Walvissen voeren doe je zo

Met een kop koffie uit een Franse perculator in de hand genoten we in het huisje op de heuvel van Kristinn van het fabuleuze uitzicht. Ging je op zijn balkon staan, dan werd je extra wakker door de krispe ochtendkou.

Ons idee was om IJsland rond te rijden. Daar heb je normaal negen tot tien dagen voor nodig. Omdat wij twaalf dagen hadden, konden we tweemaal een bonusdag inzetten. We besloten deze meteen te gebruiken voor de West Fjorden, met als mooie bijkomstigheid dat we dan nog een avond met Kris kon doorbrengen.

Random routes

We vertrokken vroeg en de route was prachtig, van groen hobbitland naar vulkanische rotsen. We hadden tijdens het rijden superieure uitzichten van de spectaculaire kliffen. We stopten elke 10 minuten om in Vincents woorden even een ‘plotje te skieten’. IJslands voor: een foto maken.

Na twee uur rijden stopten we bij een plek ergens in de middle of nowhere tussen de kliffen, waar we kop koffie konden krijgen en toen ontdekten we dat er een hangar stond met een uit elkaar gehaald Amerikaans vliegtuig. Hoe en waarom het daar was hebben we nooit kunnen achterhalen, maar het was wel een apart gezicht.

Alsof hij zo het land op gevaren is en is achtergelaten
Alsof hij zo het land is op gevaren en daarna is achtergelaten
Peinzend aan de vlaggenmast
Peinzend aan de vlaggenmast

Meest westelijk punt van Europa en op de wadden

Ons eerste doel die dag was het bereiken van het meest westelijke punt van Europa: Látrabjarg. Het is ook plek waar normaliter die kleine vogeltjes te zien zijn, beetje papegaaiachtig, maar dan van IJsland: puffins. Helaas voor ons was september toch echt te laat om deze vogeltjes te zien, maar de kliffen die we daar beklommen waren ook zonder de vogels de moeite waard en gek genoeg is het toch best grappig om op het meest westelijke puntje van Europa te staan.

De meest westelijke klif die je kan vinden (in Europa)
De meest westelijke klif die je kan vinden (in Europa)
Vincent op het meest Westside puntje van Europa
Vincent op het meest Westside puntje van Europa
Hobbithuisjes zijn er overal
Hobbithuisjes zijn er overal
Wadlopen met Vincent Verschuren
Wadlopen met Vincent Verschuren
Panorama van een deel van de wadden
Panorama van een deel van de wadden
Zwart kerkje valt hier best op
Zwart kerkje valt hier best op

Dynjandi waterval

Onze tocht langs de fjorden vervolgde zich met een rit in het noorden over verharde en onverharde wegen naar Patreksfjorder. Daar deden we boodschappen. Op zich niet bijzonders, maar wel fijn voor Kris. Aangezien hij geen auto heeft, doet hij altijd boodschappen door te liften. Veertig minuten heen en veertig minuten terug. Dus als wij wat boodschappen konden oppikken zodat hij weer een keer liften kan overslaan, dan deden we dat graag.

Boodschappen blijven wel goed als het zo koud is, dus we deden nog even een ritje naar Dynjandi. Een zeer toeristische plek (in vergelijking), waar ruimte was op de parkeerplaats voor 2 bussen. Maar dat deden we om een heel mooie waterval te bekijken. Omdat het half september was, was er natuurlijk weer bijna niemand en hadden Vincent en ik alle ruimte om de waterval over ons heen te laten komen.

Probeer de naam van deze waterval maar eens hardop uit te spreken
Probeer de naam van deze waterval maar eens hardop uit te spreken
Wij twee in een enorm geposeerde foto voor de Dynjandi waterval
Wij twee in een enorm geposeerde foto voor de Dynjandi waterval
Vincents watervalposes en de mijne ook
Vincents watervalposes en de mijne ook
Rare zijdespinsel planten bij de waterval
Rare zijdespinsel planten bij de waterval
Gewoon een random uitzicht van laagstaande zon in de fjorden
Gewoon een random uitzicht van laagstaande zon in de fjorden

Met liefde brachten we nog een avond bij Kris door, geen hot pool, geen noorderlicht, maar zeker wel gezelligheid en interessante gesprekken. In de ochtend liet Kris de Ranger ons nog even de omgeving zien in een korte hike. Mooie landschappen, waar nooit iemand kwam omdat het niet direct naast de weg lag. Hij toonde ons de aparte planten en ook lava dat verhard was en als een soort aderen door de grond liep. Fijn om nog even te bewegen, voordat we de rest van de dag gingen rijden. Een kort mannelijk afscheid van onze buddy Kris en we gingen weer op zoek naar nieuwe avonturen in de rest van IJsland.

Ochtendwandeling en dan rijden rijden rijden…

Simpel watervalletje om de hoek bij Kris. Wij hebben een parkje, hij een waterval…
Zogenaamde trollen ketels. De kleine stenen hierin draaien rond door het water en maken de ketel steeds groter door de wrijving
Zogenaamde trollen ketels. De kleine stenen hierin draaien rond door het water en maken de ketel steeds groter door de wrijving
Magma komt omhoog door de grond en koelt dan af, wat zorgt voor deze rare 'strepen' in de bodem
Magma komt omhoog door de grond en koelt dan af, wat zorgt voor deze rare ‘strepen’ in de bodem
Een heel oude wegwijzer gemaakt door de eerste kolonisten van IJsland
Een heel oude wegwijzer gemaakt door de eerste kolonisten van IJsland
Tussenstop op de route, Lunch bij een gedenkteken
Tussenstop op de route, Lunch bij een gedenkteken

We namen de binnenwegen en reden langs allerlei fjorden. We waren dan misschien iets langer onderweg, maar dat resulteerde wel in mooiere vergezichten en minder eentonigheid. Uiteindelijk kwamen we uit in één van de Noordelijke punten van IJsland: Húsavík. Onderweg hadden we een kamer geboekt in Guesthouse Sigtún. Een heel gave woning waarbij we een gezellig grote keuken deelden met wat anderen mensen die een guesthouse konden veroorloven.

Terwijl we aan het koken waren raakten we in gesprek met een mooie blonde Duitse: Nicole. Zij was met haar ouders aan het rondreizen en ik kreeg het idee dat ze snakte naar een beetje aanspraak van leeftijdsgenoten. Ze had het over een hot spring in de buurt (die niet de hoofdprijs kostte) en het werd al snel besloten dat we daar na het eten met zijn drieën naartoe zouden gaan. We reden door een donker veld op zoek naar die verborgen hot spring, maar tevergeefs. Waarschijnlijk hadden ze hem gesloten toen de nieuwe dure spa gebouwd werd. Daar moest je dan weer € 40 per persoon voor betalen en dat vonden we echt teveel. We zijn zelfs nog gaan vragen of het voor minder kon, waarbij Nicole een stuk mondiger uit de hoek kwam dan dat ik haar zou hebben ingeschat. Maar het mocht niet baten. Onverrichter zaken keerde we weer terug naar het guesthouse. We lagen er daardoor vroeg in én de volgende ochtend hadden we daar profijt van.

Op walvissenjacht

We stonden fris op en gingen met Nicole en haar ouders naar het haventje, want daar gingen we op walvisjacht. Nou ja, niet met harpoenen ofzo, maar wel gewapend met fotocamera’s. Terwijl ik een praatje maakte met Nicole en haar vader zat Vincent met haar moeder op het achterdek te proberen niet misselijk te worden. Dat lukte totaal niet en al snel trok hij bleekjes weg. Ik weet niet meer helemaal zeker wat ik nou eerder zag: ‘Vincents ontbijt’ of ‘De walvissen’, maar allebei was best hilarisch. Ik hou vol dat Vincent de vissen ging voeren en dat de walvissen het gevolg daarvan waren. We hadden geluk, we zagen enorme walvissen op enkele meters van onze boot. Minstens een uur lang voeren we met ze mee.

Walvisvaarder boot
Walvisvaarder boot
Vincent (voor) terwijl we de haven uit varen
Vincent (voor) terwijl we de haven uit varen
Vincent na... {of eigenlijk tijdens)
Vincent na… (of eigenlijk tijdens)
Walvis
Walvis
Uitzicht vanaf de boot
Uitzicht vanaf de boot
Uitzicht van de top van de boot
Uitzicht van de top van de boot
Artistieke lucht
Artistieke lucht
Húsavik
Húsavik

Nicole en haar ouders hadden het goed gehad, geen misselijkheid en toch walvissen kunnen zien. Zij hadden echter écht een route gepland, dus na een snel afscheid en het uitwisselen van onze telefoonnummers waren ze weer op weg. Vincent en ik stapten ook in de auto en gingen zijn nu lege maag weer even opvullen met een vroege lunch. Daarna reden we een stukje om bij een natuurpark te komen: Asbyrgi.

Herfstbos Asbyrgi

Het natuurpark was de enige plek waar er nog bomen stonden in IJsland, gespaard van de brandgevaarlijke Vikingen. Die Vikingen brandde namelijk zoveel mogelijk bos af als een soort van krachtsvertoon. “Hoe meer bos er wegbrandde, hoe meer succes je had”, was de gedachte van het volk. Gelukkig was dit bos nog gespaard en stond het in volle herfstbloei. Allerlei kleuren van superveel soorten bomen kwamen naar voren. Er stonden paddenstoelen en alles voelde daardoor heel herfstig: als uit een boekje.

Er was tevens een grote rotsformatie van zo’n 50 meter hoog, die als een soort U om dit gebied heen lag. Dat gaf spectaculaire beelden en onze fototoestellen werden warm van de verschillende composities die we vonden. We dwaalden verder door het bos en langs de smeltwater beekjes om uiteindelijk op een pad te komen waar er om de zoveel meter een bord stond met uitleg over wat we zagen. Toelichting op een plant of een boom en waarom die er groeide. Een echte natuurwandeling dus.

De dag hield niet op, we besloten ook nog een wandeling te maken die ons naar de top van het overzichtspunt bracht. Op ongeveer vijftig meter hoogte konden we de hele ‘vallei’ overzien en ik voelde me net een wolf die op de rotspunt huilde van tevredenheid.

Nog een pad door het herfstbos
Nog een pad door het herfstbos
Als je je ogen dichtdoet en denkt aan een zonnige boswandeling in de herfst, dan zie je dit
Als je je ogen dichtdoet en denkt aan een zonnige boswandeling in de herfst, dan zie je dit
Paddenstoelen maken de herfst af
Paddenstoelen maken de herfst af
Herfstbos en sprookjesmeertje
Herfstbos en sprookjesmeertje
Kleurrijk bos tegen een achtergrond van rots
Kleurrijk bos tegen een achtergrond van rots
Het herfstbos van boven
Het herfstbos van boven
Dit is de 'vallei'. Zie je de rots in het midden (ver weg)?
Dit is de ‘vallei’. Zie je de rots in het midden (ver weg)?
Hier sta ik op het puntje van die rots (vet artistiek te doen)
Hier sta ik op het puntje van die rots (vet artistiek te doen)
Dit is het uitzicht vanaf die punt
Dit is het uitzicht vanaf die punt
Even kijken hoe diep het is
Even kijken hoe diep het is
Aah zo diep dus
Aah zo diep dus
Ondertussen heeft Vincent leren vliegen
Ondertussen heeft Vincent leren vliegen

Na twee uur klimmen en afdwalen kwamen we weer bij de auto en gingen we weer rijden. Dit keer over een onverharde weg die bestempeld zou zijn als geschikt genoeg voor een normale auto. Het was alsof je over de maan reed. Overal gaten en kraters in de weg, een maanlandschap ook visueel en dus geen idee of we goed reden. De lichte regen die op dat moment begon hielp ook niet. Volledig uitgeput van het rijden parkeerde ik de auto toch op een parkeerplaats bij Dettifoss. De grootste waterval van IJsland.

Dettifoss

Dettifoss was (zelfs buiten het smeltseizoen) 100 meter in de breedte en pak-em-beet 60 meter diep. Prachtig om dit zo te zien, dat vonden wij, maar ook de vele andere toeristen daar. Aan de andere kant was het ook zo dat Vincent en ik elkaar ook nu weer aankeken en zeiden: ‘Kleintje…, vergeleken met Iguazu in Argentinië’.

Dettifoss waterval (100 meters breed)
Dettifoss waterval (100 meters breed)
Selfoss - Wie ik?
Selfoss… Wie ik?

Terwijl ik ons ook weer wegreed uit het maanlandschap was Vincent begonnen om met een gebrekkige 3G-verbinding te zoeken naar een slaapplek. We kwamen er al snel op uit dat we het laatste stukje in het donker zouden moeten afleggen. Niet ideaal, maar het was niet anders, we vonden namelijk niets betaalbaars in de buurt en moesten helemaal doorrijden naar Seydisfjordur.

Vincent nam het rijden over en hij had de dubieuze eer het donkere stuk afdalend door de bergen te rijden. De slingerwegen zoals je die misschien in Duitsland kent nam hij voor lief, maar dat het ook nog begon te hozen en je geen straatverlichting hebt, zorgde voor een enorme effort aan zijn kant. Hij reed goed en we vol trots stopte hij bij ons HI Hostel in Seydisfjordur, een oud ziekenhuis, omgebouwd naar hostel. Best vet, maar kapot van zo’n lange dag hebben we alleen maar snel eten gemaakt en zijn we meteen ons bed ingedoken. Gelukkig dachten ons Duitse kamergenoten op de 6-persoonsdorm er ook zo over, dus was al snel het gesnurk van zes man te horen in de kleine ziekenhuiskamer.

6 comments Add yours
  1. Oh ik waan me ook weer helemaal terug in het waanzinnige landschap! Wat leuk om je verhaal te lezen! En jullie hebben gewoon een bos gezien! Bijzonder! De bomen die wij tegen kwamen vonden wij eigenlijk meer grote struiken hahaha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *