Het overkomt de beste

Inmiddels zijn we al een week op Utila, maar speciaal voor de kijkers thuis spoelen we even terug naar het moment dat we jullie achter hebben gelaten.
De reis van Antigua naar Copan.

Na lang getwijfeld te hebben of we de reis van Antigua met een shuttle bus of met meerdere chicken busses zouden doen, besloten we voor de avontuurlijke laatste optie. Als je gaat reizen moet je het ook goed doen natuurlijk. Daarbij was de shuttle een stuk duurder en zijn wij gierige Nederlanders.
Craig, die chickenbusses voor de komende tijd heeft afgezworen, waarschuwde ons nog dat we ons moesten voorbereiden op een lange, vermoeiende en frustrerende reis. Volgens hem gaat het mis met chickenbusses zodra je vaker moet overstappen. Maar wij waren nog fris en overmoedig, dus we stapten ’s ochtends in een vrij lege chickenbus. Dit vatte ik op als een uitstekend voorteken. We mochten zelfs onze backpacks naast ons op het bankje zetten, wat toch een veiliger gevoel geeft.

Natuurlijk had ik kunnen weten dat een chickenbus nooit lang zo leeg blijft en voordat ik het in de gaten had zat ik heel ongemakkelijk ingeklemd tussen een vrouw en mijn backpack. Op dat moment had ik er alles voor gegeven als die stomme backpack gewoon lekker op het dak had gelegen en ik zo oneindig veel meer beenruimte zou hebben gehad. Gelukkig zou de eerste rit maar een uur duren. In Guatemala city was onze eerste overstap.
Geheel onverwachts stopte de bus midden op de weg en riep een man voorin dat Michiel en ik eruit moesten om daar een taxi te nemen die ons naar de juiste terminal zou brengen voor onze volgende bus. Verwilderd probeerde ik tevergeefs mijn backpack tussen de bankjes uit te trekken, maar hij zat muurvast (zo weinig beenruimte heb je dus). Het enige dat ik kon doen was hulpeloos gebaren naar mijn backpack en hopen dat ze zouden snappen dat ik niet expres aan het treuzelen was. Het is nogal een gehaaste boel, namelijk, tijd is geld enzo.
Tot mijn verbazing schoot de halve bus me meteen te hulp en voor ik wist wat er gebeurde zag ik mijn backpack al over de hoofden van de mensen voorin doorgegeven worden. Tegelijkertijd begon een meisje me te vertellen waar we naartoe moesten met de taxi. Natuurlijk kreeg ik dat maar half mee want ik was doodsbenauwd dat iemand er met mijn backpack vandoor zou gaan, je wordt toch achterdochtiger op reis. Dus zo snel als ik kon perste ik me de bus uit en sloot al snel mijn tas weer liefdevol in de armen.

Nog voordat Michiel zijn sigaret op had stond er al een taxi voor onze neus met een vriendelijk uitziende chauffeur. Hij kwebbelde opgewekt over zijn familie die, volgens mij, in de buurt van Tikal woonden en hoe prachtig hij het daar vond. Ik ontspande me en op dat moment geloofde ik echt dat het allemaal reuze mee zou vallen. Die enge verhalen over Guatemala city zijn waarschijnlijk een beetje overdreven (al had ik in Antigua van een jongen gehoord dat het dodelijkste werk ter wereld dat je kunt doen is buschauffeur zijn in Guatemala city).

Je voelt hem waarschijnlijk al aankomen. Op het moment dat ik ontspande vroeg Michiel me om een briefje van 100 Q om de chauffeur mee te betalen. Ik voelde in mijn tas. En mijn tas leek zo leeg dat het voelde alsof mijn hand drie meter later pas de bodem raakte. Ik kan je vertellen dat op dat moment je maag gewoon verdwijnt en het stresszweet zo ongeveer uit je oren lijkt te stromen. Zoals iedereen weet zoek je nog een tijdje paniekerig in andere zakken, maar je weet heel goed waar de portemonnee had moeten zijn en daar was hij niet meer.

Een uur later had ik op het busstation nog steeds de grootste moeite om niet in tranen uit te barsten. Opeens besef je je hoe afhankelijk je bent van je pinpas. Daarnaast had ik een creditcard in mijn portemonnee zitten met behoorlijk wat geld erop dat onze vrienden erop hadden gezet, zodat Michiel en ik iets leuks ervan konden doen op reis. Zoiets verliezen is eindeloos veel erger dan het contante geld dat je gewoon uit een pinautomaat hebt gehaald. Gelukkig was Michiel nog scherp van geest en heeft hij meteen zijn moeder gebeld, zodat zij alle pasjes kon blokkeren. Dat bleek nogal lastig, maar na een aantal pogingen had ze alles geblokkeerd.

Je zou denken dat na zo’n begin alle pech voor de dag wel opgebruikt zou zijn. Maar na twee uur in de tweede bus kregen we een ‘ongeluk’. Een ongeluk waar we totaal niks van gevoeld hadden, maar waar blijkbaar de bus door onklaar was geraakt. Weer twee uur later kwam er dan eindelijk een vervangende bus en konden we verder. Tegen de tijd dat we bij onze volgende overstap waren was het donker. Reizen in het donker als je nog een grens over moet is alles behalve prettig. De bussen stonken afschuwelijk naar pis, niemand leek te snappen waar we naartoe wilden en omdat ze wisten dat we geen keuze hadden konden ze ons de meest belachelijke bedragen vragen voor de busreis.

Van het laatste dorp in Guatemala richting de grens met Honduras moesten we met een taxi. Ook hier was er verwarring over de prijs en realiseerde ik me pas tijdens het rijden dat we het verkeerd begrepen moesten hebben. Het gevolg daarvan was dat we het geld niet bij ons hadden om hem te betalen, aangezien het merendeel van het geld in mijn portemonnee had gezeten. We durfden hem hiervan niet op de hoogte te stellen want we reden door the middle of nowhere en we waren bang dat hij ons er zomaar ergens uit zou gooien. Het was niet erg netjes van ons en hij was absoluut niet blij om te horen dat hij minder betaald zou krijgen, maar hij liet ons ermee wegkomen.

Ook bij de grens was het uitgestorven en waren we genoodzaakt een taxi te regelen, die ons 25 dollar vroeg voor een ritje van tien minuten.
Maar eindelijk waren we dan in ons hotel in Copan.

Het eerste dat we deden was controleren of er niks van de creditcard en mijn rekening afgehaald was. Mijn rekening was onaangeraakt, maar we ontdekten dat de creditcard helemaal niet geblokkeerd was en er verscheen een eindeloze reeks afschrijvingen. De meeste uitgaven waren gedaan in Mc Donalds. Toen ik dat zag brak echt de dam. Ik vond het zo vreselijk om te zien dat het geld met zoveel betekenis achteloos weggegooid was in de Mc Donalds.  Dat is echt fout.

Het eten is lekker, maar Michiel vat de dag samen met zijn gezicht
Het eten is lekker, maar Michiel vat de dag samen met zijn gezicht

De dag die we in Copan hebben doorgebracht werd voor mij nogal overschaduwd door de afschuwelijke dag ervoor. Gelukkig hebben we wel nog een beetje kunnen genieten van onze laatste Maya ruines, dankzij een leuke gids en hebben we een prachtig vogelopvang bezocht. In de opvang zaten vooral papegaaien, die daar terecht komen als ze om wat voor reden dan ook niet meer kunnen overleven in het wild.

De laatste Maya Ruines
De laatste Maya Ruines
Onze ontzettend leuke gids
Onze ontzettend leuke gids
Michiel maakt kennis met de geredde papegaaien
Michiel maakt kennis met de geredde papegaaien

Helaas was het de ochtend erna alweer tijd voor de volgende reisdag. Om 6 uur vertrok de bus al richting La Ceiba en tot mijn afschuw kwamen we daar pas om kwart voor 4 aan.
Na nog een misselijkmakende tocht op een Catamaran was daar dan eindelijk Utila, tijd voor rust en herstel.

8 comments Add yours
  1. Ik had het verhaal natuurlijk al een beetje gehoord maar nu snap ik pas helemaal hoe het gegaan is. Wat een rotervaring! Maar ja, het is een ervaring die je later nog aan je kleinkinderen kunt vertellen en zoals je zelf al schreef: het kan de beste overkomen. Geniet vooral van de rust in Utila! x

  2. Bah wat een hufters. Uit principe ga ik dus nooit meer naar de MC donalds! Zuur maar niet onoverkomelijk. Je moet maar zo denken. Door onze kaart waren ze afgeleid van jouw rekening waar vast veeeeel meer op stond 😉

    1. We hebben ondertussen goed gebruik gemaakt van het eiland. De rust is alweer voorbij. Morgen op naar de gevaarlijkste stad van Honduras! we just can’t get enough:p

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *