Eén golf te ver…

Om in El Zonte komen moesten we overstappen in een plaatsje genaamd Sonsonate. Overstappen is een woord dat je niet graag tegenkomt bij het plannen van een ‘lange’ reis met de chickenbus. Al zou het vanaf Sonsonate slechts twee uur rijden moeten zijn tot El Zonte en inmiddels vinden wij dat wel te doen.

De bus terminal was afgeladen vol en ik kreeg al een beetje de zenuwen van hoeveel mensen in de rij stonden voor onze bus. Vooral aangezien er maar eentje ging en ik niet wist of ze op een gegeven moment gewoon mensen zouden moeten weigeren. Hoewel hun reactie op hoeveel mensen in een chickenbus passen altijd ‘siempre una mas’ is, komt er waarschijnlijk toch een punt waar zelfs die ene er niet meer in past. Uit voorzorg ging Michiel al ergens staan waar hij via de achterkant van de bus binnen zou kunnen komen met de backpacks. Het is zo handig dat hij blijft nadenken in dit soort situaties, niet gewoon ergens met grote ogen en open mond gaat staan staren en alleen maar denkt ‘oh….my……god….what….the…..fuck’.

Op het moment dat de bus aankwam sprong iedereen letterlijk in een soort aanvalshouding, de knieën gebogen en de ellebogen zo wijd mogelijk. Zo snel als ik kon maakte ik dat ook ik bij de achterkant van de bus kwam, want voorin zag het er binnen een seconde hopeloos uit. Achterin was het niet veel beter, mensen probeerden met zijn zessen tegelijk binnen te komen en dan heb ik het nog niet over de grote ijzeren palen en pakketten zo groot als twee backpacks die ook naar binnen gegooid werden.

In dit soort situaties ben ik dus echt te beleefd, ik probeer netjes op mijn beurt te wachten en mensen niet weg te duwen. Maar nadat er een elleboog tegen mijn hoofd geslagen werd, was het uit met die beleefde pret. Ik elleboogde de meneer terug in zijn zij en heb hem mijn aller dodelijkste blik toegeworpen, dat laatste was het meest effectief. Het hielp me echter niet om dichter bij de bus te komen want de meneer en ik zaten klem naast elkaar.
Ondertussen pakte Michiel het totaal anders aan, hij hielp een oud vrouwtje de bus in dat min of meer achtergelaten was door haar familie en zijn beloning was dat zij zich meteen omdraaide om onze backpacks naar binnen te trekken en vervolgens ons erbij. De geleerde les is duidelijk, of niet?

De reis die daarop volgde was op zijn zachtst gezegd onprettig. Het was bloedheet in de bus doordat iedereen zo dicht op elkaar stond dat het af en toe zoeken was naar wat jouw arm was en waar dat ene been opeens vandaan kwam.
Op een gegeven moment stopte de politie de bus omdat verkopers hadden geprobeerd zich alsnog naar binnen te wurmen en één van de mensen op de bus hem eraf had geduwd toen we weer gingen rijden. Met als resultaat dat we een half uur in de brandende hitte stil stonden. Het werd zo erg dat Michiel een kindje door het raampje naar buiten moest tillen omdat hij ziek was en duidelijk op het punt stond om flauw te vallen.

Twee uur later (dat klopte dus verbazingwekkend genoeg wel) kwamen we aan in El Zonte. We wisten al dat we in hostel Essencia Nativa wilden verblijven, want twee mensen van Juayua (Tona en Cas) waren daar toevallig ook.
Samen met hun hebben we La Libertad verkent, de ‘grote stad’ aan de kust, waar een fantastische vismarkt was op de pier. De manier waarop ze de vis op de pier krijgen is door de vis met boot en al naar boven te takelen en vervolgens de vis richting de kraampjes te dragen. Vraag me niet waarom ze denken dat dit handig is.

De huisiguana van het hostel: "Fifi"
De huisiguana van het hostel: “Fifi”
Een stukje van ons hotel (Essencia Nativa)
Een stukje van ons hotel (Essencia Nativa)
De vissersboot is net opgetakeld en iedereen rent om de vangst te bekijken...
De vissersboot is net opgetakeld en iedereen rent om de vangst te bekijken…
Vissen vers van de boot aangeboden op de markt
Vissen vers van de boot aangeboden op de markt
De duivelsvis
De duivelsvis

Daarna hebben we de meest prachtige zonsondergang op het strand gezien. Zo mooi dat ik de dag erna absoluut de gratis zonsondergang hike wilde doen, die ons gratis aangeboden werd. Dit bleek gratis te zijn omdat het nog geen bestaande tour is en ze nog aan het testen zijn of het wel werkt. Het uitzicht en de zonsondergang waren inderdaad erg mooi vanaf de berg naast El Zonte, maar het was een behoorlijk steile klim. Vooral het vooruitzicht om dezelfde weg weer omlaag te moeten door het donker maakte niemand erg enthousiast. Dus nam de groep het heft in eigen hand en hebben we zonder de gids een lager plekje opgezocht om de zonsondergang te zien. Wederom prachtig en zoals Tona zegt ‘iedere zonsondergang en -opgang is perfect’.

Om dat uit te testen heb ik haar de ochtend erna vergezeld voor een zonsopgang en ze blijkt gelijk te hebben. De kleuren zijn onbeschrijfelijk mooi, vooral gereflecteerd in het water en op het natte zand. Op dat moment verbaasde het me enorm dat ik hier nooit de tijd voor neem in Nederland. We hebben daar namelijk ook een zon, die iedere dag opkomt en weer ondergaat. Iets om te onthouden.

Zonsopgang aan de ene kant van het strand
Zonsopgang aan de ene kant van het strand
Zonsondergang bij het andere strand.
Zonsondergang aan de andere kant van het strand.

Op zwemmen en eten na is het enige dat je in El Zonte kunt doen natuurlijk surfen. Tona had al drie lessen gehad en was zo ontzettend enthousiast dat het aanstekelijk was. Vol goede moed volgden we onze instructeurs op de ochtend van onze eerste les. In El Zonte word je ontzettend verwend want je hoeft niet eens je eigen board naar de zee te dragen, alles wordt voor je gedaan. En de golven zijn zo dicht bij het strand dat je nog kunt staan op de plek waar je op het surfboard moet klimmen. Super de luxe allemaal. Er komt op de eerste dag zelfs nog geen gepeddel bij kijken. Je moet gewoon op je board gaan liggen en wachten tot de instructeur zegt ‘GO’ waarop hij je een duw geeft met de golf mee. Het enige dat je zelf nog moet doen is in de goede positie gaan staan en je evenwicht bewaren. De instructeur die het geluk had mij onder zijn hoede te krijgen snapte duidelijk niet hoe dit zo moeilijk kon zijn. Zelf was ik behoorlijk onder de indruk van mezelf dat ik überhaupt een soort van rechtop kwam voordat ik weer het water in tuimelde. Maar aan zijn reactie te merken was er iets grondig mis met wat ik aan het doen was.
Ook leek hij niet gecharmeerd door mijn pogingen om er dan maar een grapje van te maken, dus dat liet ik al snel achterwege. Opperste concentratie.

Op een gegeven moment leek ik langer te blijven staan en was ik klaar om een klein feestje te vieren op het surfboard. Typisch gevalletje van hoogmoed voor de val, want ik viel letterlijk en ik viel hard. En met hard bedoel ik HARD. Weet je nog dat ik zei dat het heel erg ondiep was daar? Het was zo ondiep dat ik met mijn kin tegen de bodem sloeg en daardoor sloeg ik dubbel. Mijn benen vielen over me heen in een soort extreme back bend en omdat het board vastzit aan je enkel trok ik de vinnen met een klap tegen mijn hoofd.
Dus toen ik weer opstond kostte het me nogal wat moeite om niet per direct in tranen uit te barsten en dramatisch met mijn armen in de lucht weg te rennen. Dat kon natuurlijk niet eens want dat stomme surfboard zat nog vast aan mijn enkel. Mijn enige andere optie was om te doen alsof ik erom moest lachen en weer terug de zee in te ploeteren, richting mijn instructeur.

Daarna was ik amper in staat om mezelf op te drukken op het board en mijn trillende beentjes gleden in zo’n rare hoeken van het board af dat ik al snel ook mijn enkel verzwikte en besloot het voor gezien te houden. Mijn aftocht was alles behalve waardig.

Michiel en Tona hadden een totaal andere ervaring gehad en waren beiden giechelig van de adrenaline, neem ik aan. Het enige dat ik nog kon doen was de instructeur een eikel noemen en half besluiten om het misschien ooit nog eens te proberen.

Onze, voorlopig, laatste dag aan de kust hebben we doorgebracht in El Tunco, de enige trekpleister van El Salvador voor de meeste touristen. Het zou een waar surfparadijs zijn met een heel actief nachtleven (in tegenstelling tot El Zonte, waar je na half negen ’s avonds niet eens meer een flesje water kan kopen). Overdag is het echter even stil als in El Zonte hebben we ondervonden.

Pupusaaahhhhs!!!
Pupusaaahhhhs!!!
De befaamde rots van El Tunco (en Michiel).
De befaamde rots van El Tunco (en Michiel).
Iemand die gek genoeg was om van de rots te springen.
Iemand die gek genoeg was om van de rots te springen.

Michiel en ik hadden allebei niet echt veel zin om naar de hoofdstad, San Salvador, te gaan, maar we vonden allebei dat we dit niet over konden slaan. Vooral omdat dit een hoofdstad is waar je niet constant van hoort dat het ontzettend gevaarlijk is leek het absoluut de moeite waard.

De busreis was heerlijk, omdat we op aanraden van een vrouw bij de bushalte kozen voor een microbus in de plaats van een chickenbus. Deze mensen wisten precies hoe ze hun airco op een aangename manier moesten inzetten, in tegenstelling tot de grote tourbussen waar je baalt dat je je winterjas niet hebt meegenomen.

San Salvador bestond voor ons uit een antropologisch museum, dat heel leuk was om te bezoeken, en een enorm winkelcentrum.

Ook tussen de luxe winkels blijft de cultuur gelukkig nog gehandhaaft
Ook tussen de luxe winkels blijft de cultuur gelukkig nog gehandhaaft
Het antropologisch museum van El Salvador was wel erg mooi!
Het antropologisch museum van El Salvador was wel erg mooi!
Op één van de loopbruggen in San Salvador
Op één van de loopbruggen in San Salvador
Dit is een typische plaatje van San Salvador. Drukke wegen, chaotisch, vies, maar ook kleurrijk door de reclame van de vele ketens.
Dit is een typische plaatje van San Salvador. Drukke wegen, chaotisch, vies, maar ook kleurrijk door de reclame van de vele ketens.
Jeej! Ik aan het winkelen! (ik kocht eigenlijk alleen maar shampoo)
Jeej! Ik aan het winkelen! (ik kocht eigenlijk alleen maar shampoo)

Toegegeven we hebben niet ALLES gezien, maar we waren heel erg blij dat we maar één nacht in ons vieze hostel hoefden te blijven. Ik zal één voorbeeld ter illustratie geven. Ik vroeg het meisje van het hostel (dat overigens wel extreem vriendelijk was) om melk voor in de koffie en kreeg van haar een bakje met poederkaas.

Dan heb ik nog maar één ding te zeggen: Adios!

3 comments Add yours
  1. En ik maar afvragen.. wie is dit nu aan het schrijven? Schrijver heeft het dan over Michiel en dan over Tona. En dan besef je dat Tona geen nieuw koosnaampje is. Bij deze wil ik die wel graag patenteren voor als jullie terug zijn.

    Die klap op het surfplank klinkt goed pijnlijk. Je schrijf het zo droog en vol moed, dus je bent wel zeker een bikkel Lato…Tona.

    Klinkt weer erg goed allemaal. Mooi!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *