In den beginne

Inmiddels is het dag numero tres (of dos en een half om precies te zijn) in Mexico. Nu al heb ik het idee dat ik alle dingen die ik hier zou willen opschrijven vergeten ben. Het wordt tijd om een apparaatje aan te schaffen waar ik steeds tegen kan zeggen ‘memo aan mezelf..’
Maar goed, voor nu dus even uit het blote bolletje.

De reis had al niet beter kunnen beginnen dankzij een geweldige groep uitzwaaiers op het vliegveld in Brussel (hierbij zal ik het verhaal overslaan dat ermee eindigt dat ik het vliegtuig in moest met poep onder mijn schoen).
Na enige vertraging hebben we de meest prettige en luxe vlucht ooit gehad in de dreamliner, a dream come true en dat soort dingen (ik ben hun echte slogan vergeten). Maar hoe fijn een vlucht van 11 uur ook kan zijn je komt toch altijd goed gaar zo’n toestel weer uit. Vooral ik ben dan niet meer op mijn charmantst. Michiel als ervaren reiziger regelt dan heel lief alles en zegt er niks van dat ik alleen maar mokkend achter hem aan sjok. Hij weet dat hij me zo snel mogelijk te eten moet regelen en dat het dan weer goed is.
Dat eten vonden we in Cancun in de buurt van ons Guesthouse op een soort kermis. Een betere kennismaking met Mexico had ik niet kunnen bedenken. Fantastische muziek, mensen aan de salsa en aan de drank, maakten een heerlijke achtergrond voor mijn allereerste echte fajita (veel te pittig natuurlijk voor een beginner als ik).

Michiel baalt
Michiel baalt…

De volgende dag stond alweer de volgende reis op de planning, dit keer per bus. Ongeveer drie uur verder kwamen we aan in Tulum, een ‘ hippieparadijs’. Het hostel dat we uit hadden gekozen lag een stukje buiten het centrum, maar aangezien het plaatsje zelf erg klein is vonden we het niet nodig een taxi te regelen. Vol goede moed begonnen we aan onze tocht. Met de hulp van de navigatie op Michiels telefoon liepen we al meteen de verkeerde kant op. Gelukkig merkte hij dit snel op en konden we nog omdraaien voordat we er echt schade aan hadden ondervonden.
Een half uur later hadden we inderdaad het centrum achter ons gelaten en liepen we door een vrij verlaten straat die geen einde leek te hebben. Volgens Michiel lag het hostel aan het eind van de oneindige straat. De hitte was te doen geweest toen we eerder die dag een kop koffie waren gaan halen, maar met ieder een zware backpack op de rug ging het ons niet bepaald in de koude kleren zitten.
Eindelijk aan het eind van de oneindige weg aangekomen (je voelt hem waarschijnlijk wel aankomen) lag wel een hotel, maar dat was nog niet bepaald af en een huis waar we half ondersteboven werden gelopen door een hele roedel waakhonden. Verder kruiste de weg een andere oneindig uitziende weg.

Wat bleek, we waren wel op de plek aangekomen die Michiel had ingevoerd in zijn navigatieding, maar het hostel lag gewoon in het centrum. Het stond zelfs gewoon aangegeven op het kaartje dat we mee hadden genomen van het busstation.
Niet meer in de stemming dezelfde wandeling nog een keer te doen hebben we toen maar een taxi naar het hostel genomen. Dat bleek nog lastig, we hebben heel Tulum drie keer gezien voordat de taxichauffeur het gevonden had. De naam van het hostel: The Weary Traveler (ja, echt waar). En The Weary Traveler liet ons de meest deprimerende kamer zien die ik ooit heb gezien. Een hok zonder raam dat stonk naar het soort poetsmiddel dat waarschijnlijk in fabrieken gebruikt wordt.

Onze eerste kamer in Tulum
Onze eerste kamer in Tulum
en de badkamer... (geen deur)
en de badkamer… (geen deur)

Aangezien luchten niet mogelijk was bestond er ook geen kans dat die geur er minder op zou worden. Maar omdat ik toch enigszins last bleek te hebben van jetlag lag ik al om 8 uur in een coma. Mede mogelijk gemaakt door onze allereerste echte Mexicaanse tequila, die overigens ontzettend lekker was. De ober heeft me de naam gezegd, maar ook die ben ik alweer vergeten.

Dan zijn we nu bij vandaag aangekomen. Vandaag hebben we een fantastisch hostel gevonden, waar we zonder twijfel een paar heerlijke dagen en nachten gaan doorbrengen.

Ook heb ik vandaag officieel kennis gemaakt met de Caribische kust.

Er was een wandeling van anderhalf uur voor nodig, maar dat was het deze keer waard om te eindigen op een prachtig wit strand met een Corona in de ene en een quesadilla in de andere hand.
Nu is het tijd om weer wat anti-jeuk te gaan smeren (ik had moeten filmen hoe ik het meisje van de farmacia probeerde uit te leggen dat ik dat wilde hebben, er kwam heel wat gekrab in voor in ieder geval. Gelukkig krabde ze ook vrolijk terug).

Buenos nachos allemaal!!

8 comments Add yours
  1. Wat een geweldig begin van jullie mega vakantie! We zouden er zo voor in het vliegtuig stappen (op de poep en de on lucht bare hotelkamer na dan ) we kunnen dus wel stellen dat we hier te maken hebben met een succes verhaal. En die trap naar dat raam… briljant! Dat zou een nuchtere Hollander nou nooit bedacht hebben. Veel plezier en we hopen hier snel nog veel meer te lezen. Nu op naar mijn geweldige dag overgoten met…..juist….kantoorwerkzaamheden! Voel je hem? X mascha

  2. Supermooi verhaal, en die filmpjes zijn echt leuk. Ik ben jaloers!

    Michiel, gelukkig had je dit keer tenminste kleren aan toen je met de camera langs de spiegel kwam πŸ˜›

    Veel plezier en veel liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *