De wraak van Stealth Ninja

Er was eens een rustig dorpje aan de Pacifische kust van Nicaragua, Jiquilillo. Bij aankomst in het plaatsje word je gewaarschuwd dat je niet meer zult willen vertrekken als je eenmaal door haar vortex naar binnen gezogen bent (aldus Richard). Deze vortex trekt je een wereld van kalmte binnen en maakt dat je niets anders meer wilt doen dan in de hangmat hangen, spelen in de enorme golven, rum drinken en in het geval van sommigen: kokosnoten openbreken.

Na deze waarschuwing hebben we direct een tour gepland naar het natuurreservaat vol mangroven, voordat de verleiding om niks te doen te groot zou worden.
Deze tour was best leuk. Ik had nog nooit mangroven gezien en dit was een enorm gebied vol ermee. Blijkbaar zitten er ook veel krokodillen en schildpadden, maar die hebben wij niet gezien. Wat ik wel veel gezien heb zijn kleine krabbetjes die over de wortels heen renden, heel grappig.
De gids vertelde ons dat, hoewel het een beschermd gebied is, grote delen van het ‘bos’ gekapt worden om plaats te maken voor garnalenboerderijen.

Mangroven en garnalenboerderij
Mangroven en garnalenboerderij

De politie reist zelden af naar het afgelegen Jiquilillo, dus niemand doet er iets aan. Het schijnt zelfs zo te zijn dat als je de politie belt en ze zo vriendelijk zijn om te komen, jij degene bent die de benzinekosten, hotelkosten en de kosten voor hun eten voor jouw rekening moet nemen. Dan hebben we het natuurlijk nog niet eens over het geld dat je vrij moet maken voor het omkopen van de behulpzame agenten. Heel apart allemaal.

Maar goed, in dit magische dorp hadden wij een al even magisch hostel gevonden ‘Rancho Tranquilo’. Dit hostel beslaat een redelijk groot gebied, maar heeft niet zoveel beschikbare bedden.

De bar van Rancho Tranquilo
De bar van Rancho Tranquilo
De trouwe hond van Tranquilo: Hopper
De trouwe hond van Tranquilo: Hopper

Inclusief Michiel en mij waren er ongeveer 12 gasten en persoonlijk vind ik dit perfect. Het betekent meestal dat zich één grote groep vormt in de plaats van allerlei kleine, gesloten groepjes.
We hadden het geluk dat zich een ontzettend leuke groep vormde toen wij er waren. De eerste dag hebben we dit meteen gevierd door een vuurtje te maken op het strand en de beroemde rum van Nicaragua te testen, Flor de Caña. Ik ben niet zo’n sterke-drank-drinker, dus ik moest het mixen met cola, maar zelfs ik proefde hoe zacht de smaak van de rum was.

Bonfire!!
Bonfire!!
Chandelle en Peter
Chandelle en Peter
De Nederlandse meiden: Jonne en Nynke
De Nederlandse meiden: Jonne en Nynke
Richard redt het kampvuur
Richard redt het kampvuur

Het gevolg van een iets te smaakvolle rum was dat we al vrij snel iets teveel ervan op hadden. Michiel zag de klap niet helemaal aankomen, lag voordat iemand iets in de gaten had al face forward in het zand en besloot toen maar op tijd naar bed te gaan. Met ‘op tijd’ bedoel ik negen uur ’s avonds.

Ik was helemaal high van de sfeer op het strand en de leuke mensen (de vortex misschien?) en daar wilde ik nog zo lang mogelijk van wilde genieten. Richard rende de hele avond op en neer tussen ons en de bar en verdiende al snel de reputatie van beste barman ooit. Een andere jongen die in Tranquilo verbleef noemde hem ‘een homie, die ook nog eens drank voor je haalt’.

En toen veranderde de avond in één klap in een drama (in een film zou de muziek nu overgaan van een soort reggae naar een dreigend strijkorkest). Peter, een jongen die terugkwam met een nieuwe voorraad rum, waarschuwde ons dat we meteen van het strand af moesten omdat er een gevecht op het punt stond te beginnen een paar meter bij ons vandaan. Nu ben ik absoluut niet de dapperste persoon, maar zodra ik eenmaal wat drank op heb maakt angst al snel plaats voor nieuwsgierigheid. Peter en zijn vriendin snelden van het strand af en ik had nog net de tegenwoordigheid van geest om Michiels slippers van het strand te vissen voordat ik richting de groep begon te lopen die zich op het strand had verzameld om zogenaamd te gaan vechten. Richard liep met me mee en hij had precies dezelfde instelling als ik ‘no freaking way dat we dit gaan missen’.

De vechtgroep bestond uit twee meiden (die twee uur daarvoor beroofd bleken te zijn op het strand), de vriend van één van de twee meiden (die een machete in zijn hand had, duidelijk stomdronken was en op wraak zon) en nog drie jongens die volgens mij in een hostel verbleven waar de meiden om hulp waren gaan vragen. De meiden zelf woonden al jaren in Jiquilillo.
Het grote probleem was dat de machete guy van plan was om de eer van zijn vriendin te gaan verdedigen bij de vader van de dief. Aangezien Jiquilillo een heel klein dorpje is kent iedereen iedereen. De dief bleek zowel bekend als berucht te zijn, zo ook zijn vader.  Waarvan bekend was dat hij grote hoeveelheden alcohol wegtikte ’s avonds en daardoor nogal agressief kon worden. Ook wisten ze dat die vader een pistool had, dat hij altijd bij zich droeg.

Het meisje waar ik mee stond te praten was enorm van streek, niet alleen omdat ze net beroofd was van haar paspoort, telefoon en geld, maar ook omdat ze oprecht vreesde voor de veiligheid van het vriendje van haar vriendin. Zij kende de vader van de dief en ze ging ervan uit dat hij behoorlijk agressief voor zijn zoon zou opkomen, vooral als er een blanke kerel, zwaaiend met zijn machete, binnen zou komen stormen.
Terwijl ze me dit aan het vertellen was brak de machete guy los uit de greep van zijn vriendin en begon zijn wraaktocht. De rest van de groep probeerde hem in te halen in een poging hem tegen te houden. Het meisje bij mij wilde eigenlijk niet achter ze aan, maar al snel waren ze zo ver van ons verwijderd dat we ze nog amper konden onderscheiden op het donkere strand en voelde ze zich gedwongen om ze te gaan zoeken. Mij leek het geen goed idee om een klein, blond meisje alleen over het strand te laten lopen, dus bood ik aan om met haar mee te lopen. Onderweg deed ik een aantal vruchteloze pogingen om haar gerust te stellen, maar er was niet echt veel dat ik kon zeggen. Het beste dat ik kon doen was haar laten praten.

We vonden haar vrienden terug in het gezelschap van een stuk of zes locals die de broers bleken te zijn van de dief. Omdat het ook goede vrienden van machete guy waren had hij erop gerekend dat ze hem zouden vergezellen op zijn missie, maar de jongens leken doodsbang om het huis van hun vader binnen te gaan en hem om de spullen van de meiden te vragen nu hij zo dronken was.
Al snel vloog er zoveel razendsnel Spaans heen en weer dat ik met de beste wil van de wereld geen woord meer kon onderscheiden. Ik begon me een beetje stom te voelen met mijn lege bierflesje in de ene hand en Michiels slippers in de andere. Het gaf niet bepaald de indruk dat ik gevechtsklaar was. Af en toe keek één van de broers me een beetje verward aan. De enige reactie die ik kon bedenken was een beetje vertwijfeld glimlachen en mijn schouders ophalen.

Voor mijn gevoel stond ik al uren te luisteren naar dit verhitte Spaans toen Richard weer kwam aanrennen, blijkbaar kon de bar weer even zonder hem. Binnen een paar tellen had ik hem bijgepraat en werd hij helemaal enthousiast van de spanning die in de lucht hing. Ook hij had een aanzienlijke hoeveelheid rum op. Dit zorgde er bij ons allebei voor dat we een beetje giechelig werden van de hele situatie, het was allemaal zo surrealistisch. Helaas was het bij Richard al zover dat hij heel erg openlijk giechelig werd en dit leek mij niet zo handig. Dus ik probeerde hem subtiel duidelijk te maken dat hij beter zijn gezicht een beetje strak kon trekken en toen dit niet lukte draaide ik hem zo dat hij met zijn rug naar de groep kwam te staan, maar ook dit leek mij niet de goede indruk geven. Het enige dat hielp was om hem sigaretten te blijven voeren en het over iets totaal anders te hebben.

Machete guy wilde koste wat kost die vader confronteren, hoe zeer iedereen hem ook probeerde te kalmeren en hem te laten inzien dat het beter tot de dag erna zou kunnen wachten. Uiteindelijk verdween hij toch richting het huis, samen met de broers en een stokoud vrouwtje dat uit het niets verschenen was (blijkbaar ook familie). De drie jongens die er eerder bij waren geweest waren hem al gepeerd ‘I don’t even know you dude, you’re crazy’. Ondertussen had ik Richard beloofd om bij de meiden te blijven, terwijl hij zijn bar weer ging bemannen. Zo bleven we met zijn drietjes achter en godzijdank had het vriendinnetje van machete guy zijn machete weten te bemachtigen. Zonder dat ding, hoopte ze, dat hij zich een beetje rustig zou houden.

Een uur, vol angstig opkijken bij ieder geluid, later kwamen ze eindelijk het huis weer uit en iedereen leek ongedeerd. De vader had ontkend dat zijn zoon iets met de beroving te maken had, volgens hem was zijn zoon niet eens in het dorp die week. Ze wisten allemaal dat dit onzin was, maar de vader had inderdaad een pistool gehad waar hij nogal enthousiast mee rond had gezwaaid.

Het leek dus allemaal met een sisser af te lopen. We namen afscheid van de broers en het oude vrouwtje en liepen terug richting Tranquilo (hun huizen lagen verderop op het strand). Stiekem begon ik ook wel heel erg te verlangen naar mijn bedje en heel wat liters water.
Helaas begon machete guy gewoon opnieuw met een wraakmissie, hij was van plan om bij Tranquilo nog wat meer alcohol naar binnen te werken en dan midden in de nacht terug te gaan op een moment dat die vader hem niet meer zou verwachten. Het was heel heftig om te zien hoe hartverscheurend zijn vriendin begon te huilen toen ze besefte dat hij dit serieus van plan was. Ze smeekte hem om met haar mee naar huis te gaan, ze hing letterlijk aan zijn arm in een poging hem terug te trekken, maar hij was veel te sterk en veel te dronken. Hij moest eerst om haar lachen, maar werd al snel kwaad omdat hij haar irritant vond.

Omdat de meiden niets konden doen om hem tegen te houden lieten ze mij beloven dat hij niets meer zou drinken en dat ik hem tegen zou houden, mocht hij echt terug proberen te gaan naar die vader. Ze waren ervan overtuigd dat hij neergeschoten zou worden als hij in zijn eentje terug zou gaan.

Opgezadeld met dit kleine verzoek rende ik snel achter machete guy aan, bang dat hij al drank zou hebben gekregen van Richard. Onderweg probeerde ik de nachtportier in het Spaans duidelijk te maken wat er aan de hand was. Ik kwam niet veel verder dan ‘geen alcohol voor hem’ en ‘hij is gek met een machete’. De nachtportier lachte heel vrolijk naar me, dus hij zal ook dit wel niet begrepen hebben.  Ook Richard was weinig behulpzaam. Aangezien hij zo ongeveer naast machete guy zat, probeerde ik heel subtiel in zijn oor te fluisteren dat hij hem onder geen beding meer alcohol mocht geven. Waarop Richard reageerde ‘I like it when you whisper in my ear’.

Letterlijk twee minuten later vroeg machete guy om een shotje rum en was Richards antwoord ‘I can’t see why not’. Op dat moment had ik hem het liefst een trap in zijn ballen gegeven. In plaats daarvan bestelde ik ook maar een biertje.
De drie uur die daarop volgden heb ik kunnen genieten van hoe machete guy plannen aan het maken was om als een stealth ninja het huis van de vader binnen te dringen en hem met een soort kung fu beweging zijn pistool afhandig te maken. Hij moest wel even nadenken toen ik vroeg of hij momenteel, gezien zijn dronken staat, niet meer een soort ninja uit een comedy was die bij binnenkomst een vaas zou omstoten. Maar hij kwam helaas al snel weer tot de conclusie dat hij een stealth ninja was die altijd scherp en gevechtsklaar was.
Ik vroeg hem of hij niet bang was om neergeschoten te worden, aangezien de vader een pistool had, en zijn vriendin zo achter te laten. Waarop hij antwoordde dat de vader het pistool eerder op de avond al op hem gericht had en de trekker had overgehaald. Dat het ding weigerde kon zijn gekomen doordat er geen kogels in hadden gezeten óf doordat het pistool gehaperd had. Natuurlijk was stealth ninja er nu van overtuigd dat die vader blufte en geen geld had om zijn pistool van kogels te voorzien.
Pas toen hij mij in zijn missie begon te betrekken (ik zou dan als eerste naar binnen gaan, in de hoop dat die vader een meisje niets zou doen) en ik hem vroeg of hij mijn leven erom zou durven verwedden dat er echt geen kogels in dat pistool zaten leek hij voor het eerst een beetje te twijfelen.

Niet lang daarna had ik hem aangemoedigd om nog één of twee dagen te wachten met terug gaan, want dan zou de vader hem echt niet meer verwachten. En toen hij uiteindelijk opstond (tegen die tijd viel ik zo ongeveer op mijn kruk in slaap. Hij: ‘Yeah, we’re the only two left standing, woehoe!’) maakte hij nog een dronken schijnbeweging richting het huis van de vader, voordat hij met een ruime bocht dezelfde richting uitliep als zijn vriendin eerder die avond.

Ik ben zelden zo blij geweest om mijn bed te zien en vooral te voelen. Mijn comaslaap werd twee uur later nog even verstoord toen Michiel wakker werd en me vroeg of ik zijn telefoon mee terug had genomen van het strand. Gelukkig bleek later dat Peter en Chandelle (zijn vriendin) de telefoon hadden gevonden en hadden afgegeven bij Richard.

Het contrast tussen deze nacht vol met spanning en de rest van ons verblijf in Jiquilillo had niet groter kunnen zijn. De dag erna was ik niet heel veel waard en heb ik me vooral van de ene hangmat naar de andere verplaatst.

Michiel, bier en hangmat
Michiel, bier en hangmat
Post pedicure
Post pedicure
Man versus vrouw
Man versus vrouw

’s Avonds kwam de eigenaresse van Tranquilo, Tina, terug van vakantie en werd er een klein welkomstfeestje georganiseerd voor haar. Michiel en ik hebben ons al vrij snel weer teruggetrokken om onze levers nog een extra avondje rust te gunnen.

Ook omdat we de dag erna weer vroeg uit de veren moesten voor ochtend yoga. We hebben de laptop met één van mijn yoga with adriene-filmpjes op de bar gezet en met de hele groep yoga gedaan in het zand.

Yoga in de bar
Yoga in de bar

Gedurende de ochtend constateerden steeds meer mensen dat Richard nergens te bekennen was. Normaal gezien was hij altijd al vanaf zeven uur achter de bar te vinden om vroege vogels van drank te voorzien. Een aantal mensen hadden tijdens het feest van de avond ervoor wat spanning opgevangen tussen Tina en Richard. Toen Tina Tranquilo achterliet had ze vrijwilliger Richard gezegd dat ze maar een paar dagen weg zou blijven, deze paar dagen werden uiteindelijk twee weken. Hoewel Richard het fantastisch heeft gedaan, was het hem duidelijk iets teveel van het goeie geworden. Hij heeft daar twee weken lang minstens 14 uur per dag gewerkt, niet in staat om het terrein te verlaten aangezien hij als enige verantwoordelijk was.

Het was heel apart hoeveel verschil het maakte dat Richard er niet meer was. Tina had de hele dag lang een vreselijke kater, was zelden in de buurt van de bar te vinden en ze begon rond een uur of vijf weer met rum naar binnen gooien op een nogal alarmerend tempo. Achteraf hoorden we ook dat Rancho Tranquilo bij andere hostels bekend staat als het hostel van die dronken eigenaresse.

’s Middags vonden we Richard terug terwijl hij een ijsje aan het eten was en al snel ontstond het plan om ’s avonds nog één laatste kampvuur te maken met z’n allen voordat de meesten van ons de dag erna weer zouden vertrekken.

Richard, Toon, Chandelle en Peter
Richard, Toon, Chandelle en Peter

Deze laatste avond was echt nog één keer met z’n allen genieten en voor mij wederom een beetje sentimenteel doen over het feit dat ik alweer afscheid zou moeten nemen. Al voelde dit afscheid voor mij heel anders. Ik mis vooral de plek en de sfeer van de groep op precies het moment dat we daar waren en nu is het een fantastische herinnering waar ik heel erg van geniet als ik er aan terugdenk.

Laatste avond
Laatste avond
5 comments Add yours
  1. Wauw, da’s inderdaad een memorabel verhaal! Hopelijk vindt die meid uiteindelijk haar spullen nog terug. En gelukkig is Latona niet zomaar om te praten… Ik zie haar al een dronken Nicaraguaan met een al-dan-niet-neppistool afleiden terwijl buiten een nog dronkenerderdere kerel met een kapmes staat die denkt dat hij in een slechte actiefilm zit.

    1. De meiden hebben hun paspoorten en telefoons de dag erna terug gekregen!
      Niemand wist precies hoe het ze is gelukt, maar Stealth nina leeft nog en de dief is het dorp uitgejaagd:)

  2. Jeetje wat een verhaal! Spanning, drama, je maakt het daar allemaal mee..!

    Michiel, wel laf dat je niet ook een leuk kleurtje op je tenen hebt laten zetten 😛

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *