Van salsa naar hardrock

Mijn heerlijke privékamer in Cali
Mijn heerlijke privékamer in Cali.
Mét privebadkamer
Mét privebadkamer…
En een prachtig zwembad.
En een prachtig zwembad.

In Nederland wordt de app Tinder veel gebruikt. Het is daar een datingapp die men vooral gebruikt om seks te krijgen. In Colombia is dat (nog) anders. Het is een manier om mensen te ontmoeten, al dan niet romantisch. Waarom de hartelijke Colombianen dit nodig hebben, geen idee, maar voor toeristen zoals ik, is het een uitgelezen kans om de locals te ontmoeten. Zodoende hadden Derek en ik ons voorgenomen om bij aankomst in Cali de app Tinder te openen, wat mensen te ‘liken’ en eens te kijken of we Cali op een andere manier konden verkennen.

Omdat dit even duurt, gingen we de eerste dag in Cali zelf op stap. We liepen het historische centrum door, genaamd San Antonio. Een paar uurtjes hebben we de stad verkend. We liepen allereerst naar een uitzichtpunt. Derek is daar helemaal fan van en hij haalde dan ook snel zijn camera tevoorschijn. Meteen kwam er een man aan lopen die begon te gebaren (geen woorden) dat hij dat niet moest doen, want iemand op een motor zou Derek neerschieten en zijn camera stelen. Welkom in Cali denk je dan. Niettemin bleek het allemaal goed mee te vallen en liepen we vanaf het uitzichtpunt de stad in, op zoek naar de kathedraal. Die vonden we op een mooi plein, vol verkopers van allerhande waren.

Een eigenaardig klein kerkje in het hart van de verder betonachtige stad.
Een eigenaardig klein kerkje in het hart van de verder betonachtige stad.
Mooi versierde helmen in deze stad.
Mooi versierde helmen in deze stad.
Met versieringen in de roestige brug, proberen ze de stad er beter uit te laten zien.
Met versieringen in de roestige brug, proberen ze de stad er beter uit te laten zien.
Ook hier zijn weer mooie muurschilderingen te vinden.
Ook hier zijn weer mooie muurschilderingen te vinden.
Een foto van de rivier die door Cali stroomt, artistiek gemaakt door een gat in de brug.
Een foto van de rivier die door Cali stroomt, artistiek gemaakt door een gat in de brug.
In Cali zijn er kunstenaars die werken met brood.
In Cali zijn er kunstenaars die werken met brood.

De kathedraal was echter bezet door protestanten. Ze zaten er al zestien dagen en  aan de armen die door de opgezette hekken zwaaide werd eten en koffie aangeboden. Ze protesteerde tegen het bewind in de stad, waarbij ze vooral opkwamen voor het volk, zoals ze zeiden. Buiten de kerk liepen familieleden af en aan en soms stopte ze het hele verkeer om met een spandoek hun punt duidelijk te maken. De dag er na zouden ze stoppen, omdat er dan verkiezingen waren. Al met al stelde het naar mijn mening niet zoveel voor en ik vraag me dan ook af of ze ondanks hun goedbedoelde pogingen echte veranderingen hebben bewerkstelligt.

Protesten aan de buitenkant van de kathedraal,
Protesten aan de buitenkant van de kathedraal,
Protesterende 'menigte'.
Protesterende ‘menigte’.

We liepen langs de rivier der katten weer terug, ik had de naam gehoord van iemand die ik dus via Tinder sprak en wist niet wat ik me bij een kattenrivier moest voorstellen, maar het werd al snel duidelijk: Een rivier vol gedumpte kattenlijkjes, het meeste kittens. Nee grapje, het was een rivier met ernaast mooie beelden van katten. Zie foto’s.

Derek houdt wel van poezen, zolang ze niet terug likken.
Derek houdt wel van poezen, zolang ze niet terug likken.
De fragiele kat.
De fragiele kat.
De straatkat.
De straatkat.

De persoon die ik op Tinder sprak, genaamd Paula, was een 26-jarige meid die als makelaar werkte. Ze was elf jaar geleden verhuist van Medellín naar Cali en wist heel veel van de stad. Niet zeker hoe dat hier ging via Tinder, stelde ik voor om twee straten van ons hostel een kop koffie te gaan drinken. Ik kwam in een prachtig uitziend koffiehuis en daar hebben we 3 uur zitten kletsen. Niets romantisch, gewoon kletsen over ons leven, maar natuurlijk veel over onze respectievelijke landen en woonplaatsen. Ook spiritualiteit kwam veelvuldig aan bod, nadat ze hoorde dat ik deelgenomen had aan een Iowaska ritueel. Aan het einde bood ze me aan om me de dagen erna de stad te laten zien en Derek mee te nemen.

Cali is de hoofdstad van de salsa, elke avond zijn er clubs open waar mensen in grote getalen naartoe gaan om salsa te dansen. Diezelfde avond gingen Derek en ik mee met wat toeristen uit ons hostel om te ‘kijken’ naar de salsadansers. Het idee is dat mannen daar de vrouwen vragen om te dansen. Dus als wij twee mannen niemand hoefde te vragen, hoefden we ook niet te dansen zo dachten we. Dat hadden we toch even verkeerd ingeschat. Nog geen 10 minuten binnen en een vrouw trok me de dansvloer op. Nou ja, dacht ik, ik kan moeilijk zeggen dat ik in Cali geweest ben en niet salsa gedanst heb, dus daar ging ik. Ik struikelde over mijn eigen voeten, mijn danspartner schudde constant mijn schouders omdat ze daarmee aanwees dat ik die moest stilhouden. Ik vond het een afgang, maar zij bleef maar lachen. Op het moment dat het liedje was afgelopen verstopte ik me dan ook snel in een hoekje en was Derek aan de beurt om met mijn danspartner de vloer op te gaan. Hij deed het een stuk beter.

De rest van de avond hielp het dat we wat bier achter onze kiezen hadden, maar al met al hadden we het al snel opgegeven om de ‘snelste leerlingen ooit’ te worden.

De volgende ochtend werden we wakker met een flinke kater en veel te weinig slaap. Het was tevens de dag dat Paula had beloofd om ons met haar auto naar een bergdorpje net buiten Cali te brengen. Ze pikte ons op en ik voelde me toch enigszins verplicht iets van een conversatie te beginnen. Derek had dat gevoel niet en lag al snel achterin de auto te slapen.

Na een flinke reis door de grote stad kwamen we aan in een dorpje waar we een jeep moesten nemen voor het laatste half uur van de reis. Terwijl we stonden te wachten voegde een Amerikaanse vrouw genaamd Sasha zich bij ons, zij woonde al enkele jaren in het dorpje dat onze eindbestemming was. Na een lange tijd wachten reed er een pickup truck voorbij en Sasha vroeg of we achterin mochten zitten. Vol vrolijkheid ging onze reis verder, de mannen voorin de truck hadden een fles sterke drank bij zich en deelde die met ons. Ik zat aan de antibiotica en Paula moest nog rijden, dus was Derek degene die onze eer hoog moest houden. Met een gezonde tegenzin zette hij de fles af en toe aan zijn lippen en zodoende reden we naar boven, naar het bergdorpje Pueblo Pance.

Boven aangekomen liepen we naar het deel waar de rivier was en begonnen we aan wederom een mooie wandeling. Het pad slingerde over de rivier en we kwamen vele pittoreske bruggetjes tegen. Toen we eenmaal merkte dat de zon langzaam begon onder te gaan vonden we het verstandig om terug te keren voordat het helemaal donker was. Die avond had Paula een etentje met een vriend, dus wij waren op onszelf aangewezen. We hebben zelf wat gegeten en zijn toen maar vroeg naar bed gegaan.

Kijk wat een mooie rivier!
Kijk wat een mooie rivier!
Eén van de pittoreske bruggetjes.
Eén van de pittoreske bruggetjes.

De volgende dag moest ik namelijk weer vroeg op, om een plek te vinden waar ze mijn hechtingen eruit konden halen. Dat kan hier normaliter bij een apotheek, maar om de één of andere reden was er nergens een verpleger of dokter aanwezig die dat kon doen. Toen ik terugkeerde bij het hostel, was Derek inmiddels wakker en vroeg ik hem of hij de hechtingen er dan maar uit wou halen. Hij had een klein schaartje en dat maakte het geheel eigenlijk best gemakkelijk. We waren net klaar toen Paula ons weer kwam ophalen. Deze keer gingen we naar een ander mooi plekje, aan de zuidkant van de stad. Geen natuurgebied deze keer, maar een weg met vele restaurants, waarbij elk restaurant elkaar probeerde af te troeven met het mooiste uitzicht. We hebben er bijna bourgondisch gegeten en gedronken en we zijn laat in de middag vertrokken naar het Cristo Rey standbeeld. Een kleinere versie van wat je vindt in Rio de Janeiro, maar niettemin indrukwekkend, met wederom een mooi uitzicht. Derek nam er vele foto’s, waaronder één van Paula en mij, die achteraf leek alsof we voor een green screen stonden en de achtergrond er was ingeplakt.

Een uitzicht waar maar weinig plekken mee kunnen wedijveren.
Een uitzicht waar maar weinig plekken mee kunnen wedijveren.
Paula en ik voor het uitzicht op de stad, of is het stiekem een green screen?
Paula en ik voor het uitzicht op de stad, of is het stiekem een green screen?
De Cristo Rey van Cali.
De Cristo Rey van Cali.

’s Avonds had Derek een afspraakje met één van zijn Tinderdates. Deze keer wel romantisch en hij ging gewapend met de vertaalfunctie op zijn telefoon naar de dame in kwestie. Paula had me verteld dat ze niet zo van de Spaanse muziek was en zij nodigde mij uit om naar een rockcafé te gaan. Dat leek me wel interessant. We kwamen aan bij een kroeg die Eddy’s heten en ik ontmoette de alternatieve scene van Cali. Alle mensen waren zwart gekleed, met T-shirts van Metellica, Slipknot, The Ramones, etc. Normaal zie je bijna geen Colombiaanse mannen met lang haar, maar hier waren ze verzameld. We besteldem een biertje, zij alcoholvrij, en we kregen een groot glas met zout en citroen op de rand. Best lekker, eerst proef je een boel zout en dan spoel je het weg met bier. Dat zouden ze in Nederland ook moeten doen. Toen we er even zaten kwam er een serveerstertje aangelopen en ze gaf ons een briefje om op te schrijven welke bands we wilden horen. Even later schalde onze voorkeuren door het café.

De sfeer was goed, de mensen vriendelijk en toen er eenmaal een band het podium opgelopen kwam, was de avond af. Colombianen blijven zitten als ze naar een band kijken, maar anders dan dat was het alsof ik me weer 10 jaar eerder in de Backstage of de Barrock had begeven. Toen er eenmaal een motorclub vol dronken bikers binnenkwam vond ik het genoeg geweest en zette Paula me weer netjes af bij het hotel.

Toen we de dag er na vertrokken naar Ecuador dacht ik terug aan mijn dagen in Cali, van salsadansen, tot het ontmoeten van locals, tot stranden in een hardrockbar. Het was totaal niet wat ik ervan verwacht had, maar absoluut de moeite waard.

2 comments Add yours
  1. Wat een lugubere grap over kittens! Je dacht zeker: even lekker m’n zusje op stang jagen, hè?

    Wel een beetje slap verhaal van die antibiotica hoor: eerst flink gaan zuipen en dan heb je een kater en dan is het ineens nee sorry ik mag niet drinken, ik ben aan de antibiotica… en dan de volgende avond weer aan het bier…?

  2. p.s. Nog heel even een kleine opmerking over grammatica (ik kon het niet laten): bij werkwoorden volgend op ‘we’ in de verleden tijd komt er toch echt een “n” achter hoor. Bijvoorbeeld “we hoefden” en niet “we hoefde”. Dat valt me al ongeveer vijf blogs op, ik kon het niet langer voor me houden 😛

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *