Druk, vies en toch charmant: de hoofdstad van Colombia

Vanuit de prachtige stad Medellin zijn mijn huidige reisgenoot Derek en ik gevlogen naar de hoofdstad van Colombia. Colombia bestaat uit bijna alleen bergen. Toch vonden mensen het handig om Bogota te stichten, midden tussen de bergen. Het is een enorme stad, van 7,5 miljoen inwoners, die begonnen in een groot dal, maar nu zich ruim over de bergtoppen heeft uitgebreid.

Bogotá is echt een hoofdstad, druk, veel verkeer, vieze lucht en veel afval in de straten. Ik voelde me er niet bepaald thuis, maar we hadden goede dingen gehoord over de activiteiten, en dus boekten we voor vijf nachten in Bogotá.

Op dag één begonnen we rustig, we gingen de stad verkennen. Na het succes van de Free Walking Tour in Medellín meldde we ons gretig aan voor dezelfde soort tour in Bogotá. Dat was geen succes. De Engelse gids was ziek en we werden rondgeleid door een aardige baliemedewerker, die wel de route kende, maar lang niet genoeg Engels om de verhalen enige schwung te geven. We zagen voornamelijk de luxe en mooie huizen van de president, het kabinet, wat standbeelden en andere gebouwen. Saai en we hadden geen idee van de betekenissen. De tour, die 2,5 uur zou duren, was dan ook na een uur voorbij en we waren er blij om. We gingen op de bonnefooi nog wat rondlopen, maar de drukte en het verkeer demotiveerde ons om veel te kunnen verkennen. Het enige leuke wat we aan de dag overhielden was een Belgische vriendin: Ghislinde.

Een paleis van iemand.
Een paleis van iemand.
Een standbeeld van een belangrijk iemand.
Een standbeeld van een belangrijk iemand.
Daarna gingen we het lokale maisbier proberen. Chicha. Heel vies drankje van gefermenteerd mais. Dit is Ghislinde.
Daarna gingen we het lokale maisbier proberen. Chicha. Heel vies drankje van gefermenteerd mais. Dit is Ghislinde.

De volgende dag hadden we ons oog laten vallen op een tripje naar de zout kathedraal. Met drukke, volle bussen begaven we ons naar het dorpje Zipaquirá. Een erg leuk dorpje met een gezellige atmosfeer, maar veel tijd om te verkennen hadden we niet, dus we gingen direct naar de zout kathedraal. We liepen een vrij dure en toeristische locatie binnen en we lieten de Spaanstalige tour al snel voor wat het was om de oude zoutmijnen zelf te verkennen. De zoutmijnen waren omgebouwd tot een kerk, met 14 kruisen uitgehouwen in steen. Mooi verlicht en elk had zijn eigen verhaal. De grote zaal van de kathedraal was vrijwel leeg en we konden rustig genieten van de donkere omgeving. Na een lichtshow op het plafond, waar Ghislinde erg in was teleurgesteld, liepen we via de vele kraampjes met prullaria weer naar buiten. We verkende het dorpje nog even snel en waren weer op weg naar Bogotá, waar we dankzij de spits pas weer 3 uur later aankwamen bij ons hostel.

De ingang van de kathedraal. Een mooi verlichte mijnschacht.
De ingang van de kathedraal. Een mooi verlichte mijnschacht.
Eén van de mooiste kruisen, het kostte Derek bijna 20 minuten om een goede foto te maken in het donker.
Eén van de mooiste kruisen, het kostte Derek bijna 20 minuten om een goede foto te maken in het donker.
De mijnschacht waardoor je de grote zaal binnenloopt.
De mijnschacht waardoor je de grote zaal binnenloopt.
Een lege kathedraal. Wel heeel mooi!
Een lege kathedraal. Wel heeel mooi!
Buiten de kathedraal werd mijn hoofd nog even ingehakt. Ik voel me een beetje als de personen die de Sfinx kussen...
Buiten de kathedraal werd mijn hoofd nog even ingehakt. Ik voel me een beetje als de personen die de Sfinx kussen…

Dag drie voegde Lindsey zich weer bij ons en had Ghislinde andere afspraken, dus gingen we samen met Lindsey naar de graffiti tour. Derek was onze officiële fotograaf. We verzamelde ons op een plein, samen met zo’n 30 andere toeristen en we werden begroet door een enthousiaste Australiër, die zelf ook onder de verf zat. Terwijl we stonden te wachten kwam er een andere graffitiartiest langs, die ongegeneerd liet weten wat hij van de tour vond.

Don't pay the Australian for our art!
Don’t pay the Australian for our art!

Later vonden we uit dat hij één van de weinige succesvolle artiesten was, die flink rijk was geworden met zijn kunsten. De overige artiesten waren dat niet en waren maar des te blij met de tour die hun werk liet zijn.

We liepen 2,5 uur langs door een stukje van de stad en we zagen de mooiste kunstwerken. Van simpele tags tot grote muurschilderingen. Bogotá is één van de weinige plekken op aarde waar je graffiti mag spuiten op muren zonder dat je daarvoor wordt aangehouden (normaliter, het blijft een land met agressieve politie handhaving). Doordat er nauwelijks straf op staat, krijgen de artiesten veel meer tijd dan normaal en vandaar dat de kwaliteit enorm verbeterd. Dat de politie soms toch agressief kan optreden, zorgt er dan ook voor dat mensen het vooral in het daglicht doen en zodoende laten ze met hun kunst hun stem horen. Eén keer, een heel aantal jaar geleden, is het slecht afgelopen. Een jongen van 16 werd betrapt en om de een of andere reden ging hij er vandoor. De politie schoot hem in de rug en hij overleed. Veel van de kunstwerken hebben een politieke lading en er zijn dan ook veel van de werken opgedragen aan deze jongen. De politieagent is pas jaren later, na nieuw onderzoek gestraft.

Een ander apart verhaal in die categorie, ging over een oud huisgenoot van de Australiër. Zij was zwanger en wou een abortus. In Colombia is abortus verboden, maar er zijn wel kleine klinieken te vinden. Ze meldde zich bij één en ze maken een echografie. Een paar dagen later kwam ze terug. Wat bleek: het was een fakekliniek gerund door een politieafdeling. Ze lieten haar de echografie zien en vertelde haar dat ze nu wisten wie ze was en als ze het kind niet zou baren, ze vervolgd zou worden voor moord. Ze is nu de moeder van een 3-jarige dochter. Kun je je het voorstellen?!?

Maar goed, hier een kleine selectie van de vele kunstwerken die we gezien hebben:

Kijk goed naar de ananas.
Kijk goed naar de ananas.
Geen graffiti, maar stencil. Een statement naar de overheid dat er teveel gezichtsloze zwervers zijn en ze die beter moeten opvangen.
Geen graffiti, maar stencil. Een statement naar de overheid dat er teveel gezichtsloze zwervers zijn en ze die beter moeten opvangen.
Een van de nauwe straatjes van Bogota, vol kunstgraffiti.
Een van de nauwe straatjes van Bogota, vol kunstgraffiti.
Escher? :)
Escher? 🙂
Deze is voor jou. Stickermuren zijn hier ook heel populair.
Deze is voor jou. Stickermuren zijn hier ook heel populair.
Goed kijken. Een kruising tussen een geweer en een camera.
Goed kijken. Een kruising tussen een geweer en een camera.
Eén van mijn favorieten: een inheemse vrouw levensecht en zeer gedetailleerd gemaakt.
Eén van mijn favorieten: een inheemse vrouw levensecht en zeer gedetailleerd gemaakt.

De laatste volle dag in Bogotá vond ik als Nederland het weer eens tijd worden de fiets te gebruiken en met zijn drieën namen we deel aan een 5 uur durende fietstour door de stad. Daar aangekomen was ik niet de enige Nederlander die er zo over dacht, het grootste deel van de groep bestond uit piloten, stewards en stewardessen van KLM. Nederlands werd bijna de voertaal van de dag, ondanks dat we ons probeerde te corrigeren in de nabijheid van de Amerikaanse Derek en de Canadese Lindsey.

De fietstocht was geweldig. Een gezellige groep en we kwamen op alle mooie plekjes in de stad. Onze eerste stop was een plek waar ze natuurlijk Viagra verkochten. Een milkshake met levende rivierkreeftje (schaal en al) en andere ingedriënten om het wat smakelijker te maken. De KLM-piloot bestelde stoer een glas en deelde dat met de rest. Het werkte niet en gelukkig konden we nog makkelijk verder fietsen, we probeerde bij de volgende stop wat Colombiaanse chocolade, die niet heel speciaal was.

Toen kwamen we aan bij de grote fruitmarkt. Ik heb nog nooit zoveel verschillende soorten fruit gezien! Veel van wat we kregen probeerde ik te vertalen, maar vier van de vruchten vertaalde zich allemaal naar wat wij passievrucht noemen, terwijl ze toch allemaal heel anders waren. Ons buikje vol gegeten met zoete en zure vruchten gingen we weer verder. We fietsen langs grote graffitimuren, die we vanwege de afstand niet in de andere tour gezien hadden en over de campus van een universiteit. Daar werd gekookt, gesmoked en er werden religieuze en politieke uitingen gehouden. Sommige mannen en vrouwen waren totaal bedekt gekleed. Er mocht geen politie naar binnen, dus het was ook een haven voor oppositiepartijen en zelfs guerrillastrijders om op de universiteit nieuwe zieltjes te winnen. Niettemin wilden ze niet meteen worden opgepakt als ze de poort uitliepen en dus vermomden ze zich.

Fruit proeven
Fruit proeven
De fietstocht bracht ons langs nieuwe grafittimuren.
De fietstocht bracht ons langs nieuwe grafittimuren.

Twee van de wat oudere KLM dames haakte af en begonnen aan de terugtocht, terwijl wij verder gingen naar wat toevallig de leukste twee activiteiten bleken te zijn. We stopten bij een kleine kroeg in een drukke winkelstraat en liepen door naar wat bleek een grote zaal te zijn. Het was erg licht en ontzettend modderig. Hier werd het Colombiaanse spel Tejo gespeeld. Het lijkt een beetje op Jeux de boule. In dit geval was er een vierkant van modder met daarin een ring. Op de ring werden vier envelopjes buskruit geplaatst en de bedoeling was om met een zware metalen schijf in de cirkel en/of op het buskruit te gooien. De knallen waren prachtig!

Dus van deze afstand onderhands gooien en proberen te mikken op de kleine cirkel. We hadden er stiekem wat extra buskruit geplaatst.
Dus van deze afstand onderhands gooien en proberen te mikken op de kleine cirkel. We hadden er stiekem wat extra buskruit geplaatst.
Mijn concentratiegezicht.
Mijn concentratiegezicht.
Yes, raak bij de tweede gooi!
Yes, raak bij de tweede gooi!
Derek en ik doen samen met de piloot een gooi naar de ontploffing.
Derek en ik doen samen met de piloot een gooi naar de ontploffing.
Zo ziet het er uit na een potje Tejo. Bijna alles is dan ontploft.
Zo ziet het er uit na een potje Tejo. Bijna alles is dan ontploft.

Het was slechts het einde van de middag, maar de biertjes gingen al rond en rustig begaven we ons terug op de fiets naar het startpunt. Onderweg kwamen we echter caviaraces tegen en daar moesten we toch even voor stoppen. De race ging als volgt. Er stonden zo’n 25 bakjes en je legde geld op de bakjes waar je dacht dat een cavia in zou rennen. De goed getrainde cavia’s wachten 10 meter verderop en nadat iedereen had ingezet werd er eentje uitgekozen en die begon te rennen naar de bakjes. Superleuk en gelukkig had ik het idee dat de cavia’s vanwege de broodwinning goed verzorgd werden. Nadat ik twee races later ongeveer 50 cent had verloren gingen we weer terug.

De schattige goed getrainde cavia's.
De schattige goed getrainde cavia’s.
Cavia races
Cavia races

Omdat het zo klikte met de groep KLMers besloten we een vrijdagmiddag borrel te doen. Voor het eerst in bijna zes maanden voelde het weer alsof ik in Nederland een biertje ging drinken en samen met de hapjes zorgde het voor een echte borrelervaring. Eén van de stewards en een andere deelnemer van de fietstocht waren allebei homo en zij besloten de gayscene van Bogotá te gaan verkennen. Uit nieuwsgierigheid opperde ik nog dat we met zijn allen moesten gaan, maar dat zagen de andere toch niet zitten. Erg jammer, want een gayscene in een land als dit moet toch wel speciaal zijn. Niettemin namen wij een taxi naar een andere buurt en kwamen uit in een heel creepy restaurant, overal hingen naakte kinderpoppen en de versiering was bijna luguber te noemen. De KLMers hadden ook duidelijk een iets hoger budget, dus we aten en dronken kwalitatief beter dan ik in tijden gedaan had. Achja, soms moet het kunnen he.

Samen in het gekke restaurant.
Samen in het gekke restaurant.

Aan het einde van de avond zeiden we gedag en gingen we voor ons laatste nachtje naar ons hotel. Lindsey zou nog even in Bogotá blijven, zij had tenslotte de zout kathedraal nog niet gezien. Wij maakte ons op om eindelijk de steden uit te gaan, naar het bergdorpje Salento.

5 comments Add yours
  1. Mooi verhaal weer Michiel! Nb. Blijf wel alert op nieuwe spanningen met FARC! Vannacht hebben ze met aanslag in Buenaventura stroom afgesneden voor 400.000 mensen. Ze starten nieuw offensief!

    1. De blogs lopen altijd een beetje achter, dus als het je gerust stelt: ik zit inmiddels in de bus naar Ecuador. Waar ik over 3 uur de grens over ga.

  2. Weer een leuk verhaal! Maar Omg dat rivier kreeftje! Fijn dat je iemand hebt waar je een tijdje mee kunt samen reizen. Wel zo gezellig 🙂

  3. Wow die zoutkathedraal lijkt me wel heel vet! En die fietstocht klinkt ook heel leuk, wel jammer dat jullie niet mee mochten naar de gay bars 🙂

    Hoe smaakte die kreeft-milkshake??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *