The one where Toon leaves

Dames en heren, jongens en meisjes, hier is hij dan, mijn allerlaatste blog. Ga lekker achterover zitten en geniet van een korte tour door het mooie Costa Rica.

De rit naar de hoofdstad van Costa Rica, San José, was geweldig. Het word je meteen duidelijk waarom mensen vooral enthousiast zijn over de natuur in het land. Het is prachtig groen overal.
Vervolgens kom je aan in San José en lijkt het even alsof je in een Europese stad bent beland. Het centrum van de stad is een winkelstraat, waar iedereen onbevreesd zijn telefoon uit zijn zak haalt en met dure koptelefoons rondloopt. Dat is toch weer even wennen na drie maanden voorzichtigheid. Wat ook wennen was, waren de Europese prijskaartjes. We hadden het geluk een leuk en goedkoop hostel te vinden, The Golden Frog, dat ook nog eens op Central Avenue ligt. Meer in het centrum kun je niet komen. Dat kun je vooral zien aan de prijzen van het eten. Nadat we acht dollar hadden afgerekend voor twee biertjes durfden we geen restaurant meer binnen te gaan en hebben we het maar bij fastfood gehouden.

Vijf uur van San José verwijderd ligt het veel te populaire Puerto Viejo, aan de Caribische kust. De bussen die daar naartoe rijden zijn uitsluitend gevuld met toeristen en het bleek onmogelijk om een hostel te vinden dat betaalbaar was en/of bedden beschikbaar had. Uit noodzaak kozen we ervoor om niet uit te stappen in Puerto Viejo, maar door te rijden naar Manzanillo, dat een half uurtje verderop ligt. Dit bleek een geweldige keuze te zijn. Manzanillo is een piepklein dorpje dat door de meeste toeristen vergeten wordt. Dat bleek ook toen we het hostel dat bij de bushalte lag binnen liepen, The Funky Manza. We waren de enige gasten. De eigenaar, Mikey, had ons niet enthousiaster kunnen begroeten. Hij liet ons meteen al zijn kamers zien en liet ons weten dat we er eentje uit mochten kiezen, daarnaast zou hij wel een mooie prijs voor ons maken.

Funky Manza hostel
Funky Manza hostel

Mikey had het hostel op het moment dat wij aankwamen pas net overgenomen en dat was ook wel te zien. Het was alles behalve schoon en goed georganiseerd, maar Mikey maakte dat ruimschoots goed met zijn wilde verhalen en fantastische lach. ’s Ochtends stond er koffie voor ons klaar en toen hij in de gaten kreeg dat ik normaal mijn koffie met wat melk drink, was hij er meteen vandoor om melk voor me te halen.
Helaas werd hij gedurende onze tweede dag daar ziek en hebben we hem bijna niet meer gezien. Hij heeft vrijwel alleen maar geslapen en ons daarmee nogal bezorgd gemaakt. Wij hadden al bedacht dat hij Dengue Fever had.

Het plan was om nog een laatste keer te gaan duiken aan de Caribische kust. Helaas werden er op dat moment geen duiken gedaan omdat de zichtbaarheid zo slecht was. Daar hadden we inderdaad bij het snorkelen ook al last van. Natuurlijk is het nog steeds mooi om het koraal te kunnen zien en door die prachtige zee te zwemmen.

Prachtig strand bij Manzanillo
Prachtig strand bij Manzanillo
Een Michiel in de struikjes
Een Michiel in de struikjes

Verder hebben we een leuke hike gedaan met een vriend van Mikey als onze gids. Voor mij was het de eerste wandeling door een echte jungle en ik werd dan ook meteen ontgroend toen iets me beet of stak in mijn vinger, die vervolgens nogal dramatisch begon te zwellen. Ik wilde niet als een mietje overkomen door dramatisch huilend met mijn vinger te gaan lopen zwaaien en te vragen of ik nu dood zou gaan. In de plaats daarvan heb ik stilzwijgend geleden en bracht ik het terloops ter sprake toen we bijna terug waren bij het hostel. Kevin, de gids, stelde me gerust door te zeggen dat het normaal is dat je vinger opzwelt nadat een mier je bijt en dat het na tien minuutjes wel weer over zou zijn. Waarom ik ervoor koos hem niet te zeggen dat ik al twee uur met een opgezwollen vinger rondliep weet ik niet precies.

Michiel en Kevin, op zoek naar krabbetjes
Michiel en Kevin, op zoek naar krabbetjes
Een grote hagedis
Een grote hagedis
What are you looking at?!?
What are you looking at?!?
Gele Eyelash Viper (zoals hier weergegeven ongeveer zo groot als je hand. Maar kan je binnen 24 uur doden met zijn gif).
Gele Eyelash Viper (zoals hier weergegeven ongeveer zo groot als je hand. Maar kan je binnen 24 uur doden met zijn gif).

De zwelling heeft de hele dag aangehouden en het werd op een gegeven moment echt pijnlijk om mijn vinger te bewegen, maar gelukkig was hij de dag erna weer zo goed als nieuw. Ik weet nog steeds niet wat het geweest is, alleen dat ik het levende bewijs ben dat het dier geen blijvende schade aanricht.

Op onze laatste avond in Manzanillo zijn we door een Duits meisje, Steffi, meegesleurd naar de enige kroeg op het eiland om te gaan dansen. Ze had nog op haar bucketlist staan dat ze met een local wilde dansen en dit was zo’n beetje haar laatste kans. Toen ze Kevin eenmaal in haar vizier had, hebben we haar dan ook de rest van de avond niet meer gesproken. Michiel en ik hebben ons nog goed vermaakt met dansen op Michael Jackson. Het is zo grappig dat wanneer je een nummer aanvraagt ze meteen de hele cd voor je opzetten.

Steffi en Kevin
Steffi en Kevin

Ja, het was allemaal lachen gieren brullen totdat onze sigaretten op waren. Nu is dat onder normale omstandigheden al geen pretje, maar als je biertjes aan het drinken bent is het een regelrechte ramp. Een jongen, die al de hele avond om ons heen hing en stond op te scheppen over hoeveel cocaïne hij al op had, deelde ons mee dat er ook absoluut geen mogelijkheid meer was om aan sigaretten te komen. Alle winkeltjes waren dicht en de rokers daar zijn niet heel erg vrijgevig. Typisch dat hij dat zei nadat hij de hele avond onze sigaretten had lopen oproken, maar oké. Hij zei dat hij de enige was die nog wel iets voor ons zou kunnen regelen. Ik hoefde hem alleen maar een biertje te betalen en in ruil daarvoor zou ik een pakje sigaretten krijgen. Op dat moment heb ik de gok maar genomen. Je weet dat je naar alle waarschijnlijkheid opgelicht wordt, maar niet geschoten is altijd mis. Het bleek inderdaad mis te zijn, er ontstond nog bijna ruzie door die stomme sigaretten tussen een man die ons wilde verdedigen en de jongen die de sigaretten zou regelen. Gelukkig is het allemaal met een sisser afgelopen en zijn Michiel en ik maar terug naar het hostel gegaan.

Onze laatste dag in Manzanillo heeft het alleen maar geregend en geregend en geregend. Zoveel dat het ons vervroegd naar Monteverde heeft gejaagd. De plek waar ik al een maand lang half zin in had en half wilde overslaan, want ik wist dat daar een bungeejump op de planning zou staan. Bungeejumpen staat al zo lang als ik me kan herinneren op mijn bucketlist, maar ik kan je vertellen dat zoiets plannen voor in de verre toekomst dramatisch anders voelt dan wanneer het op het punt staat om echt te gebeuren. Het heeft echt een haartje gescheeld of ik had het hele plan afgeblazen. Gelukkig was de eigenaar van ons hostel erg snel, er was al ‘bungee jump tomorrow’ geroepen voordat ik het foldertje opengeslagen had. Als je het eenmaal geboekt hebt, kun je niet meer terug.

Daar was ik me dan ook heel erg bewust van. De hele dag lang heb ik rondgelopen met mijn gedachten al bij de rand van het platform, secondes verwijderd van een vrije val die ik me met de beste wil van de wereld niet zou kunnen voorstellen.

We hadden niet alleen de jump geboekt, maar ook een Canopy tour waar je met ziplines heen en weer zoeft over de toppen van de bomen. Het was mijn hoop dat dit mij een beetje zou opwarmen voor de bungeejump en dat mijn lichaam al een beetje van de spanning zou kunnen loslaten die ik de dag daarvoor had opgebouwd. Dit werkte redelijk. Het was wel een beetje jammer dat ik heen en weer zoefde over een prachtig gebied met mijn gedachten twee uur in de toekomst. Gelukkig kwam op een gegeven moment de Tarzan Swing, die was geweldig. Ik had geen idee wat er ging gebeuren toen ik van het platform sprong. Op het moment dat je springt beland je een seconde lang in een vrije val, voordat het touw je vooruit slingert en dat gevoel is fantastisch! Het kijken naar alle mensen die na mij kwamen was al even leuk.

Klaar voor de roetsj
Klaar voor de roetsj

Onvermijdelijk kwam dan toch het moment dat we ons klaar moesten gaan maken om te gaan bungeejumpen. We waren met zijn negenen en ik was zo blij toen ik zag dat er een jongen bij was die nog veel nerveuzer was dan ik. Altijd als er iemand bij mij is die bang of nerveus is kalmeer ik onmiddellijk. Ik ben heel erg dankbaar voor dit mechanisme. Het tegenovergestelde is minder, als ik geconfronteerd word met kalme en zelfverzekerde mensen, word ik onrustig en onzeker. In dit geval heeft die jongen mijn ervaring er een stuk beter op gemaakt.

We mochten met drie man tegelijk in het wagentje dat ons naar de plek bracht van waar de sprong gedaan wordt. We werden in groepen ingedeeld op basis van ons gewicht omdat het touw gewisseld moet worden. Eerst was de blauwe groep aan de beurt, oftewel de zware mensen (Michiel). Michiel mocht als allereerste springen.

Team blauw: Michiel enkele minuten voor hij zichzelf 143 meter naar beneden gooit.
Team blauw: Michiel enkele minuten voor hij zichzelf 143 meter naar beneden gooit.

Mijn groepje was als laatste aan de beurt, maar ik heb er wel voor kunnen zorgen dat ik als eerste mocht springen. Ik kan er niet tegen om te moeten wachten voor zoiets als dit en gelukkig gaat het allemaal ontzettend vlot. Het karretje is sneller dan je verwacht en de mannen van Extremo Tours hebben je binnen een seconde vastgeklikt aan allerlei haken en touwen.
Ik weet niet hoe ik het hem geflikt heb, maar mijn wandeling naar de rand van het karretje was volledig vrij van angst of zenuwen. Eigenlijk voelde ik me alleen maar een beetje giechelig. Pas toen ik over de rand heen keek kwam er iets van angst terug. Al kan ik het niet eens angst noemen. Het is meer dat je niet kunt bevatten wat er op het punt staat te gebeuren.

In de hoogte (de jongen in het midden is gelukkig, nog banger dan ik ben...)
In de hoogte (de jongen in het midden is gelukkig, nog banger dan dat ik ben…)
Het karretje waar we op 143m hoogte vanaf sprongen
Het karretje waar we op 143m hoogte vanaf sprongen

Het is heel duidelijk dat de mannen van Extremo Tours vaker met dit bijltje hebben gehakt want ze geven je letterlijk geen seconde om na te denken. Ze geven je gewoon de kans niet om te gaan twijfelen en echt bang te worden. Ik had net genoeg tijd om een blik in de diepte te werpen voordat ze samen begonnen af te tellen. Dat aftellen is briljant, het zorgde ervoor dat ik met mijn volledige aandacht naar het tellen ging en zodra ze bij één kwamen hoefde ik alleen maar te springen. Alles wat daarop zou volgen was voor latere zorg.
Five, four, three, two, one en daar ging ik. Mijn lichaam had de sprong al gemaakt voordat mijn geest het doorhad.
Ik kan er van alles over zeggen, maar de filmpjes zeggen in dit geval echt meer dan woorden.

We did it!
We did it!

Verder kun je in Monteverde alleen maar hiken. Je hebt oneindig veel soorten hikes waaruit je kunt kiezen, maar het zijn allemaal wandelingen met een iets ander thema. Wij kozen voor de night hike, omdat je dan veel meer dieren zou kunnen zien.
Het enige positieve dat ik erover kan zeggen is dat we inderdaad een luiaard hebben gezien. Onze gids verkeerde onder de indruk dat we zijn boekje met plaatjes van dieren interessanter zouden vinden dan de dieren zelf, dus we hebben het grootste deel van de tijd naar plaatjes staan kijken. Stiekem denk ik dat hij niet zo goed was in het vinden van de dieren, want hij kwam pas in beweging als hij door zijn walkie talkie te horen kreeg dat een collega gids een interessant beest had gevonden.
Kortom deze tour was de 25 dollar per persoon absoluut niet waard.

Om nog zo’n teleurstelling te voorkomen hebben Michiel en ik zelf de omgeving rondom Monteverde verkend. Daardoor hebben we waarschijnlijk minder dieren gezien, maar we hebben enorm kunnen genieten van rustige wandelpaadjes en prachtige uitzichten.

Voor de ongelovige, hier is de pacificische oceaan
Voor de ongelovige, hier is de pacificische oceaan
Een jungle boom!
Een jungle boom!
Einde van de reis, leer ik eindelijk in een hangmat liggen.
Einde van de reis, leer ik eindelijk in een hangmat liggen.

Nu, na nog een laatste dagje rondstruinen door San José, zit ik in mijn laatste hotelkamer van deze reis. Morgenvroeg stap ik op het vliegtuig en kan ik beginnen met dromerig terugkijken op alle avonturen in Centraal Amerika.
Michiel gaat zo snel mogelijk richting Panama om nog een aantal laatste Centraal Amerikaanse ervaringen op te doen voordat Zuid Amerika dan toch eindelijk aan de beurt is.

2 comments Add yours
  1. Na al die Het filmpjes samen in ons veilige bedje bekeken te hebben zei jovan: wow,die zijn echt dapper! Korte samenvatting van ons gevoelens bij het zien van bovenstaande. Michiel: je bent onze sexy dansende held van 2015. Jij gaat nog rocken de komende tijd en daar wensen we je veel plezier bij. Latte machiato: jij hebt jouw grenzen dubbel en dwars plat gewalst en daar kunnen wij niet anders dan enorm veel respect voor hebben. Have a nice trip, See you soon! X mascha mirko en jovan

  2. Wat een mooie manier om je reis af te sluiten, Toon! Vooral dat ziplinen lijkt me geweldig. Ik wens je een hele goede reis terug!

    Michiel, nog heel veel plezier en hopelijk binnenkort tot Skypes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *