Colombiaanse dames van lichte zeden

Met een enorm cruiseschip ben ik van Panama naar Cartagena gegaan. De boot had alles, restaurants, een disco, verscheidene bars, winkels en zelfs een kapel aan boord. De reis duurde al met al bijna 24 uur, maar dat kwam omdat we steeds uren moesten wachten. Zo’n grote boot is een fijne manier van reizen, omdat het je de mogelijkheid geeft rond te lopen, te eten, naar de wc te gaan en nieuwe mensen te ontmoeten. Ik sprak een hoop mensen op de boot en voor het eerst was ik degene die een ‘korte’ reis aan het maken was. De meeste mensen op boot waren al een half of een heel jaar aan het reizen en hadden nog minstens een jaar te gaan. Sommige van hen hadden zelfs jonge kinderen bij zich.

Mijn megacruiseschip.
Mijn megacruiseschip.
De haven van Cartagena, dit stoere sleepbootje bracht ons met gemak naar de kant.
De haven van Cartagena, dit stoere sleepbootje bracht ons met gemak naar de kant.
De skyline die we bij aankomst mochten aanschouwen.
De skyline die we bij aankomst mochten aanschouwen.

Ik ontmoette hier Oscar en Danielle. Een koppel uit San Francisco, maar Oscar was geboren in Colombia. De klik was meteen aanwezig en op de boot deden we spelletjes en keken we films. Na aankomst van de boot moesten we weer wachten omdat om onbekende redenen eerst de auto’s en vrachtwagens eruit moesten en dan pas de passagiers. We gingen door de douane en ik kreeg mijn zoveelste stempel in mijn paspoort. Ik was moe van weinig slaap, maar erg vrolijk en met een aanloopje gleed ik over de gladde vloer van het immigratieloket naar de douane. Daar zat een forse Colombiaanse vrouw die gemaakt streng naar me keken en toen in lachen uitbarstte. Toen ik mijn meest onschuldige gezicht liet zien moest ze nog harder lachen. Vrolijk zwaaide ze ons langs de rij en als enige passagiers hoefden wij niet onze bagage te laten checken. Ik denk dat als iemand iets te verbergen heeft, ze niet zo snel glijdend over de vloer aan zullen komen. Verder voelde ik me meteen welkom in het land waar ik met een lach begroet werd.

Een ander voordeel van snel door de douane gaan was dat er maar enkele taxi’s gereed stonden en wij de laatste taxi deelde naar onze bestemmingen.

Oscar and Danielle.
Oscar and Danielle.

Oscar en Danielle gingen op zoek naar een hostel in het centrum en ik liet me daarna afzetten in de wolkenkrabberbuurt. In één van de hoogste wolkenkrabbers had ik een appartement gehuurd om even af te zijn van de slaapzalen in de hostels. Het was een fijn appartement, met airco die erg welkom was in het hete Cartagena en ik ging op verkenning uit en boodschappen doen, want ik had Oscar en Danielle die avond uitgenodigd om het zwembad in te duiken en daarna wat te eten.

Na een uur of twee rondgelopen te hebben en de boodschappen in huis gehaald te hebben, liep ik weer terug naar het hotel en ik haalde op straat 3 meisjes in die nogal gewaagd gekleed waren. Ze riepen naar me in slecht Engels en toen ik me omdraaide zag ik de forse porties make-up o[pp hun gezicht. Het middelste meisje was degene die een beetje Engels sprak. Ze vroeg me waar ik vandaan kwam en zo nog een paar standaard vragen. Bij de eerste beste stilte die er viel vroeg ze me of ik misschien zin had in een massage. Ik moest schakelen, maar toen had ik door dat dit toch echt geen masseuses waren, maar prostituees. Inmiddels waren we overgegaan op het Spaans en ik zei tegen haar dat ik geen massage wou omdat ik vrienden op bezoek zou hebben. Alleen in het Spaans, wanneer het gaat om manvriend en vrouwvriend, zeg je ‘amigos’. Net als dat je zou zeggen wanneer je twee mannelijke vrienden op bezoek zou hebben. Op dat moment lichtte haar ogen op en zei ze: “dat komt goed uit, want wij zijn ook met zijn drieën. Lachend nam ik afscheid door te zeggen dat één van mijn amigos een vrouw was en dat leek ze te accepteren.

De dagen er na zag ik nog veel meer prostituees, veelal in de buurt waar mijn appartement was en meestal zodra het donker was. Als ik in het donker de straat op ging rende de mannen en vrouwen naar me toe, om me ofwel massages aan te bieden, ofwel elke soorten drugs die ik maar kon bedenken. Alles afwijzend vroeg ik me af of in heel Colombia het er zo aan toe zou gaan.

De week die in Cartagena doorbracht was in betrekkelijke rust en ik heb er niet veel gedaan. Samen met Oscar en Danielle ben ik een dagje door de oude stad gaan lopen en heb ik een groot fort, vol tunnels bezocht. Dat was heel aardig, de verhalen van onze gids schetsen een levendig beeld van alle aanvallen op de stad en de keren dat de aanvallen succesvol of heel veel minder succesvol waren. Ook de binnenstad was de moeite waard. Het deed me een beetje denken aan Maastricht, maar dan zonder de grote winkelketens. Oude huizen, stadsmuren en mooie straatjes met veel bloemen. Er waren verschillende pleintjes en genoeg cafés, die vaak verschillende thema’s hadden. Al met al een mooie verkenningstocht en het voelde bijna aan zoals thuis, behalve dan de vrolijke mensen en dat het constant 35 graden was.

De kleurrijke straten van Cartagena.
De kleurrijke straten van Cartagena.
Hele gebouwen worden hier beschilderd.
Hele gebouwen worden hier beschilderd.
Kanonnen van het fort.
Kanonnen van het fort.
Uit mijn reisgids, een stukje geschiedenis.
Uit mijn reisgids, een stukje geschiedenis.

Op een avond zijn we gaan salsadansen. Iets dat de Colombiaanse Oscar al erg goed kon, en kennelijk had geoefend mijn zijn vrienden. Na enkele uren naar hen gekeken te hebben, waagde ik ondanks een ontstoken teen zelf een dansje toen een sierlijke Colombiaanse dame mij de dansvloer op sleepte. Binnen de minuut stond ze vol op mijn ontstoken teen en met tranen in mijn ogen liep ik snel de dansvloer af en ging ik even zitten bijkomen op het plein. Een half uur lang keek ik ook hier weer hoe de dames van lichte zeden de westerse mannen probeerde over te halen en verrassend vaak met succes.

Oscar en Danielle dansen de salsa.
Oscar en Danielle dansen de salsa.

Oscar en Danielle verlieten Cartagena een dag eerder dan ik en we spraken af om binnenkort elkaar weer te treffen in een andere stad of een ander dorp. Een dag later verlet ik zelf Cartagena en ondanks dat mijn teen nog niet genezen was, nam ik me voor om veel te dansen met deze vriendelijke Colombiaanse mensen en te genieten van de mijn tijd hier. Dat zou zeker niet moeilijk worden gezien de fantastische sfeer van het land.

2 comments Add yours
  1. Mooi uithangbord over de wifi haha!

    Cartagena klinkt als Maastricht 2.0! Alle mooie dingen van Maastricht, PLUS prachtig weer een vrolijke mensen 🙂

    Ik hoop dat je teen snel beter voelt, vet irritant zo’n ontstoken teen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *