Word ik oud?

Onze eerste avond in Léon was een groot succes, mede mogelijk gemaakt door twee herenigingen met Tortuga Verde mensen (Victor en Greg). Greg vonden we op de weg terug naar ons hostel bij de comedores, waar hij kip aan het eten was die hij vergeleek met beef jerky.

Victor en een mooie kerk in Léon
Victor en kerk
Tortuga Verde reünie in Léon
Tortuga Verde reünie in Léon

De dag erna werden we geconfronteerd met de intense hitte die er overdag in Léon voor zorgt dat je je niet meer wilt bewegen. Voor het eerst op deze reis wilde ik niets liever dan een ijskoude douche, maar zelfs het water van de koude douche was lauw door de warmte.
Verder is er geen zee en zijn er geen zwembaden die verkoeling zouden kunnen bieden, dus wat rest is, al puffend, zo stil mogelijk te blijven zitten.

The Lazy Turtle
The Lazy Turtle
Superbowl kijken in Léon
Superbowl kijken in Léon

En natuurlijk een museum bezoeken! Want in een museum is airco. Hoewel dat voor mij de grootste aantrekkingskracht was bleek het museum veel meer te bieden dan alleen maar verkoeling. Ik heb absoluut geen verstand van kunst, dus wees gerust, geen verhalen over de compositie van honderd verschillende schilderijen. Voor Michiel en mij was het meer ‘deze vind ik mooi en die vind ik lelijk’. Zelfs met deze zeer beperkte visie op de kunstwerken hebben we ontzettend lopen genieten. Er hingen echt prachtige schilderijen van lokale kunstenaars. Helaas mochten we hier geen foto’s van maken omdat het allemaal privé eigendom is. Hier kwamen we achter toen we een filmpje aan het maken waren en we berispt werden door één van de gidsen. Maar het filmpje heeft het overleefd (en we hebben stiekem natuurlijk wel een paar foto’s gemaakt).

Stiekem toch een foto gemaakt van de schilderijen
Stiekem toch een foto gemaakt van de schilderijen
Roeispanen kunst
Roeispanen kunst
Hij wilde zo graag het water uit, maar het lukte hem niet
Hij wilde zo graag het water uit, maar het lukte hem niet
Ter nagedachtenis van studenten die omgekomen zijn tijdens een grote opstand
Ter nagedachtenis van studenten die omgekomen zijn tijdens een grote opstand

Michiel heeft de kans aangegrepen om in de buurt van Léon te volcano-boarden. Voor mij zat dit er nog niet in omdat mijn rug nog steeds pijn doet (wat gaat dat wel niet worden als ik echt ouder word?). Na zijn enthousiaste gezicht bij terugkomst zal ik zo’n kans niet nog eens laten schieten.

De hitte was zo verlammend dat we al snel besloten ons boeltje weer bij elkaar te rapen en de volgende turtle te bezoeken, namelijk The Surfing Turtle. Dit hostel ligt eenzaam en alleen op een soort eilandje aan de Pacifische kust van Nicaragua. De Lonely Planet schetste een beeld dat erg overeen kwam met La Tortuga Verde in El Cuco en daar hadden we best wel weer zin in.

De reis naar The Surfing Turtle hield op het einde een boottocht en een tochtje met paard en wagen in, wat ons heel erg enthousiast maakte voor het hostel. Ook daar zetten ze zich in voor schildpadden en doen ze aan eco toerisme. In dit geval betekende het dat ze zelf kippen hadden die wij dan op konden eten. Verder heb ik geen sporen kunnen vinden van recyclen, maar wie weet gebeurt dit achter de schermen.

Ik weet niet goed hoe ik de sfeer moet beschrijven waar wij in belandden toen we het hostel ‘binnen’ liepen (alles is natuurlijk buiten), maar het was alles behalve prettig. Voor het eerst voelden we ons allebei binnen een seconde volledig erbuiten vallen. Het deed er een beetje denken aan een frat-party. En wij deden een beetje denken aan de ouders die te vroeg thuis waren gekomen van een avondje klessebessen met de buurvrouw.
Als klap op de vuurpijl stonden mijn eerste twee nachten in een dorm op de planning, waar ik best wel nerveus voor was. Half omdat ik overal een beetje nerveus voor ben en half omdat het toch wel een hele ervaring schijnt te zijn. Je weet nooit wat je gaat overkomen in een dorm. In mijn geval viel het allemaal reuze mee, er gebeurde helemaal niets (waarschijnlijk omdat we met niemand hebben gesproken). Wel bleek er een vleermuis op een meisje te zijn gevallen terwijl ze lag te slapen.

Voor mij was het al besloten dat ik de dag erna wilde vertrekken in de plaats van nog een dag langer te blijven rondhangen in een sfeer die je licht depressief maakt vanwege een diepe bewustwording van jouw ouderdom. Michiel wilde de rest van de middag nog aankijken hoe de situatie zich zou ontwikkelen. En deze ontwikkelde zich naar wat een mooi moment had kunnen zijn, namelijk weer een hele groep kleine schildpadjes die uitgezet zouden worden met zonsondergang, maar wat één van de meest trieste ervaringen van de reis werd. De schildpadjes waren ’s ochtends al uit hun eitjes gekropen en hadden duidelijk helemaal geen puf meer. Toen ik vroeg waarom ze niet meteen uitgezet waren en waarom zonsondergang het goede moment was, kreeg ik te horen dat dit ‘romantischer’ was. Voor de toeristen, bedoelde ze natuurlijk, ik betwijfel of die schildpadjes er zo blij mee waren dat dat hun gevecht om te overleven zo romantisch mogelijk gemaakt werd voor de toeschouwers.
De arme stakkers lagen heel triest op het strand, er was totaal geen beweging in te krijgen. Helaas is zonsondergang ook het moment dat de muggen in grote getale op jacht gaan, dus Michiel en ik werden van het strand verjaagd voordat er ook meer één schildpadje bewogen had. Als je vervolgens aan de statistieken denkt (1 op 10 overleeft), betwijfel ik of deze kleintjes de tocht gaan overleven.

Na het avondeten was Michiel het met me eens dat we de dag erna moesten vertrekken. Allebei volledig in de mineur hebben we ons op een verlaten bank op het strand genesteld en een film gekeken terwijl er 50 meter achter ons een feest aan de gang was dat waarschijnlijk episch was voor alle betrokkenen.

Zo vroeg als we konden waren we alweer onderweg, de dag erna. Paard en wagen, boot, benenwagen, chickenbus, taxi, micro bus, taxi en nog een taxi (eigenlijk had dit een bus moeten zijn, maar daarvoor hadden we twee uur moeten wachten op een markt waar we ons behoorlijk onveilig voelden. Dus nee bedankt!), we hebben alle vervoersmiddelen gehad die beschikbaar zijn in Centraal Amerika. Vliegtuigen tel ik natuurlijk niet mee en over treinen gaan er enkel geruchten dat die er zijn, maar niemand heeft ze ooit gezien.

Het enige dat ik de hele reis heb zitten hopen was dat het deze keer de reis waard zou zijn. Voor Jiquilillo moesten we behoorlijk afwijken van onze oorspronkelijke route en de enige reden dat we er naartoe wilden was omdat er een enorm natuurreservaat van mangrove bomen te vinden is. Zoiets kan nog wel eens tegenvallen.
Op een gegeven moment reed de taxi van de grote weg af en moest hij een weg trotseren die zo slecht was dat het ons verbaasde dat hij niet meer had gevraagd dan 30 euro voor het ritje. De weg was onverhard en bezaaid met stenen die om de haverklap met een luide bonk tegen de onderkant van de auto sloegen. Je zag de arme man steeds inkrimpen bij zo’n geluid.

Na een half uur hobbelen stopte hij dan eindelijk bij Rancho Tranquilo. Toen we de taxi uit geklommen waren kwam Richard al op ons af, hij runde het hostel tijdelijk omdat de eigenaresse op vakantie was in Léon, om ons welkom te heten. Ik moest bijna huilen van blijdschap toen hij zei dat we lekker moesten gaan zitten en vast wel zin hadden in iets kouds te drinken.
Weer hadden Michiel en ik binnen een seconde hetzelfde idee ‘hier zitten we goed’.

Voor de liefhebbers, een extra filmpje, dat verder niets met het verhaal te maken heeft. Toon koopt hier handgemaakte sieraden in Leon, en de maker toont haar hoe hij het maakt.

4 comments Add yours

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *