Oude bekenden aan de kust

Tayrona National Park is een groot beschermd gebied aan de noordkust van Colombia. Mijn rit er naartoe vanuit Cartagena was wat slecht gepland, ik vertrok wat laat en daardoor kwam ik tegen de avond pas aan in Santa Marta. De bus die er nog een uur over zou doen naar mijn hostel in Tayrona ging niet meer en helaas moest ik dus kiezen voor een dure taxi. Aangekomen bij het hostel was ik wel erg tevreden. Het was een soort resort, maar dan met een dorm (slaapzaal). Er was een zwembad, restaurant en het zag er allemaal heel mooi uit. De hele dag werd er schoongemaakt, dus ik was blij om hier 3 dagen te zijn.

In de dorm kwam ik een Duitse jongen (Markus) tegen, waarmee ik de dag erna het park zou bezoeken. Het park had twee ingangen en hij had al via de hoofdingang de wandeling gemaakt en zijn entree van $25 betaald. Je kreeg een polsbandje, en ik had gehoord dat zo’n polsbandje 3 dagen geldig was. Dus de dag na mijn aankomst gingen we samen naar de andere ingang. Met moeite wisten we een voorbij scheurende bus aan te houden en die bracht ons binnen 10 minuten naar de zuidelijke ingang. Daar aangekomen bleek dat het bandje alleen 3 dagen geldig is als je ook in het park verblijft. Het was dan ook begrijpelijk dat Markus niet nog eens wou betalen en  we maakten rechtsomkeert. Hij vertrok en ik ben maar in een hangmat gaan liggen lezen.

Die nacht sliep ik nauwelijks. Aan de slaapzaal was namelijk een toilet en douche gelegen. Omdat ik die dag niet veel had gedaan kon ik moeilijk in slaap komen en toen ik ’s nachts naar de wc ging zag ik dat er allemaal ratten in het plafond liepen. Ondanks dat het er dus zo goed schoongehouden werd, kwamen er toch ratten op de menselijke beschaving af. Toen ik eenmaal weer in bed lag, kon ik dankzij de geluiden van kakkerlakken en ratten in het dak dus maar moeilijk slapen. Ik weet niet wat het is met mij en slapen onder daken met beesten er in. In Panama de slang, en nu weer ratten.

Het prachtige Monte Verde hostel. Helaas dus met ratten in de rieten daken.
Het prachtige Monte Verde hostel. Helaas dus met ratten in de rieten daken.

De volgende ochtend sliep ik uit en wou ik perse het nationale park in. Het voelde allemaal heel toeristisch. We kregen een verplichte lezing over de gedragsregels van het park en pas dan mochten we de $25 dollar neertellen voor een ticket. Met een busje werden we vervoerd naar de plek vanwaar we konden lopen en ik ontmoette daar een aantal andere toeristen. Ze spraken me niet zo aan en ik besloot alleen het park in te lopen, maar al zoekende naar mijn weg kwam er een vlotte meid op me af of ze me kon helpen. Ze heette Iolani en was ook alleen aan het reizen. Ze liep op blote voeten en vertelde me dat ze dat zoveel mogelijk deed.  Al pratend liepen we door een park met veel aangelegde wegen, het was niet echt wat ik me voorstelde bij een beschermd park. We kwamen uiteindelijk bij het strand en van binnen moest ik flink lachen toen in Iolani op haar blote voeten door het zand zag rennen. Het zand was namelijk zo heet dat ze er niet kon staan en er was geen schaduw. Met licht verbrande voeten kwam ze aan bij het natte zand en zo liepen we het strand af.

Overal in het park waren campings en restaurants te vinden. Veel mensen gingen naar Tayrona om te kamperen. Om één of andere reden wist ik dit niet en was ik dus maar het ‘dagjesmens’. Samen met Iolani heb ik geluncht op het strand en zijn we gaan zwemmen, maar al snel moest ik er weer vandoor. Alleen liep ik terug en omdat het het einde van de middag was begonnen de beesten zich te roeren, ik zag mooie vogels en grappige aapjes. Uiteindelijk kwam ik na een stevige wandeling van drie uur bezweet weer terug in het hostel. Na nog een nacht onder het ratten geïnfesteerde dak pakte ik mijn spullen en ging ik op weg naar Taganga. Iolani had me verteld dat je er kon duiken en ik wou perse nog een duik maken voordat ik de Caribische kust achter me zou laten.

Tayrona National Park.
Tayrona National Park.
Kun je het witte aapje spotten?
Kun je het witte aapje spotten?
Tayrona Park. Slim gezin dat halverwege vers sap verkoopt.
Tayrona Park. Slim gezin dat halverwege vers sap verkoopt.

Taganga is een dorpje dat dicht tegen de grote stad Santa Marta aanligt, maar een wereld van verschil is. Het was misschien wel de warmste plek waar ik tot nu toe geweest ben. Er was nauwelijks wind en ontzettend vochtig, dus je zweette je kapot. In Taganga vond ik een klein familiehostel met de naam Villa Mandela. Een dorm was slechts 5.000 COP, oftewel 2 euro. Een privékamer inclusief airco en eigen badkamer was slechts 5 euro. Ik opteerde voor het laatste. De mensen waren vriendelijk, maar begonnen al om 10 uur ’s ochtends te drinken, dus ik had er weinig behoefte aan om er veel rond te hangen. Ik trof Oscar en Danielle weer in Taganga en ik haalde hen over om de volgende dag samen met mij te gaan duiken. Ik had in een alleraardigst café een freelance duikmaster ontmoet, die uit Zwitserland kwam en dus goed Engels sprak. Reto Müller dook al 4 jaar in Taganga en we vonden hem een aardige kerel, dus we gingen de volgende dag op pad.

Het duiken was iets waar ik lang naar had uitgekeken en ik ging dus ook vol hoge verwachtingen weer het water in. Ik werd geenszins teleurgesteld, het water was prachtig en alle vissen die ik kende van mijn andere duiken waren hier ook, maar dan echt twee keer zo groot. De koralen waren ook immens en heel mooi van vorm. De streek stond bekend om de hersenkoralen, grote bollen van 2 meter doorsnee die leken op stapels hersenen op de bodem.

Een unicorn vis boven hersenkoraal
Een unicorn vis boven hersenkoraal
Hersenkoraal, zo'n twee meter groot
Hersenkoraal, zo’n twee meter groot
Trompetvis boven de prachtige koralen
Trompetvis boven de prachtige koralen

Oscar, Danielle en ik kwamen het water uit met een grote glimlach op onze gezichten. Zij wilden eerst niet mee, vanwege de kosten en vanwege problemen met de oren, maar ze waren immens blij dat ze wel waren gegaan. Netjes ruimde we onze spullen op en gingen met Reto naar het café waar ik hem ontmoet had. Hij vertelde dat ik de betaling per bank kon en vertrouwde er volledig op dat ik hem zou betalen ook al zou ik hem na de lunch nooit meer zien. Eerlijk moet ik bekennen dat ik wel even heb overwogen om gewoon niet te betalen, maar toen kwam mijn goede aard weer naar voren en dat wou ik deze enthousiaste man toch niet aandoen. Een paar dagen later heb ik alles kunnen overschrijven naar zijn bankrekening.

We stonden voor de kleine bar om te bestellen en opeens hoorde ik een bekende stemde, ik tikte de persoon op de schouder en Iolani keek me met een lach aan. Snel stelde ik iedereen voor en met zijn vijven gingen we lunchen. Iolani vertelde dat Tayrona park haar ook niet echt bevallen was. Nu was ze van plan naar Minca te gaan. Ik vond het een goed idee en ik ging met haar mee. Oscar en Danielle zouden een dag later volgen.

Dit is Iolani, we deden een drankspelletje, maar het was zeer saai, omdat iedereen maar één biertje had.
Dit is Iolani, we deden een drankspelletje, maar het was zeer saai, omdat iedereen maar één biertje had.

Minca was weer heel anders, met een jeeptaxi hobbelde we een uur omhoog over de paden. Het was maar 800m boven de zeespiegel, maar het was meteen al een stuk koeler. Bij aankomst twijfelde Iolani en ik of we een kop koffie zouden gaan drinken of de 20 minuten hike met backpacks naar ons hostel zouden ondernemen. Ik gooide een muntje in de lucht en het werd koffie. We zaten net 5 minuten op het terras toen opeens één van de twee Poolse dames voor mijn neus stond. Ik had haar ontmoet in Panama en een aantal dagen met hen gereisd, maar ik dacht dat ze al lang weer thuis waren. Aga was haar naam en ze vertelde me dat ze verliefd was op Colombia, ze had besloten om nog twee maanden langer te blijven en omdat ze ruzie had gehad met haar vriendin was ze alleen verder gegaan. Met zijn drieën dronken we koffie en kregen we heerlijk appelgebak voorgeschoteld. Ze haalde ons over om naar haar hostel te gaan, slechts 10 minuten hiken, maar wel stijl de berg op. Aga was veranderd, ze was ontzettend gelukkig en blij en alles wat ze zei kwam er met een lach uit. Kennelijk was het samen reizen met haar vriendin gewoon te veel en ze genoot van het alleen zijn. Ze was dusdanig onafhankelijk dat ik haar in het hostel weinig te spreken kregen en ze constant met andere mensen aan het praten was. Ze genoot er duidelijk van om iedereen even te kunnen spreken.

Aga, onafhankelijk als ze was, bleef nog even in het dorp en Iolani en ik liepen met onze backpacks omhoog naar het hostel. Sowieso is het al een pittige klim, maar we liepen ook nog eens helemaal verkeerd, dus na een half uur kwamen we hijgend en bezweet aan bij een groot gebouw dat er geweldig uit zag. Ze hadden privekamers, dorms, tenten en hangmatten te huur. Omdat Iolani op een klein budget reisde wou zij een hangmat, maar ik kreeg een privékamer met twee bedden voor de eerste nacht en omdat deze toch wel een beetje duur was haalde ik haar over om het andere bed te nemen voor de prijs die ze normaal voor een hangmat zou betalen. De tweede nacht sliep ik in een dorm en zij in een tent omdat er geen hangmatten meer waren. De derde nacht moest ik alweer verhuizen, ik sliep nu in de tent die Iolani had gehuurd en zij in de hangmat die ik nog kon krijgen. Het is altijd heel vervelend als een hostel niet je bed vrijhoudt of even vraagt of je langer blijft en dat was dan ook een groot nadeel in dit hostel.

Minca was een dorpje waar de meeste mensen naartoe gingen om te hiken en dat zou ik ook graag gedaan hebben, maar helaas had ik al sinds Panama een ontstoken teen, die inmiddels flink verslechterd was. Omdat de goed Spaans sprekende Oscar inmiddels ook was aangekomen besloot ik naar een dokter in het dorp te gaan. Met hem als vertaler kwam het er al snel op uit dat ik antibiotica nodig zou hebben en een zalf tegen schilferingen. Tien dollar voor het consult, zo goedkoop krijg je dat in Nederland niet. Mijn tijd in het mooie Minca was dan ook voornamelijk koffie drinken in een bar en films kijken met Iolani, Oscar en Danielle.

Het dorpje Minca
Het dorpje Minca
De kamer die Iolani en ik deelde. Wat een troep he...
De kamer die Iolani en ik deelde. Wat een troep he…
Oscar en Danielle in het hostel
Oscar en Danielle in het hostel
Zonsondergang vanaf ons hostel hoog in de bergen.
Zonsondergang vanaf ons hostel hoog in de bergen.

Iolani zou doorgaan naar Cartagena en daarna Panama en onze wegen gingen scheiden. Ondanks de immense klik kwam er wederom niets romantisch uit en ik was  gewoon blij met weer een goede reizigersvriendin erbij. Oscar en Danielle zouden de noordkust verder afreizen en ik zou hen in Midden-Colombia weer treffen. Niettemin wou Oscar mij deel maken van zijn reizigers-scrapbook. Hij had van Danielle voor zijn verjaardag een polaroid camera gekregen en daarmee kon hij honderd foto’s maken. Hij liet de foto’s tot dusver zien en elke foto had een speciaal verhaal over de mensen die er op stonden. Een heel persoonlijke reisgeschiedenis op een heel mooie manier vormgegeven. Hij zette Iolani en mij op de foto en zo werden ook onderdeel van hun reisverhaal.

Na drie dagen verliet ik Minca, ik had een vliegticket naar Medellin geboekt en op advies van Iolani een reservering in een hostel aangemaakt. ’s Middags arriveerde ik op het vliegveld van Santa Marta en bereidde me voor op de eerste vlucht die ik deze reis zou maken. Fijn om eindelijk eens niet uren in een bus door te brengen. Ook verheugde ik me op Medellin, de stad van de eeuwige lente. Na ruim vijf maanden doorgebracht te hebben in de buurt van de zee, ging ik nu dan toch echt het binnenland in. Naar de plek waar mensen op straat dansten en altijd in een goed humeur waren.

2 comments Add yours
  1. Leuk dat je overal weer bekenden en onbekenden tegen komt, met wie je een klik hebt.
    Colombia lijkt me wel heel erg de moeite waard.
    Hebben ze ook hostels voor 60 plussers?

    1. Haha mam ik zie jou nog niet in een dorm of hangmat slapen 😛

      Prachtige verhalen en foto’s weer Michiel, ik zou zeggen ‘Keep going!’ 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *