Maar ik klaag niet

Zoals altijd op een reisdag, was ik een beetje nerveus voor de reis van Chichi naar Antigua. Ik maak me altijd druk omdat ik nooit weet in wat voor bui mijn blaas zal zijn. En als je met chickenbusses rijdt is de tijd tot de eerst volgende wc altijd onzeker. Nu wist ik al dat we na twee uur zouden moeten overstappen op een andere bus en dat op de overstapplaats wel degelijk een wc aanwezig zou zijn, dus ik troostte mezelf met die gedachte. Michiel daarentegen was voor het eerst zenuwachtig voor de reis, zonder een idee te hebben waarom hij zich zo voelde. Omdat we allebei ontzettend stoer zijn hebben we ons door die nerveuziteit heen geworsteld en zijn op de bus gestapt.
Na ongeveer een uur over de kronkelende wegen geracet te hebben begon ik mezelf te feliciteren met het feit dat mijn blaas en ik het wel zouden gaan redden, altijd weer een prestatie, tot ik Michiel opeens zag schrikken zoals ik hem dat zelden zie doen.

Blijkbaar hadden we er allebei niet aan gedacht om onze paspoorten te verwijderen van onze super veilige, geheime verstopplek op de hotelkamer in Chichi. Ze lagen daar nog steeds verstopt te zijn, tenminste dat hoopten we. Zo snel als de bus stopte zijn we eruit gesprongen en meteen op een andere bus terug richting Chichi gestapt. Het uur dat daarop volgde was een uur van zelfverwijten en proberen elkaar ermee gerust te stellen dat de kans groot was dat ze er nog gewoon zouden liggen en we er later om zouden kunnen lachen.
Gelukkig voor ons bleek dat ook het geval. Er was nog niemand in onze kamer geweest en zowel de paspoorten als onze voorraad US dollars lagen nog veilig in het badkamerkastje. Onze reis naar Antigua kon veilig worden hervat (oftewel we konden opnieuw beginnen).

Ons hostel in Antigua, Yellow House, was het leukste hostel tot nu toe (naar mijn bescheiden mening). En dat wil wat zeggen aangezien ik nog niet gewend ben aan het delen van de douche en de wc met zoveel anderen. In dit geval was dat helemaal geen probleem want het personeel was constant aan het poetsen (letterlijk!).
Iedere dag begon met een fantastisch ontbijtbuffet waar we allerlei heerlijke dingen konden kiezen. En toen we de tweede dag Iris en Joris (de Belgen) leerden kennen konden we dat ontbijt nuttigen op hun privé terras in het ochtendzonnetje (waar je toch stiekem door verbrandt als je twee uur blijft hangen).

Privé dakterras van Iris en Joris
Privé dakterras van Iris en Joris

Samen met hen en Craig (de Australiër) hebben we Antigua verkend.

De 24ste konden we genieten van een fantastische lunch van een buffet dat we ontdekten middenin de enorme markt van Antigua. Voor 0.75 cent had ik een heerlijk maaltje met gefrituurde kip en groenten, die enigszins vergeleken konden worden (als je maar graag genoeg wil) met koude schotel (oftewel huzarensalade).

Daarna ontstond er een queeste op zoek naar ingrediënten voor een kerstlunch de dag erna. In Australië blijkt het een gewoonte te zijn om een grote lunch te bereiden met onder andere garnalen (of gamba’s, ik weet niet meer zeker of dat uitmaakte. Maar ik neem aan hoe groter hoe beter). Helaas zagen de garnalen die we konden vinden er niet meer zo goed uit en werd er besloten de dag erna te bekijken wat we zouden kunnen vinden.
Die avond heb ik mogen genieten van mijn allereerste pupusa’s (een soort gevulde tortilla’s die gebakken worden) en ik was meteen verslaafd. Gelukkig is dit een typisch gerecht voor El Salvador en gaan wij daar nog naartoe, dus ‘doei droge tortilla’s’ en ‘hallo, goddelijke pupusa’s’! Natuurlijk moet ik nog heel even wachten, want we gaan eerst nog even snel naar Honduras, maar dat houd ik wel vol, geen zorgen.

Eerste kerstdag viel ons plan om een flinke wandeling te maken door Antigua ’s ochtends al meteen in het water omdat we te lang waren blijven hangen op het privé terras. Daarna werd ook al snel het plan om zelf een uitgebreide lunch klaar te maken overboord gegooid en zijn we weer wat gaan eten op de markt.

Kerstlunch op de markt in Antigua
Kerstlunch op de markt in Antigua

Verpulverde bloemblaadjes die gebruikt worden als decoratie
Verpulverde bloemblaadjes die gebruikt worden als decoratie
Zo zien echt piñatas er nou uit
Zo zien echt piñatas er nou uit

En natuurlijk is niks zo lekker als een paar cerveza’s op het dak van ons hostel om weer wat eetlust op te wekken voor het avondeten.

Hangen met de mensen in gezamenlijke 'huiskamer'
Hangen met de mensen in gezamenlijke ‘huiskamer’
Cervasas op het dakterras
Cervasas op het dakterras

Hier waren we vooral geïnteresseerd in elkaars plannen voor Nieuwjaar. De meesten in Antigua zouden doorreizen naar Lake Atitlan na de kerst en Michiel en ik waren nogal een uitzondering door te mikken op Utila.

Maar niet getreurd want op tweede kerstdag hebben we met zijn vijven een ontzettend leuke, laatste dag gehad door samen de Pacaya vulkaan te beklimmen. Dit was min of meer de kindertour in vergelijking met de andere mogelijkheid. Ik ben de naam vergeten van de vulkaan die je dan zou beklimmen, maar die staat naast vulkaan Fuego, waar je op neer kan kijken en dus de lava in kan zien. Helaas moest je bij de ‘grote’ tour je eigen bepakking dragen (je slaapt ’s nachts in een tentje op de top) en mijn weke knietjes zijn daar waarschijnlijk niet toe in staat.

Broodjes halen voor onze lunch op Pacaya
Broodjes halen voor onze lunch op Pacaya

Achteraf ben ik heel erg dankbaar dat we voor Pacaya hebben gekozen want dat was al pittig genoeg voor een eerste vulkaan, een opwarmvulkaan zullen we maar zeggen. Na anderhalf uur in een shuttlebusje hebben we twee uur erover gedaan om aan de top te komen. Dat is vast hartstikke snel geweest want de gids noemde ons groep steeds ‘fuerte’ (en nee, dat zegt hij niet zomaar tegen iedereen).

Op de top konden we marshmallows roosteren (ieder eentje, want onze gids was ze volgens mij vergeten) en hebben we de tijd genomen om onze eigen meegebrachte broodjes te eten.
Al met al was het dus een fantastische ervaring en verwacht ik mijn vulkaanconditie meer op peil te brengen voor nog grotere avonturen in Nicaragua en Costa Rica.

Michiel doet vulkaan Pacaya na
Michiel doet vulkaan Pacaya na

Michiel is smoking hot!
Michiel is smoking hot!

Lunchen op de top
Lunchen op de top
Michiels vreugdesprong op de top van Pacaya
Michiels vreugdesprong op de top van Pacaya

Ons laatste avondmaal hebben we in stijl genuttigd in een mooi restaurant waar echte wijnglazen op tafel stonden. Hier hebben we zoveel mogelijk tips van Iris en Craig los proberen te krijgen voor de rest van onze reis.
We werden meteen afgezonderd van andere gasten op de bovenste verdieping, ik wil graag geloven dat de enige reden hiervoor was dat men dacht dat wij dat prettiger zouden vinden. Op die verdieping hing een enorme tv, die na een half uurtje aangezet werd door de eigenaar van het restaurant. Geloof het of niet, er kwamen alleen maar oude foto’s voorbij van…. Nederland! Ja mensen, we zijn zelfs te zien op een tv ergens in een uithoek van Antigua.

Voor het eerst had ik het een beetje moeilijk toen onze laatste ochtend was aangebroken. Ik ben er nog niet aan gewend om regelmatig afscheid te moeten nemen van mensen (wat waarschijnlijk wel handig is om te leren als je op reis bent), dus ik was een beetje verdrietig toen ik Iris, Joris en Craig een afscheidsknuffel moest geven.
Ik vraag me af of je daar harder in wordt naarmate je langer op reis bent. Stiekem hoop ik van niet, want ik vind het heel bijzonder om iemand al te missen terwijl je elkaar pas net hebt ontmoet.

Antigua en Guatemala moeten nu plaatsmaken voor Honduras. Onze eerste bestemming: Copan. Daar zullen we waarschijnlijk ook voor de allerlaatste keer Maya tempels zien. Wat een afscheid allemaal! Ik dacht dat ik dat gehad had toen ik huilend over het vliegveld liep op weg naar dit grote avontuur.

Maar ik klaag niet.

6 comments Add yours
  1. Dat marshmallows roosteren was dus toch geen grapje… Vet!

    Ziet eruit als een gezellig clubje (dansende) mensen! Maar niet getreurd, zo gaan jullie er vast meer ontmoeten!

    Ondanks wat tegenslagen worden de komende dagen vast weer leuk. Blijf genieten!

  2. Tja dat is een van de mooie dingen van reizen, dat je op onverwachte plekken leuke mensen treft en als je ze gaat missen, is dat alleen maar een goed teken. Ik vrees dat je deze reis nog erg gehard zult worden daarin ☺️

    Op naar een fantastische Latijns-Amerikaanse jaarwisseling! Tot snel weer bericht in het nieuwe jaar!

  3. Gewoon meteen verkopen die paspoorten dan kan je ze daarna niet meer kwijt raken.

    Mooie plekjes van de romantiek van het stadje nu naar een prachtig meer; geniet maar lekker. Mochten je benen nog niet mooi genoeg zijn nog meer vulkaan wandelingen!

    1. Betrapt Samme. U hebt niet alles goed gelezen of uw dyslexie speelt u ten parte… we gaan nu naar Honduras. Eerst Copán en dan Utila! 🙂

  4. Pingback: Trotamundos | I

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *