Waf waf waf…. Wroef, Grrr, wroef!

De hoofdstad van Ecuador deed me een beetje denken aan San Jose. Met name de centrale ligging, het is dus ook niet gek dat ik de meeste keren weer terug ging naar Quito, daar een beetje tijd doorbracht en weer op een ander avontuur ging. Omdat de chronologie van dit blog toch al helemaal overhoop ligt vat ik mijn bezoek aan Quito gewoon in één update samen.

Quito is immens groot, ligt in een vallei en is een betrekkelijk lelijke stad. Er is een oud centrum en dan is er het zwaar toeristische Mariscal. Deze wijk is waar bijna alle hostels zijn, dus verbleef ik daar. Mariscal staat ook bekend om haar party-scene. Echter wanneer Derek en ik een feestje zochten, of zelfs maar een drankje wilde doen kwam er niet echt veel van. Ergens ook maar beter, want zo stond ik elke ochtend vroeg naast mijn bed en kon ik wat activiteiten ondernemen.

Discovery. Mijn schuilplaats in Quito.
Discovery. Mijn schuilplaats in Quito.

Ik ben een fan van Free Walking Tours. Helemaal gratis zijn ze niet, maar zeker goedkoop en je ziet in een korte tijd een hoop van de stad. Ook ga je altijd met een groep en dat is behalve veiliger ook een goede manier om mensen te ontmoeten. Deze toer was qua inhoud een beetje tam, we liepen langs allerlei gebouwen en er werd kort iets over gezegd, maar om nou te zeggen dat ik op deze manier echt de stad Quito heb geproefd, nee. Wel heb ik wat van de zoete snoep kunnen proberen waar de mensen in Quito (Quitonaren?) helemaal fan van zijn.

Soms loop je in Quito een gebouw binnen en dan word je opeens verrast door de mooie binnenkant.
Soms loop je in Quito een gebouw binnen en dan word je opeens verrast door de mooie binnenkant.
Ik heb de Ecuadoriaanse president gezien, al had ik wel een verrekijker nodig.
Ik heb de Ecuadoriaanse president gezien, al had ik wel een verrekijker nodig.
Op maandag worden de wachters vervangen met veel pracht en praal. Dichterbij kon/mocht ik niet komen.
Op maandag worden de wachters vervangen met veel pracht en praal. Dichterbij kon/mocht ik niet komen.
Op maandag worden de wachters vervangen met veel pracht en praal.
Op maandag worden de wachters vervangen met veel pracht en praal.
Kun je je voorstellen dat onze slagers vlees zo aanbieden. Bijna onbewerkt en zeker al heel lang niet gekoeld.
Kun je je voorstellen dat onze slagers vlees zo aanbieden. Bijna onbewerkt en zeker al heel lang niet gekoeld.
Ik werd overgehaald om als toerist Pilsener te promoten.
Ik werd overgehaald om als toerist Pilsener te promoten.
Zoals in alle Latijns-Amerikaanse landen kun je een standaard lunch krijgen voor weinig geld. Dit is het voorgerecht. Popcorn en soep.
Zoals in alle Latijns-Amerikaanse landen kun je een standaard lunch krijgen voor weinig geld. Dit is het voorgerecht. Popcorn en soep.
Lekker hangen op één van de groene kunststoelen.
Lekker hangen op één van de groene kunststoelen.
In Quito is een winkel waar je alléén maar piñatas kan kopen.
In Quito is een winkel waar je alléén maar piñatas kan kopen.

Mitad del mundo (Middle of the earth)

Dit is de meest bezocht attractie in Ecuador. Het is daar waar de evenaar door Ecuador loopt en er is een groot monument gebouwd om dit te ‘exploiteren’. Het hele terrein is afgesloten en je moet bijna $15 betalen om er überhaupt naar binnen te kunnen. Daarna heb je keus tussen verschillende museums, restaurants en winkels om je te vermaken. Het grootste deel van de museums gaat over de berekening van de aarde, hoe rond en waarom de evenaar precies daar is. Een uitgebreide geschiedenis, die ik normaal wel interessant vind, maar de vele wiskundige formules gingen me de pet te boven, dus ik concentreerde me al snel op het monument. Dit bestond uit zeven verdiepingen en er waren allerlei plekken waar je fake foto’s kon maken of je de bal vasthield. Omdat dit precisie vereiste en omdat ik het eigenlijk maar gek gedoe vond, passeerde ik de lachende stelletjes en liep het monument zelf binnen.

Met de lift werd ik 7 verdiepingen omhoog getransporteerd. Zodoende stond ik binnen enkele tellen te kijken naar een prachtig uitzicht. Er waren verrekijkers in alle hoeken, maar ik snap die dingen niet. Ten eerste staan mijn ogen te ver uit elkaar om er goed gebruik van te maken en ten tweede, als je dan wat ziet, waar kijk je dan naar? Richt je het op een boom in de bergen of op een raam in een kantorengebouw? Ik vind het maar saai. Dus ik ging al snel bij het uitzicht punt weg en liep verdieping per verdieping naar beneden. Enkele stonden in het teken van de verschillende volkeren van Ecuador en dat was zeer interessant. Elke provincie had zijn eigen geschiedenis en gebruiken. Langzamerhand verwesterde alles, maar het gaf toch een goed beeld van de volkeren van Ecuador.

De overige verdiepingen stonden in het teken van de technologie en natuurkunde. Je kon op allerlei apparaten iets ‘doen’ dat toonde dat we op de evenaar waren. Bijvoorbeeld het wegspoelen van water, en hoe het een mythe is dat dit de andere kant op spoelt wanneer je onder de evenaar bent. Ook kon je op een weegschaal gaan staan en zien hoeveel je woog op de noordpool tegenover de evenaar. Het scheelt iets minder dan een kilo, maar het was niettemin vermakelijk. Na alle apparaten te hebben geprobeerd stond ik weer buiten. De drukte was toegenomen en omdat het lunchtijd was werd ik constant aangesproken door restauranteigenaars. Ik had er redelijk genoeg van en zodoende taaide ik weer af naar mijn hotel.

Het monument dat gebouwd is om het middelpunt van de aarde aan te geven. Het lijkt klein, maar telt maar liefst zeven verdiepingen.
Het monument dat gebouwd is om het middelpunt van de aarde aan te geven. Het lijkt klein, maar telt maar liefst zeven verdiepingen.
Uitzicht vanaf het dak van het monument.
Uitzicht vanaf het dak van het monument.
Als je precies op de evenaar gaat staan en dan een foto naar beneden neemt zie je dit. Met name mensen die poseren op of langs de lijn :-)
Als je precies op de evenaar gaat staan en dan een foto naar beneden neemt zie je dit. Met name mensen die poseren op of langs de lijn 🙂
Binnen in het monument wordt van alles verteld over de volkeren van Ecuador. Dat beelden ze uit met deze 'aparte' standbeelden.
Binnen in het monument wordt van alles verteld over de volkeren van Ecuador. Dat beelden ze uit met deze ‘aparte’ standbeelden.
Ook in het monument was een soort van technologische museum. Waarbij je dus onder andere kunnen zien wat je op verschillende plekken zou wegen. Ik ben bijna een kilo lichter in Ecuador dan ik op de noordpool zou zijn.
Ook in het monument was een soort van technologische museum. Waarbij je dus onder andere kunnen zien wat je op verschillende plekken zou wegen. Ik ben bijna een kilo lichter in Ecuador dan ik op de noordpool zou zijn.

Baños

Toen ik in Quito was had ik nog geen idee waar ik daarna naartoe wou gaan. Ik was al eventjes in Baños geweest met de mountainbike tour en ik twijfelde of ik terug wou. Toen mijn Nederlandse maatje Vera van de Free Walking Tour zei dat ze naar Baños ging, hakte ik de knoop door en besloot ik daar toch nog maar wat dagen door te brengen. Ik hoorde dat de Australische Emma, die ik ook in Quito had ontmoet naar Baños ging en samen gingen we op reis. Om wat geld te besparen na het dure Quito, gingen we met lokale bussen. Een hoop overstappen en een hoop gedoe, maar goedkoop. En zes uur later kwamen we aan in het dorpje tussen de bergen en de Amazone. De plek waar het nauwelijks regent, maar constant vochtig voelt vanwege de vele watervallen.

Emma en ik waren er een dag eerder dan Vera, dus we besloten alvast de omgeving van Baños te verkennen door een flinke hike te maken. We stippelden de route uit en we gingen op weg. Er stroomden machtige rivieren onder onze voeten die zich een weg hakten door het gesteente. Het was erg mooi en toen we een bordje ‘waterval’ zagen besloten we dan ook al snel om het te volgen. Na ruim een uur over een geitenpaadje omhoog geklommen te zijn, kwamen we tot de conclusie dat we verkeerd gelopen waren. We waren wel al bijna boven aan de berg die we wilden beklimmen die dag, dus we besloten te kijken waar het pad uit kwam. Geen minuut later stonden we opeens in een boomgaard vol mooie vruchten.

We stonden op het punt verder te gaan, toen er opeens uit het niets een keffende hondje verscheen, we bleven op afstand, maar moesten lachen om het drukke keffertje. Totdat er opeens achter het kleine hondje een grote grommende Duitse herder opdook. We schrokken ons kapot en renden zo snel als we konden het pad weer af. Kennelijk had het geitenpaadje ons naar een boerderij geleid die goed bewaakt werd. Toen de hond eenmaal de achtervolging stopte liepen we nog rillerig en lacherig terug naar beneden. Aangekomen bij het bordje zagen we een ander bordje en een pad dat naar beneden liep. Heel onhandig opgesteld. We kozen er voor om de origineel uitgestippelde route te volgen en de waterval te laten voor wat het was.

Weer liepen we over een klein paadje de berg op en deze keer waren er geen honden die ons tegen hielden. Na een 2 uur zwetend klimmen kwamen we op de top aan en hadden we prachtige uitzichten op het bergdorpje Baños. Het lag echt in een diepe vallei, waar de bergruggen statige schaduwen wierpen op de gemeenschap.

We zetten de tocht voort over de rug van de bergen en kwamen langs boomgaarden met allerlei soorten vruchten. We vonden stenen met kristallen en nepgoud er in en kwamen zo uit op weides waar koeien het mooiste uitzicht hadden dat je een koe kan bieden. Uiteindelijk zagen we in de verte de ‘grote’ weg en een pad daar naartoe. Niets vermoedend liepen we weer verder, tot er uit de eerste boerderij een stel grommende honden kwam rennen. We renden snel verder, maar nu werden we ook verderop het pad begroet door een keffende hond. We zaten ‘gevangen’. Na wat getwijfel en terwijl de grommende honden langzaam dichtbij kwamen pakten we allebei een grote tak op (die van Emma zag er uit als de staf van Gandalf) en kozen om door te gaan, want de hond voor ons was beduidend kleiner en achter een soort van hek. Langzaam liepen we langs het hek met de stok in de aanslag en de hond hield het bij blaffen van een afstand. We waren er half voorbij, toen opeens een veel diepere blaf klonk. Wéér een Duitse herder. We bleven stil staan en probeerde rustig te blijven. Opeens kwamen er tieners het huis uit lopen en met een lange dunne stok zwiepten ze naar hun honden om ze bij ons weg te jagen. Met snel kloppende harten liepen we verder en kwamen we bij de grote weg uit.

Net als in Nederland. Gewoon een koe.
Net als in Nederland. Gewoon een koe.
Ooit gehoord van Fools Gold. De stenen waar dit in zit liggen gewoon voor het oprapen.
Ooit gehoord van Fools Gold? De stenen waar dit in zit liggen gewoon voor het oprapen.
Eén van de aparte bloemen die je tegenkomt in Ecuador.
Eén van de aparte bloemen die je tegenkomt in Ecuador.
Een vlinder met doorzichtige vleugels.
Een vlinder met doorzichtige vleugels.

Zo liepen we nog een uur door, terug naar beneden. Bij ongeveer elke oprit was er wel een hond die of naar ons blafte of ons grommend wegjaagde. Ik vond op een gegeven moment de kalmte door te denken aan mijn inenting tegen hondsdolheid en het idee, dan bijten ze maar, dat zien we dan wel weer. Emma echter stond stijf van de zenuwen, dus toen ik een auto een oprit uit zag draaien zwaaide ik met mijn stok en de auto wachtte tot we hem hadden ingehaald. De zeer vriendelijke meneer vond het geen probleem om ons terug te brengen. Het had ons nog uren gekost om af te dalen, maar nu waren we er snel. Onderweg keek Emma met een glimlach naar elke hond en zei vaker: ‘Ha! Blij dat ik daar niet langs heb hoeven lopen’.

Die avond kwam Vera aan en samen boekten we twee trips bij het Tripadvisor nummer 1 toerbedrijf van Baños. Er waren er 63, dus kiezen is moeilijk. We kozen voor canyoning en, twee dagen later bij hetzelfde bedrijf, rafting. We zouden meteen de volgende dag op weg gaan, dus vroeg naar bed en we stonden netjes om 8 uur aan de poort om te gaan. We kregen onze uitrusting en stapten in een bus die ons een uur later netjes afzette bij de ‘ingang’ van de canyon. We kregen een uitgebreide instructie over het abseilen en de groep luisterde aandachtig. Kennelijk was ik de enige die het eerder gedaan had. Dat laatste had ik beter niet kunnen zeggen, want nu lieten ze mij constant alles als eerste doen.

We begonnen door ons achterover het water in te laten vallen, een val van een kleine meter, maar niettemin spannend omdat je niet weet waar je landt. Meteen daarop volgde de grootste sprong van de toer, zo zeiden de gidsen. Ook hier mocht ik weer eerst, en bij 3, 2, 1, sprong ik. De rest volgde snel, behalve één meisje. Zij had samen met haar jongere zusje en haar moeder deelgenomen en stond uren te twijfelen. Rillend in het koude water vervloekte ik haar van binnen, maar uiteindelijk liet ze zich gaan en luid gejuich steeg op.

We beklommen een rots en wachtten een eeuwigheid tot de gidsen een touw gespannen hadden. Als eerste begon ik aan het abseilen en op hun teken liet ik los en zoefde ik aan het touw naar beneden. Het was leuk en niemand vond het eng, dus we stonden al snel beneden. Ik keek naar de wanden omhoog en zag niets anders dan steile en licht begroeide wanden zo’n 30 meter omhoog reiken. Onze gids sommeerde ons om achter een waterval te kruipen zodat we een foto konden maken. Toen dat eenmaal gebeurd was, sprongen we door de waterval, een sprong van slechts 50cm. Sommige klommen, andere sprongen. Ik was net iets verder gelopen toen ik achter me een vreselijke schreeuw hoorde. Het jongere zusje was kennelijk verkeerd terecht gekomen en had zich pijn gedaan.

Net als de anderen gaf ik er eerst weinig aandacht aan. Dichtbij haar waren de gids en zijn assistent en nog een sterke jongen, die haar samen uit het water droegen. Toen pas hadden de anderen en ik door wat er aan de hand was. We zagen haar voet los bungelen, duidelijk uit het enkelgewricht en het bot van haar enkel duwde op een misselijkmakende manier tegen haar huid aan. Ik werd op slag duizelig en moest even gaan zitten, ik was niet de enige. Ik kende Vera nog niet zo lang, maar ik zag haar ogen groter worden dan ze ooit geweest moesten zijn.

De 16-jarige Australische tiener werd even verderop neergelegd en ze probeerden haar te kalmeren. Haar moeder onderzocht haar enkel en probeerde het gewricht terug te duwen. Er moet een onmogelijke pijn door de tiener heengegaan zijn, want haar gekrijs schelde van de muren van de canyon af. Een andere meid begon te huilen en was duidelijk in paniek. De moeder schreeuwde dat de gids hulp moest halen en samen met zijn assistent verdween hij al ploeterend door de rivier. Ze verdwenen voor enige tijd en ik zag dat het meisje nog steeds in het water lag. Ik liep over de gladde stenen naar haar toe en zei tegen haar moeder dat we haar beter op een grote steen in de buurt konden leggen. Opeens voelde ik mijn hand stevig vastgegrepen worden en het meisje zei dat ze niet verplaatst wou worden. Ik keek haar aan in prachtige, maar betraande ogen en ze zei: ‘Could you please sit with me, you have such a calming face’. Ik zei natuurlijk dat ik dat zou doen en probeerde een conversatie met haar aan te knopen. Vanwege de schrik ging dat heel moeilijk en ik gaf het al snel op. Ik bleef gewoon bij haar zitten en keek haar aan.

De dappere meid zag kennelijk de GoPro op mijn helm en vroeg of we een foto wilde maken, want, zo zei ze, die kon ze dan aan haar sportinstructeur laten zien, zodat hij wist dat ze niet kon sporten. Ik riep naar een andere jongen met een GoPro en liet hem een foto maken, terwijl ik haar hand bleef vasthouden. Haar moeder bleef af en toe de enkel die ze ondersteunde bewegen, omdat ze in een ongemakkelijke positie zat en het niet goed volhield. De 16-jarige begon flink te klappertanden en dat was het moment dat we toch besloten om haar twee meter verderop in de zon op een droge steen te leggen. Dat ging gelukkig redelijk goed, ondanks dat het gevaar bestond dat één van de tillers zou uitglijden. Toen ze daar eenmaal lag en we een bouwwerk van tassen en stenen hadden gemaakt om haar enkel te steunen kwam de gids langs één van de muren terug naar beneden geabseild.

Hij zei dat ze hier weg moest en we haar enkel moesten ‘vastzetten’. Met de flinke hoeveelheid touw en enkele planken die toevallig in de buurt lagen werd er een soort constructie om haar enkel gemaakt. Toen dat eenmaal af was, vertelde hij zijn plan om haar omhoog te hijsen. Geen van ons had er veel vertrouwen in en dat zeiden we ook. We haalden hem over om het te proberen met een niet gewond persoon en dat faalde –zoals verwacht- al snel. Duidelijk in paniek en enigszins uitgeput van al het rennen en klimmen, besloot de gids weer naar boven te gaan. Onzeker wat er daarboven aan de hand was wachten we af. We waren inmiddels bijna anderhalf uur verder en niemand wist wat er gedaan moest worden. Eén van de meiden uit ons ploegje was stilgevallen en duidelijk in shock terwijl haar vriendje tegen haar praatte. Ik hield wanneer het kon nog steeds de hand vast.

Uiteindelijk kwam de gids naar beneden en zei opgelucht: Ze zijn er. Ze komen er aan. Hij klom weer naar boven en tien minuten later, vanuit een andere richting kwamen hij, zijn assistent en een verpleger aan. De verpleger keer naar het tafereel en nam de leiding ondanks dat hij nauwelijks ouder dan twintig kon zijn. Hij sprak eventjes met de gewonde en sommeerde de gidsen de rest van de groep terug te brengen. Blij met wat leiderschap luisterden we meteen en gingen – heel voorzichtig – door het water en klommen toen een wat minder steile wand omhoog. De planten prikten, maar iedereen was blij daar weg te kunnen.

Boven aangekomen, konden we vanaf een brug de reddingswerkers zien. Er stonden twee brandweerauto’s waarvan één uitgerust als ambulance. Ze haalden onze constructie van haar enkel af, deden er een soort met lucht gevuld ding omheen. Kennelijk hadden ze haar iets voor de pijn gegeven, want ze werd opgetild en op een brancard gelegd, maar het geschreeuw was minder.

We hadden ons inmiddels omgekleed en het was 2,5 uur nadat het hele incident had plaatsgevonden toen ik naar de brandweerauto’s ging. Ze hadden een katrolconstructie van touwen gemaakt, waarbij de touwen de rand van de begroeide klif afliepen. Twee brandweermannen begonnen aan een touw te trekken, maar het ging erg moeizaam. Ik sprong bij en negeerde de onmiddellijke blaren op mijn handen. Eén van de andere jongens van onze groep kwam aan en begon ook te helpen. Uiteindelijk met vijf – zes man wisten we haar langzaam omhoog te krijgen. Dat zou onze uitgeputte gids nooit hebben kunnen doen. Het was zelfs ‘lichter’ dankzij de katrolconstructie. Al met al duurde het nog twintig minuten voor ze boven was, maar tegen die tijd was ze helemaal giechelig. Ze zag mijn gezicht en probeerde mijn hand te pakken, maar dat kon ze niet dankzij de omzwachteling van haar lijf. Omdat haar moeder en zuster met de ambulance dingen aan het regelen waren ging ik nog even bij haar zitten. Ze bedankte me en sloot haar ogen. Ik nam afscheid en ging samen met de rest van de ploeg terug naar de bus.

Terwijl de buschauffeur en de twee gidsen alles opruimden en inlaadden, zag ik twee vrouwen staan. Wat doen die hier in de middle of nowhere dacht ik en ik knoopte een gesprek met ze aan. Wat bleek, ze woonden een paar kilometer verderop en zij waren degenen die de alarmdiensten hadden gebeld. Ik weet niet of het de schrik was of iets anders, maar ik werd woest! Gidsen die niet wisten wat ze moesten doen, geen EHBO kit en nu kennelijk ook geen telefoon. Mijn medeavonturiers moesten het ontgelden terwijl ik half in het Nederlands en half in het Engels op de organisatie foeterde. Ook zij waren er niet van te spreken. In de bus was de sfeer zwaar en toen iemand van de organisatie zei dat we nog op tijd voor de lunch konden zijn, zei ik met ingehouden woede dat ik daar geen behoefte aan had en ik terug wou. Gelukkig stemde de rest van de groep daarmee in en werden we gedropt bij het kantoor van het toerbureau.

Daar moest de baas het ook ontgelden, toen ik hem duidelijk maakte wat ik van zijn organisatie dacht. Een meeluisterende rafting-instructeur vertelde me dat ze wel een noodtelefoon en medische kit hadden, maar dat hij die ook vergeten was vandaag. Dat hielp niet. Ik was er helemaal klaar mee, ik eiste mijn geld terug, ook voor het raften, en toen ik (en de anderen) het eenmaal terug hadden liepen Vera en ik met zware schoenen terug naar ons hotel. We sloegen de lunch over en begonnen aan het bier. Emma hoorde het verhaal en dronk dapper met ons mee. De rest van de avond bestond uit eten, drinken en het ziekenhuis bezoeken, waar we hoorde dat het meisje verzorgd was en toen overgebracht was naar een ander ziekenhuis op ruim een uur afstand. Pas de volgende ochtend om 10 uur kwam ik weer bij ons hostel aan en viel ik in slaap.

Als er andere reizigers zijn die dit lezen. Als je gaat avonturieren kunnen dit soort dingen gebeuren en dat is gewoon heel vervelend. Maar ik heb mezelf wel 100x voor mijn kop geslagen dat ik niet heb geïnformeerd naar de medische training van de gidsen en wat voor voorzorgsmaatregelen ze namen. Dus: hoe stom en voordehandliggend dit ook klinkt: vraag hier altijd naar!

Zo eindigde het avontuur in Baños. We hebben niet veel andere dingen gedaan, ook tot de spijt van Derek die de dag er na aankwam. We zijn nog naar de hot springs geweest. Een verzameling van zwembaden, maar ook dat viel tegen. Het was mensensoep. Druk en vies. Omdat we geen haarnetje wilde kopen voor $2 verlieten we na een half uur het ‘zwembad’ en gingen slapen. De volgende dag ging iedereen een andere kant op. Ik ging, voor het eerst sinds tijden echt alleen, naar Cuenca.

– Ik had een filmpje, waar je de tiener in kwestie op hoort schreeuwen en een moment waarop je een beetje haar enkel kan zien. Omdat het nogal schokkend is, heb ik ervoor gekozen het niet op de blog te zetten. Er zijn maar weinigen die dát willen zien (jullie weten wie je zijn). –

One comment Add yours

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *