De mislukte spirituele reis

Van Santa Marta naar Medellín heb ik gevlogen, van Medellín naar Bogota ook, dus de laatste keer dat ik lang in een bus zat was nog in Centraal Amerika. Dat was niet meer het geval na de busrit van Bogotá naar Salento. Bijna 12 uur hebben Derek en ik erover gedaan om van A naar B te komen. Een irritant hobbelige en lange busreis en een heel duur taxiritje later kwamen we aan in Yambolombia, on hostel voor twee van onze dagen in Colombia.

De eerste twee dagen hebben we slechts de mooie omgeving verkend en veel gekletst met twee Israëlieten die we tegenkwamen. Nu, voor de mensen die niet backpacken, Israëlieten zijn vaak de meest vervelende reizigers die je kan tegenkomen. Ze bewegen zich veelal voort in grote groepen en communiceren met veel G en R klanken. Ze zijn ontzettend afstandelijk en arrogant en het is heel moeilijk een klik te maken. De twee dames die we hier tegenkwamen waren echter totaal het tegenovergestelde. Met één van hen heb ik één van de meest inspirerende gesprekken gevoerd in lange tijd en we hebben met zijn allen ontzettend veel gelachen.

Hoe dan ook, echt veel te melden over de eerste twee dagen was er niet en toen Lindsey eenmaal kwam zijn we van hostel gewisseld en ontmoette we een Nederlandse meid: Anna. Met zijn vieren zijn we op dag drie begonnen aan de bekende Cocora Valley hike. Van ’s ochtends vroeg tot einde van de middag liepen we door steeds wisselende landschappen. Klimmend naar een mooie plek, waar kolibries en zelfs een wasbeer gevoerd werden.

Leuk feitje: Als je kolibrie naar het Engels vertaald krijg je Hummingbird. Als je het echter naar het Spaans vertaald is het Colibre. Weten we meteen uit welke taal ons woord komt.

Het was in elk geval een heel mooie hike en goed voor de conditie. Derek had zijn camera weer meegenomen en hij schoot een paar mooie plaatjes (vooral de kolibries zijn echt geweldig geschoten).

Welkom in het mooie Salento. Dit is uw uitzicht vanuit het hotel.
Welkom in het mooie Salento. Dit is uw uitzicht vanuit het hotel.
Wilt u graag een wandeling maken? Dat kan hier.
Wilt u graag een wandeling maken? Dat kan hier.
Dit bruggetje leent zicht voor geposeerde foto's. Maar u kunt het ook anders doen als u dat wil.
Dit bruggetje leent zicht voor geposeerde foto’s. Maar u kunt het ook anders doen als u dat wil.
U vindt er exotische dieren, als de wasbeermiereneter.
U vindt er exotische dieren, als de wasbeermiereneter.
Salento biedt ook een opvang van kolibries aan. Deze komen hier rustig een chocolade drankje met u drinken.
Salento biedt ook een opvang van kolibries aan. Deze komen hier rustig een chocolade drankje met u drinken.
Flirtende kolibries.
Flirtende kolibries.
Genoeg geflirt, soms moet je er gewoon voor gaan.
Genoeg geflirt, soms moet je er gewoon voor gaan.
Klimmen doet u tot beperkte hoogte. Slechts 2710m.
Klimmen doet u tot beperkte hoogte. Slechts 2710m.
Bent u de berg zat? Dan daalt u toch gewoon weer af deze vallei in.
Bent u de berg zat? Dan daalt u toch gewoon weer af deze vallei in.
U komt hier soms mensen tegen die gewoon staan te genieten van het uitzicht.
Tijdens de afdaling komt u hier soms mensen tegen die gewoon staan te genieten van het uitzicht.

Het speciale van Salento was echter dat we hoorde dat er hier een Ayahuasca (Iowaska) ceremonie gehouden zou worden. Drie dagen later dan we plande te vertrekken, maar Derek en ik wilden deze ervaring absoluut niet missen en besloten drie dagen te wachten. Een Ayahuasca ceremonie vindt ’s nachts plaats en het is een medicinale ceremonie geleid door een opgeleide Shaman (Tito). Het is de bedoeling dat het je lichaam reinigt en daarnaast helende geesten oproept die je van zelfreflectie voorzien.

Om het ritueel goed uit te voeren moet je je goed voorbereiden. Dat hield in dat we drie dagen lang geen alcohol dronken, geen vlees aten en geen wiet mochten roken. Dat laatste deden we toch al niet, dus dat scheelt. De dag voor het ritueel behoor je niet te eten, al zijn er velen die wel ontbijten of de hele dag slechts lichte maaltijden nuttigen. Wij dachten echter als die-hards gewoon de hele dag te vasten, wat op een appeltje na ook lukte.

Op de donderdag zelf werden we opgehaald door onze Australische contactpersoon Amy en werden we hongerig geleidt naar de verschillende bussen die ons er naartoe zouden brengen. Daar begon voor mij al een moment van helderheid. De hele dag niet eten en geen afleiding in de bus zetten mijn geest aan het racen, op een positieve manier.

We kwamen aan bij een boerderij net even buiten de stad Armenia en we werden welkom geheten door enthousiaste deelnemers aan het ritueel. De shaman was er zelf nog niet en het zou nog uren duren voor het ritueel zou beginnen, dus we kregen een dun matras toegewezen en probeerde wat te slapen. Derek draaide zich om en was meteen vertrokken, maar ik kon van de zenuwen niet slapen. Om ongeveer elf uur ’s avonds kwam dan toch de shaman binnen en hij begon met het reinigen van zijn omgeving en hulpmiddelen. Dat deed hij door een fles te pakken, deze zette hij aan mond en sproeide daarna met zijn mond de spullen schoon. De helpers van de shamam werden ook besproeit en dat van de aanvang van het ritueel. Er werd gezongen en muziek gemaakt. Er werd met takken gewaaierd en uiteindelijk werden de eerste mensen naar voren geroepen. Normaal namen er zo’n 40 mensen deel aan het ritueel, maar omdat het geen weekend was waren we maar met de helft.

Het gebouw waarin de ceremonie plaatsvond.
Het gebouw waarin de ceremonie plaatsvond.
De troon van de shaman
De troon van de shaman

Al gauw stond ik, dood nerveus, in de rij en zag dat iedereen zei: ‘Salut a todo’ oftewel ‘Proost aan eenieder’.  Zelfs dat maakte me zenuwachtig, maar toen ik er eenmaal stond kreeg ik een houten nap in mijn handen met groen en rood spul er in en zei ik braaf mijn voorgangers na alvorens ik de inhoud snel achterover sloeg. Het smaakte niet vies, maar ook niet lekker. Alsof je op een vochtige boom sabbelt. Niettemin spoelde ik net als de anderen het spul weg met water en ging terug naar mijn slaapmat. Ik zag de anderen rondlopen en dacht dat dit misschien goed was voor de verwerking. Ik maakte een kort rondje en ging net op mijn bed liggen toen Derek als laatste in de rij zijn drankje innam. Het licht werd uitgedaan en het wachten begon.

Het plafond waar ik een hele nacht naar heb liggen staren.
Het plafond waar ik een hele nacht naar heb liggen staren.

Nu was me verteld dat het heel normaal was om het spul weer uit te braken, maar niet eerder dan 20 minuten, want dan had het geen effect. Heel licht misselijk wachtte ik. Tien minuten, twintig minuten, dertig minuten. Toen werd ik misselijk en probeerde ik te braken. Het ging niet. Uren heb ik daar gelegen, wachtende tot het spul ging werken. Andere om me heen braakten en sommige renden naar de WC vanwege de acute diarree. Ik niet. Derek moest nodig naar het toilet, maar toen hij terugkwam was hij alleen maar moe, en hij viel in slaap. Zelf vocht ik tegen de slaap en het enige dat ik merkte in het weinige licht, was dat het me wat moeite kostte om voorwerpen en schaduwen te onderscheiden. Het was of mijn geest eerst iets onwerkelijks wou zien, voordat hij helder genoeg was om te beseffen wat het was of waar het vandaan kwam.

Toen het half drie was en ik slechts even gedommeld had, vond ik het tijd worden om echt even te slapen, dus deed ik een uurtje mijn ogen dicht. Om 3:30 was ik weer klaarwakker en liep ik in het donker naar de shaman toe en vroeg ik om een tweede portie. Kennelijk was dat het begin van ronde twee, want hij deed wat kaarsen aan, vroeg me of ik wat ervaren had en toen mijn antwoord ontkennend was gaf hij na een zegening portie twee. Daarna riep hij de anderen ook op voor portie twee.

Hetzelfde als de vorige keer gebeurde. Niet misselijk, geen diarree, slechts een lichte buikpijn en absoluut geen visioenen. Gedurende de nacht waren het voornamelijk vrouwen die wel iets meemaakte. Ik hoorde naast me gehijg en omdat er ook stelletjes waren dacht ik dat ze samen een ervaring beleefde. Het gehijg ging echter snel over in gekreun en gejammer en de vrouw werd naar het midden van de cirkel gehaald en werd door de shaman en zijn helpers begeleidt op de spirituele reis der zelfverkenning. Er was ook een meisje aanwezig, ouder dan dertien kan ze niet geweest zijn. Zij werd heel ziek van de tweede portie, net als haar moeder, dus het was aan de shaman en de helpers om haar weer beter te maken. Wat ze deden weet ik niet, maar na een tijdje werkte het en de stilte keerde terug.

Toen het om half 7 licht werd en ik nog steeds naar het plafond staarde, gaf ik de moed op en ging ik nog maar twee uur slapen. Toen ik wakker werd, begon iedereen langzaam op te staan. De moeder en haar kind waren al weg. Dit was dan toch eindelijk het moment voor mij dat ik naar de wc moest, maar heel spectaculair was het niet. Derek vertelde dat hij na de tweede portie had moeten braken en wederom naar de WC had moeten gaan, maar verder had hij er weinig van ervaren.

Al met al voelde ik me helemaal niet genezen of gereinigd. Ik was doodmoe en hongerig en werd duizelig als ik opstond. Dus met tegenzin nam ik deel aan het einde van het ritueel. De oudste helper had een potje met poedertabak staan, dat hij met behulp van een klein bamboopijpje in de neus van de deelnemers blies. Het was de bedoeling dat je dit drie maal deed, om weer helder te worden, maar mij gaf het slechts irritatie en niesbuien, dus toen ik eenmaal twee keer de tabak in mijn neus geblazen had gekregen hield ik het voor gezien. Met een om de één of andere reden geïrriteerde Amy en wat anderen reisde we weer terug naar Salento. Ik was blij dat ik gesuggereerd had onze kamer nog een nachtje aan te houden, want na de lunch dook ik meteen voor een paar verhelderende uren slaap mijn bed in.

Toen ik wakker werd voelde ik me goed, niet gereinigd of bijzonder spiritueel, maar de maaltijd en wat slaap had geholpen. We kwamen wat mensen tegen die een biertje gingen drinken in onze laatste hostel: Plantation House. Ze boden ons ook een biertje aan en dat kon ik wel gebruiken. Het waren wederom stewardessen en ze waren erg gezellig. We besloten om nog in het dorp Tejo te gaan spelen en een biertje te drinken. Ik zei dat ik even mijn schoenen aan ging doen en dan ging ik mee.

Teruggekomen in de hotelkamer bedacht ik me dat ik nog helemaal niet gedoucht had. Aangezien ze het verderop in het hostel toch gezellig hadden, dacht ik dat ik dat nog wel even snel kon doen. Ik stapte onder de douche en ergerde me wederom aan de scheve douchedeuren die het hostel bij onze aankomst nog snel geïnstalleerd had. Ik had al twee keer gemeld dat de badkamer blank stond na een douche en ze hadden er nog steeds niet aan gedaan.

Na het douchen schoof ik kalm de glazen deur open en in mijn handen viel deze in duizend stukken uit elkaar. Geschrokken bleef ik stilstaan en ik keek naar de vele glasscherven op de grond. Ik had gevoeld dat er iets hards op mijn hoofd was gevallen, maar verder leek ik oké. Toen begon het bloed te stromen en zag ik dat een aantal van de scherven over me heen was gevallen. Ik had vooral wonden aan mijn hoofd, voeten en de hand waarmee ik de deur had geopend. Met het achtergebleven zeepbakje van Derek schoof ik wat glas aan de kant. Poedelnaakt en op blote voeten liep ik tussen het glas door. Ik greep een handdoek, sloeg die om mijn middel en liep naar buiten om te roepen naar de receptiemedewerker.

De jongen kwam snel aangerend en toen hij zag wat er gebeurd was, schrok hij en na een korte inspectie besloot hij dat we naar het ziekenhuis moesten. Derek was inmiddels gewaarschuwd door een meisje dat in de buurt had gezeten en die ik pas na drie keer roepen zijn kant op had kunnen sturen. Gelukkig was er een klein ziekenhuis in Salento, waar de medewerker mij met de auto naartoe bracht. Ik had geen pijn en was zelfs wat lacherig, maar het wachten in het ziekenhuisje was toch vervelend. Een beetje versuft werd ik behandeld en in mijn beste Spaans wist ik na 5x herhalen toch duidelijk te maken dat ik geen verdoving wou voor de twee hechtingen die ik zou krijgen. Ik wist nog te zeggen dat ik het belangrijker vond dat de procedure steriel moest gebeuren en toen hechtte ze een wond in mijn hoofd en op mijn hand. De rest was oppervlakkig en er hoefde verder niets te gebeuren.

Nadat ik terug was toch maar even wat foto´s gemaakt van de ingestorte douchedeur.
Nadat ik terug was toch maar even wat foto´s gemaakt van de ingestorte douchedeur.
Heel de spijl was ingestort.
Heel de spijl was ingestort.

Een uur na het incident was ik weer terug in het hostel. De medewerker had de rekening (nog geen 20 euro) betaald en ik werd opgebeld door de eigenaar van het hostel. Een man uit Engeland, die op het punt stond met het vliegtuig in Bogotá te vertrekken naar Londen. Ik stelde hem gerust dat het allemaal wel meeviel, maar zei ook dat ik de scheve deur al eerder had gemeld. Het bericht was niet bij hem aangekomen en dat speet hem nog meer.

Niet moe en enigszins toe aan wat afleiding doken Derek en ik alsnog de Tejo kroeg in en gooide ik met mijn linkerhand. Een paar biertjes later begon ik toch wel te bloeden en ik begreep dat de modder ook niet erg goed zou zijn. Ik taaide af voor mijn laatste nachtje welverdiende rust in het bergdorpje Salento.

3 comments Add yours
  1. Weer bijzondere avonturen, ook al waren sommige iets minder leuk. Gelukkig ben je nog heelhuids en er goed vanaf gekomen.

    Om je spirituele reis moest ik wel gniffelen. Dan verwacht je een bijzondere, misschien levens veranderende ervaring en uiteindelijk ben je alleen misselijk moe en aan de schijt. Ieder zijn ding, maar je hebt het de ballen gehad om het te proberen. Alleen dat ding wat in je neus wordt geschoten lijkt me echt vervelend. Misselijk naar het plafond staren doe ik ook als ik weer in de FM ben geweest.

    De foto’s zijn zoals altijd prachtig. Als je ooit een reisbureau begint, dan wil ik daar graag mijn huwelijksreis boeken.

    Hoe is de planning voorlopig? Nog bijzondere dingen? Al enig idee wanneer je weer terug komt? Nog leuke nieuwe contacten opgedaan?

    Zondag gaan we Twilight spelen, ik zal een aanval op Mirko uit jouw naam doen. Of Arno, als je dat liever hebt.

    Groetjes en een fijne tijd verder!
    Steef

  2. Prachtig verslag weer! Zo verwacht je een klap van de molen van de ayahuasca, maar krijg je juist een douchedeur op je kop. Je bevindt je nu in het illustere gezelschap van Inge, die merkte er wel iets meer van, maar dan gewoon bij een poldersjamaan.

    Zondag gaan we Twilight spelen, ik zal een aanval op Stephan uit jouw naam doen. Of Thomas, als je dat liever hebt.

    Groetjes!
    Tom

  3. Hahaha die spirituele reis klinkt wel verlichtend, op z’n minst lichamelijk 😉 Wel stoer dat je het geprobeerd hebt!

    Wel weer jaloersmakende foto’s van die wandeling zeg. Wat een prachtige uitzichten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *