Terug naar school, bomba!

Lake Atitlan is adembenemend met haar prachtige vulkanen, schitterende water en rustige dorpjes. San Juan onderscheidt zich door het gebrek aan toeristen en het gebrek aan restaurants. Maar vooral doordat het zo ‘tranquil’ is, zoals de inwoners zelf steeds zeggen. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Toegegeven het is overdag heel erg rustig in het dorpje en dan moet je echt je best doen om iets anders te doen dan slapen in de hangmat. Maar deze rust wordt regelmatig opgeleukt met bombas (enorm knallend vuurwerk. Ik hoop dat je opvalt dat ik het sier-gedeelte weg heb gelaten) en muzikale kerstversiering. Michiel en ik zijn tot de conclusie gekomen dat Guatemala andere toonladders hanteert dan wij gewend zijn. Het begon ermee dat we voorbij karaokefeestjes kwamen en er zo vals gezongen werd dat zelfs Michiel daar een puntje aan kon zuigen. Nu kunnen we natuurlijk niet allemaal zangtalenten zijn en degenen die wel talent hebben verzamelen zich misschien niet op een karaokefeestje.

Aaargh die muziekjes!
Aaargh die muziekjes!

Echter bleek later een heus festival gaande te zijn in San Pedro, met bandjes en al (en bombas natuurlijk) en zelfs de bandjes zongen tenenkrommend vals. Toeval? Dat dacht ik ook totdat we in een parkje terechtkwamen dat heel erg leuk versierd was met kleurrijke slingers voor Kerstmis. Om het extra feestelijk te maken stonden ook om de paar meter geluidsboxjes waar mechanische kerstdeuntjes uit naar voren kwamen. Er speelde vanalles door elkaar en het was allemaal even vals. Het zou zo een scene uit een horrorfilm kunnen zijn.
De enige conclusie die we dus kunnen trekken, vind ik, is dat het voor hun niet vals klinkt. Want anders zou men hier niet voor de lol diezelfde muzikale versiering in de woonkamer hangen waar het de hele dag door zijn enge deuntje ten gehore brengt.

Ik moet toegeven dat mijn eerste confrontatie hiermee ook niet erg gelegen kwam. Na twee dagen tranquiliteit werd ik ziek. Het slijm stond me nader dan het lachen. Mijn oren waren dus extra gevoelig, daardoor sneller ontevreden en daar kan Guatemala ook niets aan doen. Gelukkig verbleven we bij Kate, een Amerikaanse vrouw die via AirBnB haar extra slaapkamer aanbiedt aan vermoeide reizigers. Kate zorgde iedere ochtend voor een heerlijk, gezond ontbijt met lekker veel groenten en fruit. En toen ze merkte dat ik ziek was kreeg ik zoveel gemberthee als ik maar kon drinken.

Het was vrij belangrijk voor mij om snel weer fit te zijn omdat we al meteen begonnen met onze Spaans lessen, iedere ochtend van 8 tot 12. De Eco Spanish School heeft een ontzettend mooie locatie tussen de koffieplanten en bananenbomen, waardoor we onder andere iedere dag een heerlijk verse kop koffie konden drinken tijdens de pauze. Dankzij onze leuke maestra, Maria, begin ik me hakkelend verstaanbaar te maken in het Spaans.
Doordat we iedere dag beginnen met vier uur hard studeren, zijn de middagen hier meestal gevuld met eten, slapen en huiswerk maken.

In het weekend wilden we er allebei graag weer op uit en hebben we San Marcos bezocht. Het dorpje staat vooral erom bekend dat het veel te bieden heeft voor de spirituele reiziger. Waarschijnlijk niet geheel toevallig wordt door de locals hier steeds de grap gemaakt dat er een constante wolk van wietrook boven het plaatsje te zien is. Naast wiet kun je er allerlei holistische rituelen doen en genieten van massages door spirituele experts.

Omdat Michiel de hippies in San Marcos vond stinken zijn we maar gaan zwemmen. Het water zou hier veel schoner zijn dan in San Juan of in San Pedro, waar het stinkt naar riool. We zochten een plekje waar el Trampolin staat, een platform waar je vanaf kunt springen om 7 meter later in Lake Atitlan te eindigen. Volgens een andere Spaans leraar maakten alleen gringos locos daar gebruik van.

Banzaiiiii!
Banzaiiiii!
In de zon op het mooie zwemplekje
In de zon op het mooie zwemplekje

Rondom el Trampolin was de mooiste plek om te zwemmen die ik ooit heb gezien. Er was geen strand, maar je kon vanaf de rotsen het water in klauteren. En het water was inderdaad zo helder als je maar zou kunnen wensen. El Trampolin zelf was inderdaad erg hoog als je eenmaal aan de rand staat en niet wilt laten zien dat je het toch wel een beetje spannend vindt. Maar zoals met alles is het eng totdat je daadwerkelijk springt. Al herinner ik me heel goed dat ik op een gegeven moment dacht ‘damn, wat ben ik al lang aan het vallen. Waar is dat water?’

Vanaf hier is het dus nog 7 meter naar beneden
Vanaf hier is het dus nog 7 meter naar beneden
The happy jumper
The happy jumper

De enige tegenvaller was toen bij het vertrek mijn elektrische sigaret in het water viel. Mijn trouwe compagnon was helemaal doorweekt en hij knipperde nog maar moeizaam met zijn oranje lichtje.
Godzijdank na twee dagen van raar gedrag (hij ging af en toe spontaan aan) leek hij weer helemaal de oude.

Zondag vergezelde een andere student van de Spaans school, Gary, ons naar Panajachel. Het dorpje zelf is vooral bedoeld om te winkelen, naar mijn idee. En hoewel ik het best leuk vind om rond te snuffelen liet ik me tegenhouden door Gary’s sarcastische gesnuif over wat voor troep het allemaal was en dat de echte kunstenaars in San Juan zitten. Dus zijn we naar een natuurpark gegaan dat aan de rand van Panajachel ligt. Dat bood een leuke wandeling door de jungle, met als hoogtepunt voor mij de vlindertuin (la casa de mariposas). Naast vlinders hebben we een glimp opgevangen van twee aapjes hoog in de bomen.

Unidentified Wild Animal (Waarschijnlijk verwant aan wasbeer)
Unidentified Wild Animal (Waarschijnlijk verwant aan wasbeer)
Aapje in het wild
Aapje in het wild
Swingend de brug over
Swingend de brug over
Genieten in de vlindertuin
Genieten in de vlindertuin
Koffie tussen de bloemen
Koffie tussen de bloemen

Onze wandeling eindigde op een soort strandje waar we niet konden zwemmen omdat we geen spullen bij ons hadden, maar waar mijn benen levend opgevreten zijn door beesten die we niet hebben kunnen identificeren. Volgens Michiel moeten het zandvliegjes geweest zijn, maar volgens Maria komen die hier niet voor. Dus who knows? Wat ik wel weet is dat sinds die tien minuten op het strand mijn benen eruit zien alsof ik een enge ziekte heb en ik het liefst al het vel ervan af zou willen krabben in de hoop dat de jeuk stopt.

We kunnen ook naar de Yeti of Nesse
We kunnen ook naar de Yeti of Nesse

De beste remedie die ik heb kunnen vinden is om ijsblokjes tegen de bulten aan te drukken. En sinds Kate daar lucht van heeft gekregen komt ze regelmatig aanrennen met een blok ijs uit haar vriezer. Daarnaast heb ik drie verschillende flessen met anti-jeuk in mijn bezit nu, dus er is weer hoop op een volledige nacht slaap.

Zaterdag reizen we weer door en stiekem kunnen we niet wachten om weer op weg te gaan. Het waren twee fijne weken, maar nu zijn we allebei weer toe aan een nieuw avontuur. Onze volgende bestemming: Chichicastenango.

7 comments Add yours
  1. Leuk verhaal en mooie foto’s! Er is een schrijfster aan je verloren gegaan, Latona. Hoewel: dat zou na jullie reis nog altijd een mooie carrière kunnen opleveren… 🙂
    Goede reis naar die plaats met die lange naam en veel plezier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *