Op bezoek in de oude Inca stad

Het zuiden van Peru is niet alleen heel toeristisch, het is er ook erg koud. Aangekomen in het hoge en eveneens koude Cusco merkte ik dat ik een stevige verkoudheid had opgelopen. Helaas betekende dit, dat ik de eerste twee dagen nauwelijks iets kon doen. De beide Ierse dames waren echter nog een dag in Cusco toen ik aankwam en zodoende bedachten we dat we San Pedro gingen proberen. Net als Ayahuasca is het een medicinale drug, die normaliter via een ritueel wordt ingenomen. Wij hadden echter geen tijd voor een ritueel, dus had Angela twee porties voor ons drieën gekocht, gewoon op de markt.

We mixte het cactuspoeder in een flesje met water en merkte dat we veel te weinig water hadden in vergelijking met de hoeveelheid poeder. Niettemin togen we opgetogen naar een plek in de natuur, vlak buiten Cusco. We hadden een prachtig uitzicht over de stad en wat oude Inca ruïnes en dronken moedig van onze San Pedro mix. Ondanks dat we het bleven verdunnen met water, was het drankje nog steeds enorm smerig. Ik snap waarom ze het een medicijn noemden. Het lukte ons echter het binnen te houden, tenminste tot Angela zich even terugtrok in de bosjes.

Ik ben klaar voor het vieze drankje.
Ik ben klaar voor het vieze drankje.

Het duurde lang voordat we enige werking voelde. We keken naar de bomen en de wind duwde ze alle kanten op. Heel normaal natuurlijk, maar voor de dames leek het alsof de bomen ons aanvielen. Toen de zon langzaam onderging liepen we terug naar de stad. We merkten wel wat, maar erg sterk was het niet. We kwamen al snel een taxi tegen en de meiden achterin moesten om de kleinste dingen uitgebreid lachen. De harde lach van Chris was aanstekelijk en zelfs de taxichauffeur moest lachen. Zijn vraag van wat er aan de hand was werd beantwoord met “we zijn gewoon vrolijk”. Hij haalde zijn schouders op en dropte ons ver van het centrum.

We liepen terug naar ons hostel en daar gingen we de verwarmde bar binnen. Toen begon het pas echt. Chris kon haar armen niet stilhouden en had bijna spastische neigingen die voor Angela en mij erg grappig waren om aan te zien. Zo zaten we daar een paar uur. Elke tien minuten wisselde het gevoel. Soms was ik heel mellow, dan heel energiek. Soms wou ik knuffelen en dan een paar minuten later moest vooral niemand me aanraken.

Wanneer ik dit soort dingen probeer zorg ik er altijd voor dat ik die avond en de dag erna weinig of geen verplichtingen heb. Chris was niet zo verstandig, zij zou om 4 uur ’s nachts aan een vijfdaagse hike beginnen. Daarvoor moest ze nog boodschappen doen en we moesten nog avondeten. Toen we eenmaal de kracht hadden verzameld om naar buiten te gaan, nog steeds high van de cactus, liepen we langs de receptie. Daar werd Chris staande gehouden en kreeg ze te horen dat haar gids zo zou komen voor een briefing. Toen werd ze nerveus. We gingen weer terug naar de bar en wachtten op de gids. Terwijl Angela en ik wat aten, werd Chris op de hoogte gesteld van haar hike. Daarna ging ze heel dapper boodschappen doen en inpakken. Ze was er het ergste van ons aan toe en moest het meeste doen. Ze ging dus ook maar vroeg naar bed.

Rond een uur of tien begon het effect langzaam uit te werken en gingen Angela en ik naar haar hostel. Ze kwam er wat mensen tegen, die volgens mij vol op de coke zaten en vond het een goed idee om een biertje te drinken. Omdat ze natuurlijk meteen vertelde dat we San Pedro hadden gedronken, had ik een goed excuus me buiten de onverstaanbare gesprekken te houden, door net te doen alsof ik nog steeds door de cactus werd afgeleid. Het biertje was snel weg. Angela pakte haar spullen, en sliep illegaal in mijn dorm, wel in een ander bed. De volgende ochtend was ze weg, op tour naar oude Inca ruïnes. Ik sliep lekker uit en probeerde mijn verkoudheid te boven te komen voordat ik de dag erna naar Machu Picchu zou gaan.

De oude Inca ruïne Machu Picchu ligt hoog in de bergen, op toch een eind van Cusco. Dus een bezoekje is niet een dagtrip, maar twee of drie dagen. Omdat drie dagen een stuk goedkoper was koos ik voor de drie dagen. Het begon met een busrit van 6 uur door de bergen. Ik had een goede plaats voorin en films op mijn telefoon, dus voor mij was het goed draaglijk. Ik ontmoette twee meiden uit de USA, Madison en Stephanie, en een Braziliaanse jongen, Jefferson. We hadden een goede klik en toen we eenmaal bij onze eindbestemming (HydroElectricas) aankwamen, besloten we samen naar het dorpje vlakbij Machu Picchu te lopen. Het was een prachtige wandeltocht van 2,5 uur, die ons midden door de bergjungle bracht. We liepen langs het treinspoor, net als een aantal anderen. De trein toeterde als die langskwam en ging hoogstens twintig kilometer per uur. Al met al was het dus veilig en ontzettend mooi.

De trein zag je van verre aankomen.
De trein zag je van verre aankomen.
De trein komt over 5 minuten zo te horen.
De trein komt over 5 minuten zo te horen.

We kwamen aan in één van de meeste toeristische dorpjes die ik heb gezien in de afgelopen 9 maanden: Aguacalientes (warmwater). Omdat er geen hostel op mijn ticket stond, was mij in de bus verteld dat ik naar het plein moest gaan en daar zou de gids mij treffen. Zo gezegd, zo gedaan. De drie medereizigers vonden het leuk om in hetzelfde hotel te overnachten als ik en zodoende wachtten we met zijn vieren onder het genot van een veel te duur biertje. Toen de eerste gidsen op het plein aankwamen en namen begonnen te roepen liep ik naar beneden met mijn ticket. Me verbazend over de inefficiëntie van dit systeem liep ik langs verschillende gidsen, maar geen had mijn naam. In totaal wachtten we drie uur en toen er geen gidsen meer kwamen belde ik met mijn agency en toen kreeg ik te horen dat ze me vergeten waren te vertellen dat ik naar Ecopackers moest en dat mijn gids daar op me zou wachten.

We betaalden haastig onze drankjes, maakte ruzie over de 25% fooi die ze zomaar hadden toegevoegd aan de rekening en liepen snel naar het hostel. De kamers daar waren duurder dan op de meeste andere plekken en dus besloten mijn drie compagnons een ander hostel te proberen. Ik checkte in en hoorde van mijn gids dat ik hem om 6:20 bij de ingang van Machu Picchu zou treffen. Hij vroeg of ik per bus of te voet omhoog ging. Ik zei te voet (goedkoper, maar ook cool om de 1.700 Incatreden te belopen). Hij vertelde me dat ik dan om 4:30 zou moeten vertrekken, dat betekende dat ik nog snel een burger naar binnen werkte en meteen ging slapen.

De volgende ochtend trof ik de jongen en de twee meiden weer en samen liepen we naar de top. Madison had als werk om acht dagen aan een stuk te hiken met probleemjongeren, dus zij vloog de berg op vanwege haar goede conditie. Haar vriendin Stephanie is stewardess en dus een stuk minder getraind. Met veel pijn en moeite kwam ze, met wat hulp van mij, toch de berg op. De eerste anderhalf uur klimmen van die dag zat er op. Er stond al een enorme rij voor de ingang, waar we ons snel bij aansloten. Nadat ik de hele rij door was moest ik er weer uit omdat mijn gids eindelijk was aangekomen (20 minuten te laat).

Zelfs heel vroeg staat er al een enorme rij voor de ingang van Machu Picchu.
Zelfs heel vroeg staat er al een enorme rij voor de ingang van Machu Picchu.

Hij duwde zijn groep door de rij en toen pas kreeg ik mijn eerste officiële blik op het derde nieuwe wereldwonder. We liepen door de drukte naar een rustige plek en daar werden de Engelstalige mensen bij een andere groep geduwd. Mijn nieuwe gids sprak wel Engels, maar was moeilijk te verstaan door zijn accent. Samen met de groep liepen we twee uur door de ruïnes. Ja, het is daar immens groot. De gids was slecht, hij kon bijna geen van de vragen beantwoorden, hield steeds hetzelfde praatje, waarbij hij meerdere keren terugviel op de kennis die hij wel had. Het ergste was nog dat hij plekken oversloeg en dan foto’s liet zien van wat daar te zien was.

De lama's begeven zich rustig rondom de ruïnes van Machu Picchu. Ze trekken zich niets aan van al die fotograferende toeristen.
De lama’s begeven zich rustig rondom de ruïnes van Machu Picchu. Ze trekken zich niets aan van al die fotograferende toeristen.
Baby lama lekker in de zon bij Machu Picchu.
Baby lama lekker in de zon bij Machu Picchu.

Ik was dus ook snel weg toen hij de toer beëindigde en zijn hand ophield voor fooien. Ik kocht wat duur vers water en besloot gebruik te maken van de andere mogelijkheid van mijn kaartje: het beklimmen van Machu Picchu Mountain. Eén van de twee bergen die grenzen aan Machu Picchu en een mooi uitzicht zou bieden op de oude ruïnes. Het was een enorm steile klim, met grote stukken in de volle zon. Na mijn vroege hike van anderhalf uur, was het dan ook een flinke opgave. Ik nam me voor om gewoon door te lopen en dan één grote pauze in te lassen, elke 15 minuten. Dat werkte in het begin goed, maar het werd steeds steiler en onbegaanbaarder, dus al snel pauzeerde ik elke vijf minuten.

Hijgend en bezweet kwam ik aan bij de top, waar het ook best weer druk was. Ik liep naar het uitzichtspunt, vroeg iemand me te fotograferen bij de vlag en met het uitzicht op de Machu Picchu en liep langs de rij bij het bord: “Machu Picchu Mountain, drieduizendzoveel meter hoog”. Iets lager vond ik een plekje met ook een mooi uitzicht en daar was het een stuk rustiger. Ik ging zitten en at mijn meegebrachte lunch. Vers fruit en granola bars. Na zo’n driekwartier te hebben gerust begon ik aan de afdaling. Iedereen die ik tegenkwam die naar boven ging vroeg me hoeveel klimmen het nog was. Ik riep een getal en genoot van de zwaar zuchtende mensen. Eenmaal beneden aangekomen was ik trots op mezelf, ik had de berg in een uur beklommen en was in 30 minuten afgedaald. Moe maar voldaan.

Boven aangekomen bij de top van de Machu Picchu berg word je begroet door toeristen en deze prachtige vlag.
Boven aangekomen bij de top van de Machu Picchu berg word je begroet door toeristen en deze prachtige vlag.

Ondanks dat het 1 uur ’s middags was en er immens veel toeristen rondliepen, trotseerde ik hen en liep ik zelf nog eens Machu Picchu rond. De ruïnes zijn nog in fantastische staat, omdat het de enige plek van de Inca’s is die nooit door de Spanjaarden is bereikt en geplunderd. Het is een plek waar maar 600 mensen hebben gewoond en dat waren edelen, studenten en astronomen. Veel huizen zag je dus niet, maar wel allerlei heilige, religieuze bouwwerken.

Toen was ik pas echt moe en ik was van plan de bus naar beneden te nemen. Toen ik echter aankwam stond er een rij voor de bus waar de mensen van Apple tijdens het op de markt brengen van een nieuw iPhone model jaloers op zouden zijn. Ik rekende vlug en merkte dat als ik ging lopen ik eerder beneden zou zijn dan de meeste mensen in de rij, dus ik begon aan mijn laatste afdaling van de dag. Een klein uur later liep ik moe, vies en bezweet mijn hotel binnen. Omdat ik zo vroeg was opgestaan vond ik een dutje verantwoord en sliep diep na de warme douche.

Die avond ontmoette ik mijn busvrienden weer en samen gingen we wat eten. De Braziliaan sprak het beste Spaans, dus hij sprak met de mensen die ons het restaurant binnen probeerden te lokken. Elke keer kwam hij terug en keek mij aan terwijl hij vertelde hoe hoog de fooi zou moeten zijn die toegevoegd zou worden aan de rekening. Kennelijk had ik de indruk achtergelaten met mijn discussie van de vorige dag, dat ik geen fooi wilde betalen. Na het eten, met een fooi van 60 cent per persoon, zochten we een bar om nog wat te drinken. Alles was duur en dus kochten we maar twee biertjes p.p. bij de supermarkt en gingen in een stadsparkje zitten. Omdat iedereen nog steeds uitgeput was van de dag hielden we het snel voor gezien, maar niet zonder te beloven dat we in de carnavalsperiode de Braziliaan zouden opzoeken in Rio. Waarschijnlijk gaat me dat niet lukken, qua geld en qua zin om te reizen, maar dat zie ik dan wel weer.

De volgende dag sliepen we uit en vertrokken we na het ontbijt voor onze wandeling terug naar het busstation. We hielden er een flink tempo in, ondanks de spierpijntjes van de dag ervoor, en zodoende kwamen we na twee uur aan bij het busstation. De bus zou er zes uur over doen, maar dankzij twee lekke banden kwamen we pas 8 uur later weer aan in Cusco. Het was 10 uur ’s avonds en ik was nog steeds verkouden, dus ik kroop bijna meteen mijn bed in. Die dag was ook Tu Vy gearriveerd, een vriendinnetje dat ik in Mancora, Peru had ontmoet en we hadden via Facebook afgesproken dat we een tijd samen zouden gaan reizen.

Vanwege mijn vermoeidheid zag ik haar de dag erna pas. Ik vertelde van mijn verkoudheid en we deden, nu samen, weer een dag niets. Ik kreeg wel de indruk dat ze niet zomaar naar Cusco was afgereisd om samen met mij te reizen, ze was net iets te knuffelig en toonde meer dan normale genegenheid. Ik was daar wel op voorbereid, maar merkte meteen dat het van mijn kant anders was. Een lastige situatie dus. Niettemin was ik goed verkouden en met de reden dat ik haar niet wou aansteken bleef ze op afstand, tot ik doorhad hoe ze zich precies voelde. Kunnen we ook gewoon samen reizen als vrienden, ja of nee?

De dag erna boekten we een dagtoer naar de ruïnes rondom Cusco en liepen we een paar uur door de stad. Cusco is een prachtige oude stad, doordrenkt met Inca cultuur. Ik zocht een plek om cavia te eten, een delicatesse in Cusco. We vonden wel plekken met gefrituurde cavia, maar het zag er niet heel veilig uit voor mijn maag. We vroegen iemand op de markt naar een goede plek en ze had meteen een restaurant paraat waar ik dan wel goede Cuy kon eten. We bewaarden het adres voor de laatste dag en gingen terug naar het hostel. Daar troffen we Chris, die mij voor de zoveelste keer aanraadde om naar Green Point, een fantastisch vegetarisch restaurant te gaan. Zij vertrok voordat wij honger hadden, we zouden haar daar zien. We hingen wat rond in het hostel en voor ik het wist gingen we met zeven man sterk naar het restaurant.

Het was een minuut of tien lopen. We kwamen er aan en de twee vegetarische meiden in de groep maakten bijna een sprongetje toen ze het menu en de maaltijden zagen. Ze hadden echter geen plaats voor zeven mensen zonder reservering. Als we twee uur wachtten, dan misschien. De groep was al op weg naar buiten, toen de twee vegetariërs riepen dat we wel wilde wachten. Ze liepen terug naar binnen en toen pas vertelde de staf dat er ook een andere vestiging was. Veel groter. Ze belden en we hadden een reservering voor zeven in de andere vestiging. Deze bleek ook nog eens om de hoek te zijn van ons hostel en zodoende zaten we al snel aan een grote tafel met verwarming. De afgelopen negen maanden heb ik wel eens gekookt, maar over het algemeen eet ik in een restaurant omdat het goedkoper is. Dus zowel voor ontbijt, lunch en diner ga ik naar restaurants toe. Dit restaurant was in die negen maanden het beste restaurant waar ik gegeten heb. De service, de muziek, het eten en zelfs de rekening waren fantastisch. Niet gek dat we de volgende dag er weer terugkeerden, deze keer met andere mensen die we in het hostel ontmoetten, maar weer met zijn zevenen.

Met zijn zevenen bij het beste restaurant van Latijns Amerika (dusver).
Met zijn zevenen bij het beste restaurant van Latijns Amerika (dusver).

De op-één-na-laatste dag in Cusco gingen Tu Vy en ik op zoek naar meer ruïnes. We stapten ’s ochtends in een bus en werden door een gids geïnformeerd over de dag, de historie en cultuur van Inca’s. Het was een beetje een Japanse toer. De bus brengt je ergens naartoe, je krijgt een korte rondleiding van de gids en dan de resterende tijd van een uur kan je zelf rondlopen. Mijn verkoudheid werd langzaam beter, maar de energie moest nog terugkomen, dus het was eigenlijk wel ideaal om zoveel te kunnen zien, met zo weinig inspanning. Drie ruïnes, Pisac, Ollantaytambo en Cinchero bezochten we die dag. Allemaal mooi, maar niets in vergelijking met Machu Picchu, omdat een groot deel geplunderd en verwoest was door zowel de Spanjaarden als de Inca’s zelf. Sommige delen waren gerestaureerd, maar het voelde dan ook meteen minder echt. De gids was echter vrolijk, genoot van zijn werk en kon alle vragen beantwoorden, dus dat maakte een hoop goed.

Pisac is ook bekend om het verwerken van zilver. Wij kregen een korte workshop.
Pisac is ook bekend om het verwerken van zilver. Wij kregen een korte workshop.
Fijn dat ze je even laten weten waar de tunnel is.
Fijn dat ze je even laten weten waar de tunnel is.
De ruïnes van de Inca's. Ze bouwden gewoon ín de berg.
De ruïnes van de Inca’s. Ze bouwden gewoon ín de berg.
Het uitzicht van de Inca ruïnes in Pisac. Die Inca's wisten wel waar te bouwen. Links ook een tempel in de bergen.
Het uitzicht van de Inca ruïnes in Pisac. Die Inca’s wisten wel waar te bouwen. Links ook een tempel in de bergen.
Hier verbouwde de Inca's hun eten en medicijnen. Beneden aardappels, midden fruit en groenten, bovenaan medicinale planten, zoals Coca.
Hier verbouwde de Inca’s hun eten en medicijnen. Beneden aardappels, midden fruit en groenten, bovenaan medicinale planten, zoals Coca.
Vrouwen in Chinchero zijn trots op hun vaardigheden om van lama en alpaca wol kleding te maken. Ik kreeg een kleine demonstratie,
Vrouwen in Chinchero zijn trots op hun vaardigheden om van lama en alpaca wol kleding te maken. Ik kreeg een kleine demonstratie,

Na exact negen maanden en één dag reizen (mensen kunnen zwanger worden en bevallen in die tijd), was het einde van Cusco en daarmee Peru toch aangebroken. We hadden een ticket om om 22:30 uur de nachtbus naar Copacabana, Bolivia te nemen. Het enige dat we nog moesten doen voor het verlaten van dit historisch rijke, maar daardoor ook toeristische land was de specialiteit proberen: cavia.

Jammie, cavia! De bol in het midden is slechts een aardappel...
Jammie, cavia! De bol in het midden is slechts een aardappel…
5 comments Add yours
  1. Ohh wat ben ik jaloers! Macchu Pichu staat bovenaan mijn lijstje van plekken die ik nog graag wil bezoeken. Lijkt me machtig om te zien hoe die stad eruit zag en je te wanen in de tijd van de Inca’s.

  2. Mooi verslag, ik krijg er al zin in behalve de San Pedro;)

    ik ga 28 oktober naar Peru, heb je nog een tip om te overnachten. Ik wil eigenlijk Airbnb doen heb je daar ervaring mee in Peru?

    1. Hallo Harry,

      AirBnB is over het algemeen duurder als je alleen reist. Veel stelletjes doen het, ook in Peru. In Peru zelf heb ik er geen ervaring mee.

      Wil je locals ontmoeten (als je Spaans goed genoeg is) dan kies voor Couchsurfing o.i.d.

      Wil je andere reizigers ontmoeten, dan ga voor de hostels. Daar kun je vaak kiezen voor een dorm of een privékamer en daar ontmoet je veel andere mensen.

      Hopelijk helpt dit… Veel plezier in Peru!! Als je nog vragen hebt hoor ik het wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *