De stad van de eeuwige lente

Na mijn eerste vlucht sinds ik begonnen ben met reizen, kwam ik aan in Medellín. Een immense stad in een grote vallei met zo’n 2,5 miljoen inwoners. Om kosten te sparen deelde ik een taxi met een interessante man van ongeveer 55 jaar die het constant over vrouwen en online dating had. Hij had net een tien jaar jongere vrouw gevonden, na zo’n drie dates per dag. Hij vertelde dat hij binnen 10 minuten kon zeggen of het klikte en of het een toekomst had. Hij had een hele analyse over het gebruik van datingsites en wat vrouwen en mannen goed, of juist verkeerd doen. De analyse werd afgebroken toen we drie kwartier later bij mijn hostel arriveerde.

Ik voelde me niet lekker, ik was aan de antibiotica en mijn teen begon te genezen, maar kennelijk had ik in het warme noorden een flinke verkoudheid opgelopen. Mijn eerste week in Medellín zette de verkoudheid zich om in flinke griep, met koorts. Zodanig dat ik elke paar uur dacht dat ik malaria zou kunnen hebben en de symptomen op zocht op internet. Zes dagen lang lag ik vooral in bed, slapend, lezend of surfend op het internet. Zodoende dat ik mijn Facebook muur weer eens bekeek. Daar zag ik dat een oude reisvriend Derek, die ik op mijn vorige reis in El Salvador had ontmoet, een bericht online had gezet: ‘I’m in Oslo, where shall I go next?’ Ik antwoorde voor de grap met Oslo-Colombia. Een week later verwelkomde ik hem in Medellín. Gelukkig voelde ik me langzaam beter, alhoewel de gezondheidspech niet ophield. De eerste dag dat ik een rondje in de buurt liep verzwikte ik in de eerste tien minuten mijn enkel. Ik kon er bijna niet meer op lopen.

Have you met Derek?
Have you met Derek?

Dit alles resulteerde er in dat Derek en ik het de eerste dagen rustig aan deden. Medellín heeft een fantastische vervoerssituatie. Door de hele stad is een bovengrondse metrolijn gelegd. Voor de stukken de berg op zijn er kabelbanen, totaal niet toeristisch, maar echt als vervoer voor mensen die van boven naar onder moeten. Omdat ik nauwelijks kon lopen vonden we het een goed idee om met de metro alle plekken te verkennen en de hoogte in te gaan. Het uitzicht was prachtig!

De metro in Medellín. Kabelwagens hoog over de stad.
De metro in Medellín. Kabelwagens hoog over de stad.

Ons eerste kabelbaanritje deelde we met nieuwsgierige Colombianen. Een oude man en een jonge vrouw die erg nieuwsgierig naar ons waren. Toen ze er achter kwamen dat Derek geen Spaans sprak, was ik het voorwerp van interesse. Zodanig dat de jonge vrouw mijn nummer vroeg voor Whatsapp en dat ze snel aan kwam gerend toen ze merkte dat ik haar per ongeluk het verkeerde nummer had gegeven. Wat de komende dagen volgde was een regen aan berichtjes om me uit te vragen, dansen, drinken, eten, etc. Vanwege mijn enkel was dansen uitgesloten en uiteindelijk kwam er niets van. Ze wou met me dineren en iedereen in het hostel zei dat ik absoluut moest gaan. Achteraf gezien heb ik spijt dat ik niet gegaan ben, maar god, wat zeg je tegen zo’n meisje als je maar een handjevol Spaans spreekt?

Maar nu even een paar dagen terug, de tweede dag voelde mijn enkel beter en ik had gereserveerd voor het laatste moment waarop we de Free Walking Tour in Medellín konden doen. Deze stond erg hoog aangeschreven en Derek en ik werden dan ook niet teleurgesteld. Vier uur lang wandelde we met onze zeer enthousiaste Engels sprekende gids Hernan door de stad. Hij vertelde over de slechte naam die Medellín had opgedaan omdat het de drugsstad van Colombia was geweest onder het bewind van Pablo Escobar. Hij liet ons pleinen zien die dankzij democratische architectuur waren omgetoverd van junkie-pleinen naar bloeiende plekken waar iedereen graag naartoe ging. Hij vertelde over de sociaaleconomisch cultuur in Colombia en de trots over zijn thuisstad dreunde door in zijn woorden.

Niettemin was hij ook niet bang om de rare of slechte plekken van de stad te zien. We kwamen bij een beroemd plein waar de beelden stonden van Boleto, een beroemde Colombiaanse kunstenaar. Hier stond een kerk, die ooit bestempeld was als de toeristenkerk, wij zouden daar naartoe moeten om te bidden. Maar wat was er daardoor gebeurd, overal om de kerk hingen prostituees rond die wel interesse hadden in toeristen. Hij vertelde dat de gelovige cultuur van Colombia vooral van het ‘handen schoon wassen’ was. Mensen gingen de kerk binnen, vertelde God of Maria dat ze van plan waren iets slechts te doen en als het niet mocht, dan zouden Zij hen wel tegenhouden. Dit ging van huurmoorden tot hoereren. Als ze het dan toch eenmaal gedaan hadden gingen ze nog eens de kerk binnen om te biechten en reinigde zo hun ziel.

De volgende kerk die hij liet zien was ook opmerkelijk. Een openbare kerk, die veel bezocht werd, maar in een straat ernaast werd er van alles verkocht. Keek je de hele tijd naar links, dan zou je er niets van zien, maar keek je rechts, waar ook de kerk stond, zag je de meeste vieze porno dvd’s liggen. We volgde de straat en we kwamen opeens uit in een dure winkelstraat, vergelijkbaar met de Kalverstraat in Amsterdam. We probeerde een zoete snack, die het meest leek op voorgekauwde kauwgom. Nu, normaal eet ik op wat ik probeer, maar in dit geval was het zo zoet en vies dat mijn tanden aan elkaar bleven plakken. Helaas heb ik het na enkele happen in een prullenbak gezet, in de hoop dat één van de vele zwervers het zouden vinden.

De laatste stop was wederom een kerk, deze keer was de uitval van de samenleving verzamelt op het plein voor de kerk. We zagen junkies, lijmsnuivers en ladyboys die hun diensten aanboden. Hernan vertelde ons dat dit de plek was waar mensen met weinig kansen zich verzamelden. Ze waren de meest vriendelijke mensen die ik in Medellín heb ontmoet! Volgens Hernan waren ze blij dat wij hun terrein niet vermeden, omdat de hele stad dat al deed. Overal waar we liepen kregen we vriendelijke blikken en oprechte groeten toegegooid.

Dit was één van de beste stadsverkenningen die ik ooit heb ondernomen, ik was helemaal opgelaten en vrolijk dankzij Hernan en zijn tour. Een genereuze tip invoegend in het enquêteformuliertje dat hij uitdeelde en een hartelijk afscheid later liepen Derek en ik weer terug naar huis. Medellín was inmiddels de eerste stad geworden waarvan ik zou overwegen om er te gaan wonen. Het is mooi, de mensen zijn uitermate vriendelijk, het weer is altijd perfect en het is er niet gevaarlijker dan Amsterdam.

De groep waarmee we de Free Walking Tour deden (en een rare man die graag op de foto wou).
De groep waarmee we de Free Walking Tour deden (en een rare man die graag op de foto wou).
Een prachtig standbeeld dat de geschiedenis van Colombia weergeeft.
Een prachtig standbeeld dat de geschiedenis van Colombia weergeeft.
Democratische architectuur. 's Nachts lichte alle palen op en dat houdt de zwervers weg.
Democratische architectuur. ’s Nachts lichte alle palen op en dat houdt de zwervers weg.
Gewoon een hele mooie foto.
Gewoon een hele mooie foto.
Geïnteresseerd kijk ik naar onze gids Hernan.
Geïnteresseerd kijk ik naar onze gids Hernan.
Een kerk met een prostituee ervoor.
Een kerk met een prostituee ervoor.
Eén van de beroemde standbeelden van Boleta. Tegenover een kerk die deels gebouwd is door een Belgische architect.
Eén van de beroemde standbeelden van Boleta. Tegenover een kerk die deels gebouwd is door een Belgische architect.
De zoete snack die we probeerde omdat je het nou eenmaal wil uitproberen...
De zoete snack die we probeerde omdat je het nou eenmaal wil uitproberen…
Twee standbeelden. De ene is kapot doordat er een aanslag werd gepleegd door een bom in het standbeeld te stoppen. De maker belde met de burgemeester en zei: Niet vervangen. Opdat we het deze keer niet vergeten. Colombianen staan nogal bekend om hun selectieve geheugen, waarbij ze alleen positieve dingen onthouden.
Twee standbeelden. De ene is kapot doordat er een aanslag werd gepleegd door een bom in het standbeeld te stoppen. De maker belde met de burgemeester en zei: Niet vervangen. Opdat we het deze keer niet vergeten. Colombianen staan nogal bekend om hun selectieve geheugen, waarbij ze alleen positieve dingen onthouden.

Dankzij de wandeling had ik mijn enkel toch een beetje overbelast, dus de volgende dag in Medellín namen we weer een ritje in de metro en de kabelbaan. Dit keer op een andere plek, zodat we de roltrappen konden zien. Ooit was er namelijk een wijk die steeds gevaarlijker en slechter werd. De ‘normale’ mensen in deze wijk zagen het niet meer zitten en verhuisde omhoog, een steile heuvel op. Het probleem was echter dat er nu een tweede wijk ontstond die een half uur klimmen van de stad aflag en zodoende wat buitengesloten raakte. Een innovatieve burgemeester besloot om met roltrappen de wijk te verbinden en zo ontstond een opeenstapeling van verschillende roltrappen, omhoog naar de wijk. Nu is het een soort van onbekende toeristenattractie en Derek en ik gingen vol plezier met de roltrappen omhoog. Overal waar we keken waren er mooie muurschilderingen en het uitzicht was wederom fantastisch.

Michiel op de beroemde roltrappen in Medellín.
Michiel op de beroemde roltrappen in Medellín.
De oranje gebouwen zijn de roltrappen, die zoals je ziet de mensen hoog de stad in brengen.
De oranje gebouwen zijn de roltrappen, die zoals je ziet de mensen hoog de stad in brengen.
Je kunt kiezen, de trap of de glijbaan.
Ook in de buurt: Je kunt kiezen, de trap of de glijbaan.

Mijn laatste dag in Medellín was een zondag en het enige dat nog op het to-do lijstje stond was het technologiemuseum, dat ook hoog aanprezen stond. Samen met een superaardige Canadese meid genaamd Lindsey gingen Derek en ik op pad. Bij aankomst bleek het museum gesloten. Als ik het Spaans goed heb begrepen was het vanwege moederdag. Iets wat geen van ons snapte, want dan kun je toch leuk met zijn allen naar het museum?

Dichtbij het museum was een botanische tuin of park, waar het druk was met gezinnetjes die daar picknickte en de vele iguana fotografeerde. Een leuk wandelingetje later kwamen we het park uit en liepen we het universiteitsterrein op waar een grote fontein stond die de kinderen tot waterplezier verleidde. We dronken een kop koffie, wachtend op de zonsondergang, want die wilden we graag vanaf de hoogte zien.

Lindsey en Derek bij een raar muziekinstrument in het park.
Lindsey en Derek bij een raar muziekinstrument in het park.
Een mooie foto van een iguana in het botanische park.
Een mooie foto van een iguana in het botanische park.
Kinderen die op een warme dag genieten van de openbare fontein.
Kinderen die op een warme dag genieten van de openbare fontein.

Toen we dachten dat we nog alle tijd hadden, namen we de metro en kabelbaan naar het hoogste punt. We stapten uit en zagen dat de zon al onder was. Het kleurenspektakel bleef achterwege en we stonden op het punt ons uitkijkpunt vlakbij de metro te verlaten, toen Doris ten tonele kwam. Ze sprak Derek aan, omdat hij er van ons het meest ‘lokaal’ uit zag. Echter was het de grote blanke man die het beste Spaans sprak en zodoende wandelde we al snel naar wat Doris zei dat een veel beter uitzicht punt was. Ze leidde ons bijna een half uur door de gezellige buitenwijk en ze had niet gelogen. We kwamen bij een stukje gras en Lindsey en Derek begonnen verwoed foto’s te maken van de inmiddels zwaar verlichte stad.

Medellín bij nacht
Medellín bij nacht

Doris en ik stonden in de tussentijd te kletsen en ik oefende hiermee mijn Spaans. Wederom verbaasde ik me om de brutaliteit van de Colombiaanse vrouw. Zij was het namelijk wederom die mij om mijn nummer vroeg en zei dat ze het erg jammer vond dat we de volgende dag vertrokken. Maar als ik ooit terugkwam in Medellín, dan zou ze met genoegen mijn gids zijn. Toen Derek, Lindsey en ik eenmaal terug waren bij het hotel hadden we het nog steeds over deze spontane en vriendelijke meid die ons toch ruim een uur lang begeleidt had. Bij het hotel hadden we weer wifi en mijn telefoon stroomde over van de appjes. Ook Doris had het kennelijk erg leuk gevonden en probeerde me over te halen om snel weer terug naar Medellín te komen.

Lindsey zou nog enkele dagen blijven en dan naar Bogotá gaan. Derek en ik hadden echter ons volgende vliegticket al geboekt en op een zonnige maandagochtend vertrokken wij naar een koud regenachtige, en drukke stad: Bogotá.

Hier nog twee random foto’s van interessante dingen die ik tegenkwam in Medellín:

Een bel in het pashokje. Als je alleen shopt komen de mensen aanrennen om je te helpen. Ze halen andere maten voor je enzovoorts. Zouden ze in Nederland moeten doen.
Een bel in het pashokje. Als je alleen shopt komen de mensen aanrennen om je te helpen. Ze halen andere maten voor je enzovoorts. Zouden ze in Nederland moeten doen.
Jersey Shore? Goedkope en drukke namaakpetten in elk geval.
Jersey Shore? Goedkope en drukke namaakpetten in elk geval.
4 comments Add yours
  1. Wellicht moet u zo’n spannende dvd of ladyboy huren voor een dag in plaats van nummers uit te wisselen met onbekende vrouwen.

  2. Wow Medellín ziet er echt prachtig uit en klinkt geweldig! Daar zou ik ook heel graag eens heen willen. Die roltrappen lijken me heel bijzonder!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *