Duiken is ook voor mietjes

Utila, het tweede tropische eiland dat we bezoeken tijdens deze reis. Voor Michiel stonden een aantal dagen met duiken op de planning en ik zou lekker kunnen genieten van de rust en zoveel yoga als ik kon krijgen in de plaatselijke yoga studio.

Zonsondergang bij de bar Rehab Utila (Honduras)
Zonsondergang bij de bar Rehab Utila (Honduras)

Wel had ik me al heel dapper voorgenomen om een discovery dive te doen, zodat ook ik het plezier van duiken eens zou kunnen ervaren. Om echt te leren duiken heb ik drie jaar geleden opgegeven nadat ze me in Egypte onder water neer hadden gezet (mijn kruin raakte de oppervlakte nog) en ik na drie minuten volledig in paniek weer eruit ben geklommen. Het ademen door zo’n regulator was duidelijk een brug te ver voor mijn gevoelige zenuwen.

Naïef als ik ben had ik me de discovey dive voorgesteld als rondzwemmen onder water (een meter diep ongeveer) samen met een instructeur die dan fijn alles voor mij zou regelen. Natuurlijk is niets zo gemakkelijk. Ik zou eerst ‘even’ een paar skills moeten leren.
Toen die informatie mij ter oren kwam zat ik al te hyperventileren tijdens het wachten op een beschikbare instructeur. En op het moment dat ze me vertelden dat er vandaag helaas niemand tijd voor me had kon ik wel janken van geluk.

Om weer iets meer in het ritme van moeizaam ademen te komen leek het ons een goed idee om die middag te beginnen met snorkelen. Volgens Michiel zou het me daarnaast enorm helpen om een eigen duikbril en snorkel te hebben. Persoonlijk kon ik me niet echt voorstellen dat het iets zou uitmaken, totdat de verkoopmeneer een bril tegen mijn gezicht aanduwde die paste alsof hij speciaal voor mij gemaakt was. Zoals dat gaat met dit soort dingen was het ‘toevallig’ de duurste bril die te vinden was in zijn zaak, maar zoals de verkoper heel handig zei ‘als je een goedkope bril koopt die niet goed werkt, kun je net zo goed niets kopen’. Dus liep ik tien minuten later met een gloednieuwe, roze bril naar buiten.

De dag erna was het dan zover. Tara, de regeltante van de duikschool, was zo vriendelijk geweest om mij samen met een ouder echtpaar neer te zetten in de discovery dive groep omdat zij het ook rustig aan wilden doen. Onze instructeur, Ernesto, zal wel heel veel zin hebben gehad in die dag.
Voordat we het in de gaten hadden lagen we al in het water en was het tijd om onder te duiken. Eerst zouden we leren hoe je de regulator terug vindt, mocht die onverhoopt uit je mond geslagen worden.
Eenmaal onder water werd ik al snel even onrustig als in Egypte (dit keer stak mijn hoofd zelfs nog een beetje boven het water uit), maar de oefeningen gingen me goed af. Al redelijk snel kwam ik tot de conclusie dat ik de twee duiken die we die middag zouden doen beter niet kon doen. Mijn longen voelden heel vreemd aan en ik betwijfelde of dat beter zou worden naarmate ik dieper onder water kwam. Ernesto leek het daarmee eens te zijn, hij had duidelijk nog nooit van iemand gehoord dat de longen raar aanvoelden en keek een beetje bezorgd. Dit was voor mij de bevestiging die ik nodig had om ermee te stoppen. Wel leek het me zonde om de oefeningen niet af te maken, dus we doken gezamenlijk weer onder water om te leren hoe we water uit onze duikbril konden krijgen, mocht dat erin lopen.

Op het moment dat ik besloot ermee te stoppen leek mijn lichaam zich volledig te ontspannen en van het één op het andere moment voelde ik me prima onder water. Het hielp ook enorm dat de oudere vrouw vaak moeite had met de oefeningen en ik daardoor veel tijd kreeg om te wennen aan het ademen onder water.
Nadat we een stukje hadden mogen zwemmen en het tijd was voor een pauze beschreef Ernesto me ‘als een vis in het water’. Ik kon niet wachten om die middag echt te mogen duiken!

Tijdens de eerste duik worstelde ik enorm om beneden te blijven, ik dreef steeds weer naar de oppervlakte en het lukte me niet om mijn oren te klaren. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat de andere twee precies hetzelfde probleem hadden en hoe Ernesto vruchteloze pogingen deed om ons alle drie beneden te houden. Al snel gebaarde hij dat we naar boven moesten komen en kregen we te horen dat we teruggingen naar de boot. Hij leek enorm gefrustreerd en legde uit dat het onmogelijk was voor hem om drie mensen beneden te houden.
Weer een persoonlijke overwinning voor mij kwam toen ik mezelf hoorde vragen of ik het nog een keer mocht proberen voordat we teruggingen. Ik had echt het gevoel dat het me wel zou lukken als hij me kon uitleggen wat ik verkeerd deed. Het lijkt misschien niet veel, maar het zou typisch iets voor mij zijn geweest om verslagen te zijn geweest door mijn onkunde en Ernesto’s irritatie. In dit geval begreep ik heel goed dat hij chagrijnig was geworden van drie rondtollende, spartelende objecten om hem heen.
Gelukkig wilde hij het nog wel een keer proberen, na me uitgelegd te hebben dat ik met mijn ademhaling ervoor kon zorgen dat ik beneden bleef.

Dit keer leek het leek het allemaal vanzelf te gaan, ik bleef moeiteloos beneden en mijn oren waren hun normale, pijnloze zelf. Ernesto zwom boven het echtpaar en hield ieder met één hand omlaag. Het was hilarisch om te zien hoe de man soms een andere kant op wilde zwemmen dan de vrouw en hoe Ernesto ze dan weer met de koppen tegen elkaar moest duwen.
Maar ook zij waren in staat om zelfstandig rond te zwemmen tijdens onze tweede duik en toen we weer op de boot zaten konden we er niet over uit hoe trots we op onszelf waren.

Geloof het of niet, vier dagen daarna mocht ik mezelf officieel een duiker noemen. Het doen van de open water course was een fantastische ervaring voor mij en het maakt me enorm trots dat ik zoveel angsten heb overwonnen (met als laatste toppunt toen ik mijn bril af moest zetten onder water. Probeer maar eens niet door je neus te ademen als die wel alle vrijheid lijkt te hebben. Mijn neus vond het in ieder geval vreselijk verwarrend).

Toon is lekker aan chillen na het behalen van haar Open Water duikercertificaat op Utila, Honduras
Toon is lekker aan chillen na het behalen van haar Open Water duikercertificaat op Utila, Honduras

Uiteindelijk heb ik de yoga studio maar één keer gezien, toen ik in de stemming was voor een beetje ontspanning. Dat bleek niet de bedoeling van yoga op Utila. Na tien minuten zweette ik zo heftig dat ik steeds van mijn mat af glibberde en werd er van me verwacht dat ik ‘even’ de yoga handstand zou doen. Nadat die mislukt was, werd ik in een andere houding gedwongen waar ik een tijdje in vast heb gezeten. Mijn benen hingen ergens waar ze niet horen en ik kon mijn armen niet meer bewegen maar ik heb maar gewoon gedaan alsof ik aan het genieten was van de houding en nog niet klaar was voor de volgende.

Ons leven op Utila bestond alleen maar uit duiken, eten en slapen. Verder was er niet veel te zien en niet veel te doen. Totdat Michiel en ik allebei goed ziek werden en zelfs niet meer echt durfden te eten. Er wordt maar één keer per week vers voedsel geleverd aan het eiland en het blijkt dat wij allebei nogal gevoelig zijn voor oud fruit en oude groenten. Dus toen ik mijn duikdiploma in mijn zak kon steken zijn we zo snel mogelijk gevlucht, op zoek naar vers eten.

Onze volgende bestemming is San Salvador, maar om daar te komen moesten we eerst naar Tegucigalpa, de hoofdstad van Honduras. Daar kwamen we 14 uur na ons vertrek van Utila aan, in het donker. Deze stad schijnt ontzettend gevaarlijk te zijn (vooral in het donker, natuurlijk), dus we hadden een hotel uitgekozen dat beschreven werd als een bunker. Dat was het ook echt. De sfeer was vreselijk naargeestig en Michiel is met gevaar voor eigen leven nog de straat op gegaan om avondeten voor ons te zoeken, waar hij zelf niet echt van heeft durven eten.
De dag erna (vandaag) zouden we de bus nemen naar San Salvador. Helaas bleken alleen maar bussen te gaan om 6 uur ’s ochtends. Aangezien wij dat niet wisten (en op alle bordjes ook bussen staan die om 12 uur vertrekken) werden we gedwongen nog een nacht in deze knusse stad te blijven.

Gelukkig kunnen we overnachten bij de busterminal zelf en zullen we dus zeker op tijd zijn voor onze bus morgenvroeg.
Wel gaf deze extra dag in Tegucigalpa ons de tijd om op zoek te gaan naar een nieuwe laptop aangezien onze oude tablet ons verlaten heeft.

Het koste niet heel veel tijd om een winkel te vinden waar ze laptops verkochten, maar helaas accepteerden ze onze creditcard niet zonder een paspoort erbij (hadden ze nu maar laptops verkocht bij de Mc Donalds, want daar hoef je blijkbaar niets van identificatie te laten zien als je een creditcard gebruikt). Dus we moesten alle pinautomaten in het winkelcentrum leeghalen om genoeg geld bij elkaar te krijgen voor de laptop. Omdat wij het zijn kwamen we net 100 dollar te kort toen de limiet van de creditcard bereikt was en konden we alsnog terug naar het hostel om de pinpas op te halen.

We hebben er wat voor over moeten hebben, maar we hebben ons nieuwe gezinslid in de armen kunnen sluiten en ik ben hem nu al met veel plezier aan het inwijden.

Tot slot wil Michiel hier graag nog wat van zijn duikvideo’s kwijt (ik ben niet jaloers):

4 comments Add yours
  1. Gefeliciteerd Toon! Ik heb heel veel respect voor je. Ik heb ook één keer gedoken en vond het toen ook heel moeilijk om te ademen, maar jij hebt me geïnspireerd om het toch nog een kans te geven!

    Michiel, wat een mooie filmpjes! Echt cool dat je zo dicht bij die prachtige beesten kan komen.

  2. Latte……De hoeveelheid aanttrots die ik nu voor jou voel….echt he! Ik kan me nog een dag herinneren dat ik het leven van een vis wilde ervaren met mijn nieuw gekregen snorkel duikbril en flippers. Dat was dus geen goed plan alhoewel ik de rest van het gezin de lachbui van hun leven heb bezorgd. Dat ik daar zelf dus lag te verzuipen laten we maar even ter zijde. Je hebt het super goed gedaan! En Michiel OMG die haai! Jij bent een rebel for life my man…. echt heel Cool!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *