De vijf leugens van Loki

Ik kwam na een hoop heen-en-weer gedoe de grens met Peru over en ik zag meteen het landschap veranderen. De kust van Peru is één grote woestijn. De dorpjes en steden zijn eigenlijk niet meer dan kleine huizen langs de grote weg en alles is bezaaid met afval. Het was wel meteen totaal anders dan Ecuador en ik had het gevoel dat er weer een nieuwe vakantie begon.

Ik kwam aan in Mancora en liep het hostel binnen dat Marie in Ecuador mij had aangeraden: Loki. Het bleek een enorm partyhostel te zijn. Dat betekent dat er een bar is, die tot laat ’s avonds open blijft en dat de mensen jong zijn en veelal dronken. Normaal mijd ik dit soort hostels, maar de hele stad stond in het teken van feesten, dus veel keuze had ik niet. Ik nam de duurste dorm, met de minste bedden en ik hoopte maar dat ik er iets van kon maken.

Met gezonde tegenzin begaf ik me dan toch maar naar beneden en ik nam in de late middag plaats aan de bar, om een biertje te drinken. Even het stof van de reis wegspoelen, daar was ik wel aan toe. Ik zat een paar minuten alleen aan de bar, met feestgedruis om me heen dat zich verspreidde naar het enorme zwembad. In elk geval was het weer erg aangenaam, lekker warm na al die bergdorpjes in Ecuador. Op een bepaald moment was ik met een vriend van me, Vincent, aan het appen en ik besloot hem even te bellen. Toen het internet het begaf, liep ik weer terug en zag ik een meisje alleen zitten dat ook duidelijk baalde van het feit dat het internet eruit lag. Het gaf ons in elk geval een opening en na wat gepraat te hebben met de Oostenrijkse Tu Vy, kwam een Ierse jongen ons vragen om een bierspel te doen. Dat was het begin van vier dagen feesten, drinken, dansen en gek doen.

Gekke foto van Tu Vy en mij.
Gekke foto van Tu Vy en mij.

De dag ging als volgt. Tegen het middaguur werd ik wakker met een enorme kater en het idee het vandaag toch rustig aan te doen. Rond vier uur ’s middags werd er een speciaal liedje gedraaid en werd Happy Hour afgeroepen. Omdat de drank duur was, ging iedereen, inclusief ik, overstag en kocht twee halve liters bier. Dan was het weer kletsen, drinken, beerpong spelen enzovoorts. Overdag waren er activiteiten, bijvoorbeeld Loki sports. Zwemmen, rennen, springen en met een waterballon overgooien. Ik deed er niet aan mee (kater), maar ik was jurylid als het op het beoordelen van de beste sprong in het zwembad aankwam.

Er hing een bordje op met de vijf leugens van Loki:

  1. I’m not going out tonight.
  2. Ok, I’m going out, but I’m not drinking.
  3. Ok, I’m drinking, but I’ll be home early.
  4. Ok, I’m getting smashed, but I’m leaving tomorrow.
  5. I Love you!!

Ook bleek dat voor mij de waarheid, want ik bleef een dag langer dan gepland om het grote zaterdagavond verffeest mee te maken. De enige dag er ook volop foto’s gemaakt werden.

Mijn uitzicht toen ik 's ochtends opstond in Loki.
Mijn uitzicht toen ik ’s ochtends opstond in Loki.
Op de laatste avond hadden we een verffeest. Deze mensen hebben mij beschilderd.
Op de laatste avond hadden we een verffeest. Deze mensen hebben mij beschilderd.
Net als deze mensen heb ik op vele tafels en barren gedanst de dagen in Mancora.
Net als deze mensen heb ik op vele tafels en barren gedanst de dagen in Mancora.
Op de laatste avond hadden we een verffeest. Dit waren mijn kamergenoten in de dorm.
Op de laatste avond hadden we een verffeest. Dit waren mijn kamergenoten in de dorm.

Heel verstandig gaf ik het na vier dagen toch op. Tijd voor wat cultuur. Ik boekte een bus en acht uur later kwam ik aan in Chiclayo. Hier waren ruïnes van een beschaving van voor de Inca tijd. Echter moest ik vanwege de tijd kiezen of ik naar de ruïnes ging of naar het museum. Men raadde mij het museum aan omdat daar toch alles verzameld was en zodoende liep ik de volgende dag het museum terrein op. Een groot gebouw dat leek op de tempels van de voorouders. Voor ik naar binnen mocht, moest ik eerst camera’s en telefoon afgeven. Zogezegd om de veiligheid te waarborgen.

Het Sipan museum. De enige foto die ik mocht maken voor ik mijn telefoon moest inleveren.
Het Sipan museum. De enige foto die ik mocht maken voor ik mijn telefoon moest inleveren.

Het was een mooi museum. Helaas was alleen het eerste gedeelte in het Engels, maar omdat ik toch alle tijd had, kon ik rustig alles lezen en het Spaans ontcijferen. Ik snapte wel meteen waarom er geen camera’s toegestaan waren. Het grootste deel van de collectie bestond uit goud en zilver. Allerlei ornamenten van zilveren wapens of zelfs bestek tot gouden versieringen. Ook zag ik veel aardewerk, in een ontzettend goede staat en heel professioneel gemaakt. Geen foto’s dus, maar ik zie vast nog wel meer van dat soort aardewerk terwijl ik wel foto’s mag maken.

Chiclayo had verder niet veel te bieden. Een plein met een oude kerk en de heksenmarkt. Die middag toog ik naar de heksenmarkt. Ik had gelezen dat je daar liefdesdrankjes en andere onzin kon kopen en wou het op zijn minst zien. Helaas, na me uren door de markt te hebben geworsteld, kwam ik geen heksen tegen en kon ik dus ook mijn geluk in de liefde niet (be)proeven. Op de terugweg probeerde ik nog de beroemde Inca Kola en bereidde me voor op de nachtbus.

De heksenmarkt in Chiclayo. Zijn dit de heksen?
De heksenmarkt in Chiclayo. Zijn dit de heksen?
Voor 5 soles (€ 1,40) heb ik me door deze 77 jaar oude mannen laten knippen, midden op een markt.
Voor 5 soles (€ 1,40) heb ik me door deze 77 jaar oude mannen laten knippen, midden op een markt.
De heksenmarkt in Chiclayo. Hier worden allemaal drankjes verkocht die je meer geluk in de liefde zouden bieden en andere onzin.
De heksenmarkt in Chiclayo. Hier worden allemaal drankjes verkocht die je meer geluk in de liefde zouden bieden en andere onzin.
Het stond in de Lonely Planet. Als je in Chiclayo bent moet je een heel koude Inca Kola proberen. Ik vond het lekker, het smaakt een beetje naar Fernandez.
Het stond in de Lonely Planet. Als je in Chiclayo bent moet je een heel koude Inca Kola proberen. Ik vond het lekker, het smaakt een beetje naar Fernandez.

Ik stapte ’s middags in een bus en was dertien uur onderweg naar Chachapoyas. Ik ontmoette er twee jongens, die net als ik om 5 uur ’s ochtends aankwamen op een verlaten busstation. Ze wisten een hostel te noemen dat maar vijf euro per nacht kostte en daar deelde ik een kamer met hen. Omdat geen van ons in de bus had kunnen slapen, vonden we het een goed idee om nog even een dutje te doen. Toen we om 10 uur opstonden gingen zij een toer plannen voor de volgende dag. Ik was alleen van plan om één nachtje te blijven en dus probeerde ik een toer te regelen naar de ruïnes van Chachapoyas.

Toen ik eenmaal ontbeten had, was het echter al zo laat, dat ik niet meer naar de ruïnes kon gaan. Kennelijk waren ze op 3 uur rijden afstand en vertrok alles om 9 uur ’s ochtends. Dit is voor het eerst op mijn reis dat ik iets niet kon doen omdat ik het niet van te voren had gepland. Hopelijk is het geen teken voor de activiteiten in Peru. Al met al heb ik dus alleen door het bergstadje kunnen lopen, dat niet heel indrukwekkend was. Weer een plein met een kerk en dat was het wel zo’n beetje. Ik regelde mijn busticket voor de volgende dag en ging slapen.

De bus ging naar Tarapoto, maar het was niet zo’n toeristen comfortabele bus als ik gewend was. 9 uur lang zat ik opgevouwen in een minibusje. Toen ik eenmaal in Tarapoto was, schrok ik van de stad, overal waar je keek waren de tuktuk-achtige motors, die het geluid van de stad vormde. Zelfs laat in de avond in het hostel kreeg ik geen rust. Gelukkig had ik een yoga retreat geboekt op een uur rijden van Tarapoto. Midden in de amazone jungle, daar keek ik naar uit! Omdat dit een heel aparte ervaring was, heb ik er apart nog een blog over geschreven. Die lees je de volgende keer.

One comment Add yours

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *