Granadappels en Ometeperen

De officiële hoofdstad van Nicaragua is Managua, maar de backpackers-hoofdstad van het land is Granada. Granada is alles wat Managua had moeten zijn. De stad is ontzettend mooi, bruisend en duur.

Granada
Granada
Straat vol met terrasjes
Straat vol met terrasjes
Eekhoorns?
Eekhoorns?

Terwijl Managua, volgens de geruchten, vies, gevaarlijk en helaas even duur is. Voor ons genoeg reden om dit feestje van een stad over te slaan.

In Granada hebben we een halve dag besteed aan ‘hostelshoppen’. Het bleek nog erg lastig om een goed bed te vinden in een hostel dat enigszins schoon was. Bah, wat waren de hostels daar overwegend smerig en donker.
Uiteindelijk vonden we een best leuke plek, hostel Oasis. Toevallig betrokken dezelfde dag Tanya en Charlotte, twee meiden uit Australië die we al in Léon ontmoet hadden, ook een kamer daar. Met hen zijn we ’s avonds een hapje gaan eten en op de weg terug naar het hostel zagen we Chandelle en Peter, onze vrienden van Jiquilillo. In Granada was het bijna alsof we thuis waren, op iedere straathoek kwamen we wel iemand tegen die we eerder tijdens onze reis hadden ontmoet.

Chandelle, Peter, Michiel en Tanya
Chandelle, Peter, Michiel en Tanya

Het is niet heel moeilijk om te snappen waarom iedereen naar Granada komt, er is zo ontzettend veel te doen. We
hebben een aantal mooie kerken gezien, een oud treinstation bezocht, over een enorm kerkhof gelopen en vlindertjes in de vlindertuin geaaid (blijkbaar kun je deze vlinders gewoon aanraken, ik dacht altijd dat ze dan niet meer zouden kunnen vliegen).

Kerk in Granada
Kerk in Granada
Blijkbaar rebelse Nederlanders in Granada
Blijkbaar rebelse Nederlanders in Granada
Michiel aan het kruis
Michiel aan het kruis
Peter aan het biechten
Peter aan het biechten
Het oude treinstation
Het oude treinstation
Binnen in de oude trein
Binnen in de oude trein
Michiel in oud treintje
Michiel in oud treintje
De mannen
De mannen
En eentje is gezellig 20 minuutjes blijven zitten
En eentje is gezellig 20 minuutjes blijven zitten

Michiel en ik hebben ook heel decadent een massage gedaan bij een soort health center. Het was niet zomaar een massage, maar een massage gecombineerd met reflexologie en acupunctuur. Ik ben altijd wel een beetje nieuwsgierig geweest naar acupunctuur, maar niet zo nieuwsgierig dat ik er bakken met geld aan wil uitgeven. Dit was dus echt een buitenkansje voor mij. Zo lag ik ook met hooggespannen verwachtingen op de massagetafel. Van de massage zelf verwachtte ik dan weer niet zoveel, want ik ben voor altijd ‘verpest’ door mijn broer. Ik heb nog niemand kunnen vinden die ook maar aan hem kan tippen.

Ook deze mevrouw niet. De massage voelde best prettig, maar ik eindigde met meer pijn in mijn onderrug dan ik had bij binnenkomst. Over de reflexologie kan ik niet veel zeggen, ze heeft een aantal keer in mijn voeten geduwd en dat voelt altijd lekker, ik weet alleen niet of ik er meer van had moeten voelen of niet.
En toen kwam de acupunctuur. Ik had haar verteld dat ik vooral erg gespannen was en veel pijn had aan mijn onderrug. Dus na een uur lange massage werden er wat naaldjes in mijn benen, buik, ellebogen en hoofd gezet en verliet ze de kamer. Het eerste wat ik dacht was ‘ik had haar moeten vragen of ik eerst even naar de WC had gekund’. Ik troostte me met het feit dat de naaldjes, zodra ze zouden gaan werken, me een ongekend gevoel van ontspanning zouden bezorgen dus ik probeerde ze de tijd te geven om hun ding te doen. Helaas was ik al gespannen en omdat de airco nogal hard aan stond begonnen mijn spieren meteen weer te verstijven terwijl ik daar zo stil lag. Het enige moment dat je niet blij bent met verkoeling in Granada…

Na tien minuten kwam ze gelukkig terug, want ik begon het gevoel te krijgen dat ik gek werd van het stil liggen en kreeg ik te horen dat ik me weer om moest draaien. Dit keer kreeg ik een hele rits naaldjes in mijn rug en schouders gepland en begonnen de tien eindeloze minuten opnieuw.

Ik vind het erg moeilijk om te zeggen of het gewerkt heeft of niet. De rest van de dag was ik uitgeput en duizelig van de vermoeidheid. Dat kan dus de ontspanning zijn die me beloofd was, maar het kan evengoed het resultaat van de massage zijn geweest. Misschien moet ik het in de toekomst nog een keer proberen. We hebben allemaal de mythes gehoord van mensen die stoppen met roken dankzij dit soort dingen, wie weet.

Bij ons hostel in de buurt lag een gokhal waar Michiel en Peter graag wat geld wilden verliezen, maar uiteindelijk waren het de meiden die met een grote lach het meeste geld er in stonden te gooien.

Peter en Michiel voordat ze hun geld verloren
Peter en Michiel voordat ze hun geld verloren
Happy gamblers
Happy gamblers

De automaten vielen letterlijk uit elkaar, maar af en toe kregen we er toch een klein bedrag uit. Zoals dat hoort gooi je dat er natuurlijk meteen weer in, want bij gokken is het ongepast om je winst te houden, volgens mij. Ik verbaas me altijd erover hoeveel geld mensen bereid zijn in die automaten te gooien. De één Cordoba muntstukken zijn amper iets waard in vergelijking met de euro, maar toch. Uiteindelijk waren we maar acht dollar lichter, dus we hebben heel verantwoordelijk gegokt.

Vanuit Granada hebben we de reis naar Isla Ometepe gemaakt. Vooral de ferry was heel interessant. Ik heb nog nooit op een boot gezeten die zo langzaam was. Hij stond net niet stil, maar het scheelde niks. Anderhalf uur lang hebben we ons hieraan mogen ergeren. Om iedereen toch nog in een goede bui te krijgen kregen we dan wel weer een lekker snoepje bij het afrekenen van onze tickets.

Wat je doet als je op Ometepe bent is een motor huren en daarmee het eiland verkennen.

Mooi brutaaltje
Mooi brutaaltje

Bussen rijden slechts sporadisch en taxi’s zijn veel te duur. Als je, zoals wij, geen motor kunt rijden dan huur je een scooter. Natuurlijk word ik niet meer vertrouwd met dit soort apparaten, dus ik mocht achterop. Het plan was om de kleinere vulkaan heen te rijden. Isla Ometepe bestaat namelijk uit twee vulkanen, met een stukje land dat deze giganten aan elkaar bindt. Dit was heerlijk tot de normale weg veranderde in een soort grindweg. Vanaf dat moment heb ik mijn nagels in paniek in Michiels ribben geplant en heb ik die alleen maar eruit gehaald iedere keer dat ik van de scooter af moest, omdat hij geen bergjes aankon met twee personen bagage.

Scooter op Ometepe
Scooter op Ometepe

Op een gegeven moment kon hij zelfs niet meer verder zodra de weg ook maar een beetje schuin liep. Tegen die tijd was de weg van een grindweg veranderd in een zandweg, bezaaid met stenen en omdat het arme ding hard moest werken zakte de benzinemeter wel erg snel omlaag. Na drie uur rijden, lopen, rijden, lopen, rijden en lopen was het moment aangebroken voor mij om het op alleen maar lopen te houden, hopend dat Michiel het in zijn eentje tot een tankstation zou redden.

Dit bleek niet het geval, maar toen hij wederom onderaan een bergje strandde kwam gelukkig de eigenaar van het scooter verhuurbedrijf langs en liet hij wat benzine komen zodat er genoeg was voor Michiel om bij het tankstation te komen. Ondertussen kostte het mij maar een half uurtje om het hostel te bereiken en zat ik al lekker aan een biertje toen Michiel eindelijk weer aan kwam rijden. Het bleek ook dat er nogal veel stof in de filter van de scooter was gekomen en dat hij daarom de bergjes niet meer op kwam. Blijkbaar was het niet helemaal de bedoeling om het weggetje om de vulkaan heen te berijden met iets anders dan een motor.

Op onze laatste ochtend hebben we een ontzettend mooie tocht gemaakt met een kayak, door een rivier op het eiland. Om daar te komen moesten we mountainbikes huren en een half uurtje fietsen. Wat dat betreft ben ik een echte Nederlander, ik vind fietsen prima zo lang de weg plat is. Dit was hier absoluut niet het geval. We moesten dezelfde bergjes op die de scooter de dag ervoor nog geweigerd had. Nu viel berg op fietsen me nog redelijk mee, het waren de afdalingen erna waar ik me met bezwete handjes vastgreep aan het stuur. De stenen leken recht voor mijn wielen uit de weg te schieten speciaal om mij te laten slippen. Als ik nu een geweldig gevoel voor evenwicht had gehad, zou het niet zo’n probleem zijn geweest. Het duurde niet heel lang voordat ik heftig vloekend locals aan het schrikken maakte, maar ik kan met gepaste trots melden dat ik niet ben gevallen. Met iets minder veel trots zal ik daarnaast bekennen dat ik waarschijnlijk sneller was geweest zonder de fiets, maar dat is een amper noemenswaardig detail.

WE DID IT
WE DID IT

De tocht met de kayak begon over het grote meer en had nog het meeste weg van kayakken op de zee. Het was best pittig, maar ook verfrissend door de golven die over de boot heen sloegen. Gelukkig was de rivier heerlijk rustig en hadden we meer de kans om te genieten van de omgeving.

Even strekken
Even strekken

Onze gids leek zich niet helemaal bewust van onze aanwezigheid, maar gelukkig heeft Michiel bizar goede ogen en spot hij even goed de aapjes in de bomen en de vogels in de struiken. Bij terugkomst vertelde de eigenaar dat onze gids alleen Spaans en Duits spreekt. ‘Ah, Sie sprechen Deutsch!’, probeerde Michiel nog maar aan de wat lege glimlach van de gids te zien was het niet het goede Duits.

Eigenlijk was het plan om na Isla Ometepe naar San Carlos te gaan en daar de grens over te gaan naar Costa Rica. Maar omdat mijn plannen gewijzigd zijn en ik op 10 maart weer terug naar Nederland vlieg, wilde ik graag meteen naar Costa Rica om nog zoveel mogelijk tijd door te brengen aan de Caribische kust.

3 comments Add yours
  1. Hahaha die biechtfoto is echt een topfoto! En wat een mooie vogel! Jullie worden ook steeds bruiner en slanker, grr…

    Heel veel plezier in je laatste week,Toon! x

    1. Die vogel was echt geweldig! Hij vloog gewoon de tafel op om wat eten te pikken. En omdat hij zo mooi is vind je dat dan leuk:p

      Dank je! De laatste week begint al heel erg goed in Monteverde, Costa Rica

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *