Yoga detox in de Amazone

Dag 1.

We zouden elkaar om 7 uur treffen in een café. Ik moest nog pinnen en eten, dus ik haastte me rond half 6 richting de bank. Als enige toerist in Tarapoto, verwacht je dan ook niet dat iemand opeens ‘Michiel!’ roept. Ik kijk om en vanuit een auto lacht Jessica, de organisatrice van Yoga o Clonazepam naar me.

Samen regelen we alle financiële zaken, ik ben haar namelijk $470 schuldig voor de dagen die komen gaan en wat blijkt, eten is inbegrepen die avond. We lopen naar de ontmoetingsplaats toe en daar zijn al wat mensen. Jessica vertelt me dat er totaal 12 mensen zouden deelnemen aan de vijfdaagse yoga retreat, maar dat twee dames uit Lima hun vliegtuig hadden gemist. Dus bleven er acht dames en 2 heren over. De jongste 17 en de oudste 30. In het café leer ik tijdens de maaltijd iedereen langzaam kennen. Ik dacht dat iedereen health freaks en yoga pro’s zouden zijn, maar dat was absoluut niet zo. Meteen zag ik al één van de dames wegsneaken naar buiten, ik liep achter haar aan en zag dat ze net als ik rookte. Hallo Spaanse Rosio, dank je dat je me niet de enige roker laat zijn.

Toen uren later de rest van de yogi’s was aangekomen stapten we in een kleine bus en gingen we naar onze Eco Lodge Chirapa Manta. Daar werden we verwelkomd door twee stelletjes. We kregen uitleg over de eco-toiletten. Een toilet met twee gaten, één voor de urine en de ander voor de ontlasting. De urine spoelde je weg met een bekertje water, maar de ontlasting werd bedekt met zaagsel. Het stonk een beetje, maar het zorgde wel voor ‘natuurlijke’ compost, waarmee ze de planten op het enorme terrein onderhielden.

Zo ziet dus zo'n eco-toilet er uit.
Zo ziet dus zo’n eco-toilet er uit.
De eco toiletten en douches
De eco toiletten en douches

Samen met vier van de meiden mocht ik nog in het donker een heuvel beklimmen en toen ik met al mijn spullen boven aankwam werd ik in het bovenste bed van een tweeslaper geplaatst. We waren allemaal al moe, dus we gingen vroeg slapen, zodat we de volgende dag fris konden beginnen met de Yoga Detox Retreat.

 

Dag 2.

Om 8 uur stonden we met zijn allen op de yoga matten en ik begon te zien dat ik op de lerares na misschien wel degene was met de meeste yoga-ervaring. Het ging me dan ook makkelijk af en het was heerlijk om de dag zo te beginnen.

Yoga in de jungle.
Yoga in de jungle.

Na een klein uur yoga en een snelle douche liepen we met zijn allen naar beneden. Daar was een ontbijt voor ons voorbereid. De eerste van de alleen vegetarische maaltijden die we zouden krijgen. Niettemin smaakte het uitstekend en was het meer dan genoeg.

Met zijn allen aan een vegetarische maaltijd.
Met zijn allen aan een vegetarische maaltijd.

Na het ontbijt gingen we meteen wandelen. Er was een waterval die we moesten zien, dus we liepen langs een rivier af. Twee uur lang klommen de dames uit Lima en Spanje naar beneden en meerdere keren staken we de rivier over, wadend door de trage stroming. Het was mijn eerste wandeltocht in de jungle van de Amazones en ik genoot met volle teugen. Overal waren er mooie planten en kleurrijke insecten te zien. Kennelijk houden muggen vooral van vrouwenbloed, want de enige andere jongen en ik werden nauwelijks gestoken, terwijl de dames al snel wat bulten konden tonen.

Toen we uiteindelijk aankwamen bij de waterval, waren mijn jeans al nat tot op de knieën en ik had het ook al opgegeven om steeds mijn schoenen en sokken uit te doen als we overstaken, dus, ik was nat. Eén voor één druppelden de dames het water in, maar toen ik zag dat je vanaf een rots bij de waterval zo’n drie meter omlaag kon springen, koos ik ervoor mijn eerste duik in de Amazone te doen vanaf die steen. Als een skater sprong ik het ijskoude water in en genoot van de omgeving, het verkoelende water en het gezelschap.

Mooie insecten hier. Allerlei soorten rupsen gezien, maar deze toont zelfs op zijn lijf wat hij gaat worden.
Mooie insecten hier. Allerlei soorten rupsen gezien, maar deze toont zelfs op zijn lijf wat hij gaat worden.

De terugtocht was voor veel van de dames zwaar, het was meer omhoog en niet allen waren gewend aan het hiken, laat staan over gladde en modderige stenen. Dus toen we eenmaal weer terug waren, was de zon al aan het zakken en we moesten nog lunchen. We aten snel, want er stond een begeleide meditatie op het programma.

Dezelfde yogamatten die we ’s ochtends gebruikt hadden zorgden ervoor dat we niet op de harde grond lagen. Met dikke kussens als steun begeleidde één van de eigenaressen van de lodge ons naar een rust toe. Ik had de keuze om óf op haar te letten en het Spaans te begrijpen, of me te laten wegzinken in een relaxed gevoel. Ik koos het laatste en merkte het alleen nog toen ze haar duim op mijn voorhoofd drukte. Eerst dacht ik dat ze een soort steen op mijn voorhoofd had achtergelaten en ik probeerde compleet stil te blijven liggen. Pas later kwam ik er achter dat het een soort natuurlijke crème was, die aanvoelde alsof het tijgerbalsem was. Sommige van de dames vielen in slaap, na de lange wandeltocht ook geen verrassing. Ik bleef echter wakker en genoot van de rust, de stilte en de oerwoudgeluiden. Slapen ging me die avond gemakkelijk af!

 

Dag 3.

Deze dag stond in het teken van voedsel, of nou ja, we aten de hele dag niet en we kregen enkel sap om ons sterk te houden. Natuurlijk begon de dag weer met yoga, we kregen enkele nieuwe technieken te zien, maar verder was het veel van hetzelfde. Wel vroeg iemand of we ook leerden om op ons hoofd te staan. Jessica, de lerares, liet zien hoe het moest. Ik weet niet of het uitsloverij was, maar ik wou toch ook even laten zien dat ik het kon en liet een andere techniek zien. Iedereen probeerde het, het lukte niemand, maar niemand raakte gewond, dus we konden met zijn allen aan de yoga beginnen.

Eén van de flesjes sap die we die dag dronken.
Eén van de flesjes sap die we die dag dronken.
Hangend wachtend op het volgende sapje.
Hangend wachtend op het volgende sapje.

Na de yoga kregen we les over de verschillende vruchten en etenssoorten die je sterk kunnen houden. Een gezondheidsles die vooral in het teken van kokosnoten stond. De eerste tien minuten vond ik het wel interessant, ondanks dat het me wat moeite kostte om de mix van Engels en Spaans tot één verhaal te vormen. Daarna ging het zo in op detail, dat ik al snel wegdroomde.

Wat volgde was een dag waar we elke 2-3 uur een nieuw soort sap konden halen. De één was lekkerder dan de andere, maar geen was vies. Vanwege de lichte trek dronk bijna iedereen moedig hun flesje leeg. Omdat er verder niet echt iets op het programma stond, hingen we wat rond bij de lodge. Echter, zodra die dames beginnen te keuvelen in het Spaans, gaat het zo snel dat het voor mij onmogelijk te volgen wordt. Ik verveelde me enorm en probeerde de tijd te doden door wat rond te lopen in het mooie gebied waar de eco-lodge zich bevond. Ik vond een verlaten rivierstrand en heb daar gewoon even staan genieten.

Tegen het einde van de middag volgde een geluidsmeditatie. Allerlei instrumenten kwamen er aan te pas en ik verbaasde me over de kunde van de twee lodge eigenaars met al deze verschillende instrumenten. Ik was wat sceptisch over het verhaal dat er van te voren verteld werd. Het leven is energie en we bestaan allemaal uit vibraties. Ondanks dat ik nog steeds sceptisch ben, merkte ik wel dat het een rustig gevoel opwekte om naar die muziek te luisteren en op een gegeven moment had ik zelfs het gevoel of er een warme kat op mijn buik was gaan liggen. Heel vreemd, maar het voelde fijn. We sloten af met yoga en wederom lag ik vroeg in bed, zes flesjes sap in mijn maag. Het hongergevoel viel mee en ik kon goed slapen.

 

Dag 4.

Goedemorgen, de wekker ging om half 8 en om acht uur stond ik met een klein hongergevoel op de yogamat. De yoga ging een stuk minder, vooral de momenten waarop je kracht moest tonen voor een pose, viel ik al snel om. Net als de anderen. Het stretchen was echter wel fijn, en toen we eenmaal een echte maaltijd achter onze kiezen hadden voelde iedereen zich beter. Deze keer stond er weer een hike op het programma en we togen de heuvels in. We liepen door het woud, langs velden vol met varens en kwamen op een heuvelrug, waar de bomen in bloei stonden met paarse bloemen. Twee uitzichtpunten gaven ook nog eens een mooi overzicht over de groene toppen van de Amazone jungle.

De paarse bloesem boven op de heuvelrand.
De paarse bloesem boven op de heuvelrand.
Een simpel graf, maar toch een mooie plek om te liggen.
Een simpel graf, maar toch een mooie plek om te liggen.

Aan het einde van de weg kwamen we in het dorpje San Roque. Hier liep een grote rivier doorheen en daar wachtten andere mensen van de lodge op ons. Behalve wat snacks hadden ze ook een soort scrub van cacao en chocolade meegenomen. Snel kleedden we ons om en begonnen te scrubben. Onze huiden werden snel rood, maar toen we eenmaal in de rivier sprongen bleef er alleen een glad olieachtig laagje achter. Mijn huid voelde zachter dan ooit.

Een chocolade scrubfie. De verf op mijn gezicht is trouwens natuurlijke oranje verf van een boom. Ik kon het als goede Nederlander natuurlijk niet laten om het op mijn gezicht te smeren.
Een chocolade scrubfie. De verf op mijn gezicht is trouwens natuurlijke oranje verf van een boom. Ik kon het als goede Nederlander natuurlijk niet laten om het op mijn gezicht te smeren.

Het was weer een flinke wandeling, en met slechts één maaltijd en wat snacks in onze maag, kwamen we hongerig aan voor de lunch. Ook deze keer was het vegetarische eten weer van hoge kwaliteit en we genoten met volle teugen. Na het eten begonnen we aan een offerceremonie. We kregen allemaal een stuk papier en er stonden overal soorten producten. Vooral zaden, noten en kruiden. Hiermee moesten we een ‘kunstwerk’ maken dat de aarde voorstelde. In elk geval moest het zich in een ronde uitbreiden. Heel creatief en leuk om te doen. We hadden allen een schelp in het midden, en elk product dat je gebruikte kwam daar ook in terug.

De verschillende kunstwerken zorgde voor een kleurrijk eskader aan offers. Deze werden ‘gedicht’ met een ronde aan tabak. Amazonische tabak, waarvan ook verteld werd waarom dat belangrijk was, maar dat kreeg ik niet helemaal mee. Er kwam nog een soort vrucht op de stapel producten in de schelp en we maakten het af met bloemblaadjes. Een beetje zweverig allemaal, maar ach, het kan allemaal geen kwaad he. Uiteindelijk pakten we het offer in en we kregen te horen dat er drie manieren van offeren waren. Via de rivier (water), liefst snelstromend. We konden het ook begraven (aarde) of we konden het opofferen in het vuur. Dat laatste zouden we de volgende avond doen.

Daarna kregen we een keuze. Yoga, of met zijn allen de Peruviaanse versie van Independence Day vieren in het nabijgelegen dorp. Zij vierden dit met een lampionnentocht en unaniem werd voor de tocht gekozen. We haastten ons door het diner heen en snelden naar het dorp, waar we net op tijd waren om het laatste rondje rond het plein te zien. De tocht eindigde met een prijs voor de mooist gemaakte lampion. Terwijl men op de uitslag stond te wachten, kreeg ik een kans om er een aantal op de foto te zetten.

De verschillende homemade lampionnen.
De verschillende homemade lampionnen.
Ook werden er enorm grote lampionnen losgelaten met een vuurtje onderin. Eco?
Ook werden er enorm grote lampionnen losgelaten met een vuurtje onderin. Eco?

We liepen nog even op de markt rond en de dames kochten wat ringen van jongens die een spel hadden bedacht waarmee ze goud verdienden. De dames wonnen snoepjes (hoezo detox?) en de jongens waren weer enkele soles rijker.

Het winstgevende spel van de twee jongetjes.
Het winstgevende spel van de twee jongetjes.

We waren onderweg naar de bus om naar huis te rijden, toen onze chauffeur en begeleider het idee kreeg om ons ‘even’ voor te stellen aan de organisator. Toen die na tien minuten eindelijk gevonden was en hij zag wat voor vlees hij in de kuip had, werden we uitgenodigd om de lokale drankjes te proberen in zijn huis. Licht gefermenteerde mais of yucca wortels waren de voornaamste ingrediënten. Gezond, maar niet noodzakelijk heel lekker. Al met al bleven we daar nog een uur hangen, en het snelle Spaans zorgde ervoor dat ik me vooral verveelde, ondanks de goede pogingen om me erbij te betrekken. Toen was het naar huis, de heuvel beklimmen en naar bed.

Dag 5.

Dit was misschien wel de meest aparte dag van de retreat. We begonnen weer met yoga en ontbijt, maar daarna was de hele dag gewijd aan een soort groepstherapie. Er was speciaal iemand voor gekomen die normaal werkte in een zeer beroemde kliniek voor drugsverslaafden, haar naam was Gabriela.

Het begon simpel. Gabriela liet ons opschrijven welk gevoel er naar voren was gekomen in ieder van ons in de laatste dagen. Netjes schreven we dit op een blank stuk papier. Daarna begon ze met een soort muziek-dans therapie. Ze zette liedjes op (waaronder Yann Tierssen!) en begon te bewegen om een emotie uit te beelden. Verdriet, angst, boosheid, verwarring en kalmte. Elke dans was duidelijk anders en meteen herkenbaar. Na elke emotie liet ze ons hetzelfde doen. Het voelde een beetje ‘Kumbaya’, maar het was leuk om te doen, en het werkte ook nog best wel. We schreven nog eens op wat we nu voelden en welk woord of zin het beste daarbij paste. Daarna gingen we lunchen.

Ik was wel onder de indruk van wat ze in zo’n korte tijd wist los te maken, bij mij, maar ook bij anderen. De dames verdrongen zich om haar aandacht te krijgen en voor we het wisten was het al vier uur voor de sessie verder ging. We kregen vijf vragen over de emotie, die terug te brengen zijn naar:

  1. Wat?
  2. Hoe (voelt het)?
  3. Wanneer?
  4. Waarom?
  5. Wat kun je er van leren?

De antwoorden hoefden niet ingevuld te worden, maar het was een les voor elke emotie die je dwars kon zitten.

We schoven daarna alle matten en kussens aan de kant en toen begon het echte Kumbaya. Maar het was geweldig. Gabriela zette muziek op en startte een dans. Soms was het gewoon gek doen, soms was het mooi, soms was het westers, soms was het Spaans, soms was het met zijn allen en dan weer alleen. Iedereen kwam los en dat is wat belangrijk was. Ik kan me nog de lachende of gekke gezichten van de deelnemers voor de geest halen, zo absurd was het.

De dag eindigde met reflectie. Iedereen kwam aan de beurt en kon zijn of haar verhaal kwijt. Ondanks het snelle Spaans begreep ik het meeste wel en ik was ook niet verbaasd dat er veel tranen kwamen bij de dames. Sommigen stonden open voor advies, anderen weer niet. Ook ik deed moedig mijn verhaal en werd meteen geknuffeld door mijn yogamaatjes. Al met al was het een forse dag, die eindigde met een feest ter ere van één of andere heilige. Voor het feest van start ging, sneakte Rosio en ik nog naar buiten, om in het dorp sigaretten te kopen. Onderweg hadden we het er over dat we het fijn zouden vinden om een biertje te kunnen drinken. In het dorp was het ook feest, dus werd er bier verkocht. Na al die dagen detox smaakte het biertje geweldig!

We kwamen terug toen het feest net was begonnen. Het diner bestond uit ‘fingerfoods’ en was wederom geweldig. Voor de gelegenheid hadden ze één van de open hutten omgetoverd tot dansvloer, met licht en al. Al snel was iedereen aan het dansen op allerlei Latijns-Amerikaanse of Amazonische muziek. We aten, we dansten en we genoten van onze laatste avond als yoga groep. Op het resort was ook een vrijwilliger aan het werk. De Nederlandse Michel. Hij was DJ die avond en vond het een goed idee om de dames te tonen wat Nederlandse muziek was. Hij begon met het (Belgische!) K3 en we eindigden hakkend op de DJ Paul Elstak mix. Verschrikkelijk! 🙂

Dag 6.

De laatste dag was een halve dag. We hadden geen Yoga, want Jessica had een vlucht te halen in de ochtend. Al met al hebben we denk ik 5-6 lessen echt gehad en het voelde dus meer Detox dan Yoga.
Na het ontbijt gingen we naar de Hot Springs. Een reis van twee uur, om daarna een half uur te lopen en nog eens een half uur in één warm bad te kunnen zitten en in de rivier te zwemmen. Het was wel aardig, maar niet heel speciaal of bijzonder.

Zwemmen in de 'Hot Springs' rivier.
Zwemmen in de ‘Hot Springs’ rivier.

We sloten af in een restaurant in het stadje Tarapoto, natuurlijk met een vegetarische maaltijd. Snel werden alle Whatsapp en Facebook contacten uitgewisseld en toen namen we afscheid van elkaar, alsof we een maand lang samen waren geweest. Erg mooi, hoe je met zo’n groep zo snel een connectie krijgt. In Lima of ergens in Chili zal ik sommigen van hen weer zien.

4 comments Add yours
  1. Loved it!!
    thanks 🙂

    Loved the part when I shouted “Michiel” in the middle of Tarapoto hahahaha

    I hope you are having a fantastic trip!!
    lots of hugs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *