I <3 El Salvador

Ah, El Salvador, land van de pupusa’s.

Onze eerste stop in El Salvador was Santa Ana, een vrij grote stad in de buurt van een niet zo grote vulkaan. Enthousiast als ik was greep ik mijn eerste kans op pupusa’s meteen aan en werd gigantisch teleurgesteld. Waarschijnlijk gebeurt dat altijd wanneer je iets zo ontzettend idealiseert. Mijn eerste echte Salvadoriaanse pupusa was, niet subtiel gezegd, goor.

Daarentegen was ons eerste Salvadoriaanse hostel een gillend succes. Casa Verde wordt door veel ex-bezoekers ‘het beste hostel ter wereld’ genoemd en ik sluit me bij hen aan. Van de regendouche (met zo’n lekker warm water dat ik wel kon janken van geluk) tot en met de gezellige gemeenschappelijke ruimte was het één groot succes. De sfeer deed me heel erg denken aan Yellowhouse in Antigua en we weten allemaal hoe gelukkig ik daar was.

Michiel in Casa Verde
Michiel in Casa Verde

En alsof de fantastische plek en de leuke medebewoners nog niet genoeg waren, konden we eindelijk een skype gesprek organiseren met een groot deel van onze vrienden. Natuurlijk is een gesprek onmogelijk, maar ik genoot er ontzettend van om ze allemaal voor het scherm te zien verschijnen. Zo erg dat ik daarna fysiek ziek was van hoe erg ik ze mis. Mijn lijf trilde zo erg dat ik met moeite de yoghurt naar binnen gelepeld kreeg en iedere keer dat ik opstond ging ik bijna van mijn stokje. Nu weet ik wel dat ik mijn vrienden heel erg mis, maar dit ging toch wel erg ver.

Dat bleek ook in de dagen erna toen mijn lijf geen tekenen van verbetering vertoonde. Wat ik eerst zag als een fysieke reactie op een emotie en daarna als een gevolg van ‘extreme’ hitte (en uitdroging) bleek gewoon een normaal gevalletje van ziekte te zijn. Omdat het zo warm was had ik niet in de gaten dat ik een beetje koorts had. No biggy dus, behalve dat ik het hostel niet kon verlaten in Santa Ana.

Na een paar dagen verveeld rond te hebben gehangen besloten we dan toch maar door te reizen naar Juayua, dat maar een ritje van 45 minuten zou moeten zijn en dus te doen, zelfs als je ziek bent. We kregen er ook voor het allereerst een reisgenoot bij, Claude. Claude is een man uit Québec die al zijn hele leven lang rondreist met een clownsneus op zak. Dit bedoel ik absoluut in de meest letterlijke zin. Hij heeft er zelfs meerdere, waarvan eentje licht geeft als je erop drukt. Je kunt je dus wel voorstellen dat de reis er een stuk joliger op wordt met hem erbij.

Dit is nou Claude, de jolige Canadees.
Dit is nou Claude, de jolige Canadees.

Juayua is een bijna magische plek. Toen ik de bus uitstapte had ik meteen het gevoel dat ik blij was om er te zijn en dit is mij nog nergens anders overkomen. Meestal heb ik een aantal uren nodig om te settelen. Later hoorde ik hetzelfde van andere mensen die er geweest zijn. Het meisje dat in ons hostel werkte was van plan om twee dagen te blijven toen ze jaren geleden aankwam in Juayua, verbleef er vervolgens drie maanden en woont er nu permanent.

Aangezien ik ziek was mocht ik lekker in bed gaan liggen terwijl de twee mannen eten gingen halen om te bereiden in de hostelkeuken. Blijkbaar vinden de vrouwen in El Salvador dit hilarisch, want eten halen is absoluut geen mannenwerk hier. En Michiel, zorgzaam als hij is, heeft uitgebreid lopen zoeken naar verse groenten en vers fruit om mij er weer bovenop te krijgen. In Juayua is dit gelukkig allemaal in overvloed te vinden. Ieder weekend is er een groot foodfestival waar enorme hordes toeristen (local en internationaal) op afkomen. De internationale toeristen komen vooral omdat de Lonely Planet belooft dat je Iguana (leguaan) en slang zou kunnen eten op de markt, maar dit is twee jaar geleden al illegaal geworden. Wat rest is kikker en pupusa’s.

Zo verven ze hier hun huizen...
Zo verven ze hier hun huizen…

Eindelijk weer mijn gezonde zelf, mocht ook ik genieten van ‘de lekkerste pupusa’s van El Salvador’ in een pupuseria vlakbij ons hostel. Pupusa loca con todo werd ons aangeraden, een pupusa zo groot als een pizza met alles erop en eraan. Inclusief een bijzonder scherp pepertje waar Michiel en Claude iets te ondoordacht op af gedoken waren.

Voor de waterfall tour in Juayua kregen we gezelschap van twee Zweedse meiden (Miranda en Marina) die we in Casa Verde al ontmoet hadden. Ik dacht begrepen te hebben dat we een mooie wandeling gingen maken en watervallen gingen bekijken, waarbij we dan aan het einde van de tocht in een meer onderaan een waterval zouden kunnen zwemmen.
Maar nee. Het begon al toen onze gids ons verzocht even te wachten bij zijn huis en we hem een erg lang touw zagen inpakken. Miranda en ik werden er een tikkeltje nerveus van. De rest keek alsof ze niks anders verwacht hadden en het waren allemaal types (inclusief Michiel) die de houding alles-komt-altijd-goed hebben, dit in schril contrast met mijn alles-gaat-altijd-mis-houding.

Dit is de waterval waar we vanaf klommen.
Dit is de waterval waar we vanaf klommen.
De dames in de jungle..
De dames in de jungle..
Klaar voor vallend gesteente (dit zijn trouwens Miranda, links, en Marina, midden).
Klaar voor vallend gesteente (dit zijn trouwens Miranda, links, en Marina, midden).
The happy hikers
The happy hikers
De dames in de jungle..
De dames in de jungle..
De waterval waarbij we eindelijk konden zwemmen!
De waterval waarbij we eindelijk konden zwemmen!
Daar is de camera schat!
Daar is de camera schat!
Bailamos bij de waterval...
Bailamos bij de waterval…
En nu is het genoeg met dat gezwem!
En nu is het genoeg met dat gezwem!

Het grootste deel van de tijd hebben de het-komt-goed mensen natuurlijk gelijk en was het ontzettende leuke tocht. We moesten in een vrij snel tempo klimmen en dalen over gladde stenen en door watervallen heen, wat af en toe leidde tot wat gemopper aan mijn kant. Maar ook ik was helemaal happy toen ik langs een 15 meter hoge waterval omlaag geklauterd was (daar was dat touw dus voor) en nog leefde. Mijn overleven is wel mede mogelijk gemaakt door onze gids Carlos, die me één keer letterlijk heeft moeten vangen omdat ik mijn voet verkeerd neerzette.
’s Avonds konden we ons succes vieren tijdens een groot festival in het centrum (Michiel en ik hebben heel veel geluk wat timing betreft) van het dorp. Het was de laatste avond van een 15-daags festival ter ere van ‘the Black Christ’, als ik het goed begrepen heb.

Leuk feitje, er worden dan in Juayua prinsessen gekozen voor iedere wijk (een beetje zoals de prinsen met Carnaval in Maastricht) en iedere prinses komt tijdens de laatste avond zwaaiend langs op een grote, versierde wagen.
Verder was er, natuurlijk, ontzettend veel eten en ontzettend veel drank.

De prinses van de wijk
De prinses van de wijk
Eén mojito verder
Eén mojito verder

Het lokale drankje dat we hebben uitgeprobeerd bestond uit rijstmelk en een sterke drank naar keuze (rum dus), met een beetje nootmuskaat. Heerlijk!
We hadden de alcohol nodig om de beentjes los te gooien op de dansvloer, dit is extra dapper omdat ik tussen de vrouwen stond die duidelijk in de buik al zijn begonnen met salsa dansen. Ik kan je vertellen dat de manier waarop wij dansen als we op stap zijn nooit vergeleken hoort te worden met hoe zij dansen, dat is slecht voor het ego. Natuurlijk werd ik op een gegeven moment door een man vastgegrepen en in de armen van zo’n vrouw geworpen met de boodschap ‘leer dit arme kind alsjeblieft dansen’ of zoiets, mijn Spaans is nog niet perfect. Deze poging was tevergeefs. Ik probeerde hulpeloos een beetje om haar heen te huppelen, maar dit leek alles alleen maar erger te maken. Ze lachte dan ook met een beetje medelijden naar me.

Dus wat doe je dan? Dan dans je gewoon vol overgave zoals je dat thuis gewend bent in de volle overtuiging dat ook dat zijn charme heeft.

Hoe geweldig Juayua ook was, wij waren niet van plan om er drie maanden te blijven plakken. Tijd om te gaan leren surfen in El Zonte aan de Pacifische kust van El Salvador.

7 comments Add yours
  1. Dat klinkt weer als een tijd vol spanning en sensatie! Ondanks dat claude veel weg heeft van de lokale kliniclown kan ik me goed voorstellen dat zo’n jolige Canadees zorgde voor de nodige nuchterheid die zo’n reis nou eenmaal af en toe nodig heeft toch?

  2. Feliz cumpleanos! (Ik geef google translate de schuld als het fout is) 🙂 maak er een leuke dag van!

    Wat goed dat je de waterval afdeling getrotseerd bent! Ik zou ook peentjes zweten!

    Have fun! Xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *