Een sigaar uit andermans doos

Het is tijd dat ik (Michiel) weer eens een blog schrijf. Aan mij de eer om over Estelí en Matagalpa te schrijven.

Estelí is een stad in het midden van Nicaragua. Dus voor het eerst sinds tijden niet een plaats bij de kust of in de laaglanden, maar in de bergen. Na een vroege chickenbus vanuit Jiquilillo en een luxe microbus vanuit Leon, kwamen we vijf uur later aan in deze frisse bergstad. Omdat we altijd gaar zijn na zo’n busreis kozen we er voor om die avond niets meer te doen. Lekker met zijn tweeën op bed liggen en films kijken. Dat mag ook wel als je zo lang op reis bent. Maar goed, om nou te zeggen dat dat soort dagen ‘blogwaardig’ zijn…

Sigarenfabriek

Wat wel blogwaardig is, is ons bezoek aan een sigarenfabriek. Nicaragua heeft net als de omringende landen een grote productiestatus van sigaren betreft. Van grote fabrieken met meer dan 1.000 werknemers, tot kleinere met enkele tientallen medewerkers. De laatste bezochten we.

Supergaaf om te zien! De rondleiding begon met de afdeling waar ze de dozen voor de sigaren maakten. Allemaal met de hand in elkaar getimmerd en dan afgewerkt, tot er een mooi doosje ontstaat. In de rijkere landen zou je daar overal machines voor hebben, maar hier werd de goedkope arbeidskracht geprefereerd. Wat ik het meest opvallend vond, was dat er iemand fulltime werkte, die de hele dag sigarendoosjes beschilderde met de mooiste taferelen. Als je ziet hoeveel creativiteit en geduld er in die schilderingen gestoken wordt, snap je bijna waarom ze in de United States zoveel geld vragen voor zo’n doos. Totdat je hoort, dat de meeste mensen maar 20 dollar per dag verdienen.

De hal waar ze de sigarenkistjes maken.
De hal waar ze de sigarenkistjes maken.
De soorten en maten sigarenkistjes lopen heel erg uiteen.
De soorten en maten sigarenkistjes lopen heel erg uiteen.
De kleurrijke handgeschilderde sigarenkistjes. Kijk ook naar het ontwerp van Fidel Castro dat klaar ligt.
De kleurrijke handgeschilderde sigarenkistjes. Kijk ook naar het ontwerp van Fidel Castro dat klaar ligt.

We vermeden de hal waar het fermenteren van de bladeren plaatsvond omdat we er nauwelijks konden ademen, maar vonden het erg leuk om te zien hoe de bladeren verwerkt en gesorteerd werden, iets dat alleen door vrouwen gedaan werd, omdat ze meer finesse ermee schijnen te hebben.

Latona probeerde het zelf ook eens:

Alleen vrouwen mogen de sigarenbladeren scheuren en sorteren.
Alleen vrouwen mogen de sigarenbladeren scheuren en sorteren.

In de grote hal werden de sigaren dan echt gemaakt, bladeren gerold, fijn gedrukt en daarna van nette punten voorzien. Hier mochten Latona en ik ook zelf zo’n dikke sigaar proberen. Dat was niet aan ons besteed, kuchend en puffend legden we de sigaar snel weer weg. Die zou uiteindelijk toch opgerookt worden door de medewerkers. Zij mogen zoveel roken als ze willen, dat is toch wel gaaf.

De fabriekshal van deze kleine fabriek.
De fabriekshal van deze kleine fabriek.
Toch maar even proberen. Je ziet al een verkrampt gezicht bij het aansteken..
Toch maar even proberen. Je ziet al een verkrampt gezicht bij het aansteken..
Toon spreekt over de finesses van de sigarenopslag.
Toon spreekt over de finesses van de sigarenopslag.
Deze soort sigaren worden allemaal in deze fabriek gemaakt.
Deze soort sigaren worden allemaal in deze fabriek gemaakt.

De canyon in

De dag na de sigarenfabriek kozen we voor een gezonde activiteit in de natuur. Canyoning in Somoto. Voor de mensen die geen beeld hebben van canyoning (en te druk zijn om het onderstaande filmpje te kijken), denk: wandelen, klimmen, klauteren, spetteren, springen, zwemmen, etc.

Omdat ik toch meer van de multimediale kant ben dan van het schrijven heb ik in een chickenbus een filmpje gemonteerd op mijn telefoon.

Matagalpa

Twee uur naar het zuiden ligt Matagalpa. Net als Estelí een grote stad in de bergen, maar lang niet zo rustig. Het verkeer is druk, de gebouwen zijn viezer en de straten voller. We kwamen echter terecht in een prachtig hotel, alles slechts een paar maanden oud. Dus voor het eerst een heerlijk ruim bed en een schone douche. Wat we echter niet wisten is dat men daar vooral hotelkamers verhuurde voor een uur. Dus al snel hoorde we gekreun en ander lawaai van mensen die elkaar aan het vermaken waren. Als we naar buiten gingen om een sigaretje te roken zagen we de eigenaar van het hotel weer de kamer schoonmaken waar even daarvoor de geluiden vandaan kwamen. We hebben er maar niet over nagedacht wat er in onze kamer gebeurd was voordat wij daar kwamen.

Een kamer voor een uurtje?
Een kamer voor een uurtje?
Het uitzicht over de donkere stad Matagalpa (vanuit ons hotel).
Het uitzicht over de donkere stad Matagalpa (vanuit ons hotel).
Kennelijk is er een stedenband tussen Tilburg en Matagalpa. Wisten wij veel?
Kennelijk is er een stedenband tussen Tilburg en Matagalpa. Wisten wij veel?

In Matagalpa was verder niet veel te doen. We zijn vooral rond gaan lopen door het stadje, lekker gegeten en gewoon even de standaard toerist uitgehangen. Latona kreeg een shoppingspree humeur en al snel liep ik door de straten met tassen vol nieuwe kleren in mijn handen. ’s Avonds kreeg ik dan ook een modeshow, waarbij ik voor dit blog natuurlijk meteen wat foto’s heb genomen.

Alle nieuwe kleren van mevrouw.
Alle nieuwe kleren van mevrouw.
Nieuwe rok en let vooral op het supermanshirt!
Nieuwe rok en let vooral op het supermanshirt!
Stoere Toon met hotpants.
Stoere Toon met hotpants.
En mijn favoriet: De prachtige jurk.
En mijn favoriet: De prachtige jurk.

Noch in Estelí, noch in Matagalpa waren er veel toeristen. Wat een verademing is, maar ons ook goed voorbereidde op een tocht naar het toeristische Granada.

2 comments Add yours
  1. Pap zal jaloers zijn!

    Leuk filmpje, ziet er cool uit wanneer je in het water springt! Hangt die camera nou om je nek ofzo? Blijft die dan wel goed zitten?

    Toon, wat een prachtige jurk op die laatste foto. Staat je super goed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *