De échte woestijn

Hoe dichter ik tegen het einde van mijn reis kom, hoe meer dingen aan het veranderen zijn. Waar eerst deze blogs zonder moeite uit de digitale pen kwamen, begon dat in Bolivia enorm af te nemen. Ik wil me concentreren op mijn omgeving en zoveel mogelijk meemaken. Bloggen komt later wel. Ook nam het gevoel van haast om geen dagen te verdoen naar voren. Ik stel me voor dat mensen die slechts voor een paar weken zo’n verre reis maken dat hebben.

Ook merk je dan dat je je vrienden en familie lang niet gezien hebt en dus meer aansluiting zoekt bij andere reizigers in hostels. Zo ook in San Pedro de Atacama. Daar liep ik van hostel naar hostel, tot ik het meer ‘gezellige’ hostel had gevonden. Een plek om te koken, kleine maar gezellig dorms en vooral veel publieke ruimtes maakte dat ik veel mensen ontmoette. In de woestijnachtige omgeving van Atacama is ook genoeg te doen, dus ging ik samen met mijn hostelgenoten er op uit.

 

Het dorp zelf. Echt een woestijndorp.
Het dorp zelf. Echt een woestijndorp.

Allereerst ontmoette ik Rob, Arne en Rachel. Allemaal verschillende nationaliteiten en hadden elkaar al reizend ontmoet en waren samen verder aan het reizen. Waar ken ik dat toch van? 🙂

We gingen met zijn vieren mountainbiken door de verlaten heuvelwoestijnen van Atacama. De vallei des doods. Omdat er niets leeft. Gek genoeg kan ik er geen foto’s meer van terugvinden.

Een dag later kwamen er twee nieuwe dames, Aïda en Lindsay, binnen. Canadese meiden die samen 3 weken aan het reizen waren. De mooie tattoo-artieste Lindsay trok meteen mijn aandacht en er was inderdaad een vonk die over vloog vanaf moment één. Voor we het wisten waren we met zijn drieën op avontuur. Waarbij Lindsay en ik elk momentje zonder Aïda gebruikte om even romantisch te zijn. Ook al was het midden in de nacht. 😉

Lindsay en Aïda
Lindsay en Aïda
Geiservlakte
Sandboarden
Weer aan het sandboarden, nu wel zwaarder omdat we steeds weer omhoog moeten lopen.

Het was een echte vakantieliefde. Die vlinders in je buik hebben (voor het eerst sinds Latona naar huis was) en toch ook wetende dat het maar heeel tijdelijk is. Onze wegen zouden namelijk binnen 4 dagen weer scheiden.  We hadden een hoop lol. Lekker naar het meer, een maansverduistering kijken en genieten. De laatste avond gingen we feesten.

We waren al in de middag begonnen met drinken en de tequila vloog er in. In de woestijn is het overdag heet, maar het koelt snel af, dus vlak na een vroeg diner gingen we snel wat warms aantrekken. We lopen het dorp weer in en er stopt een auto. Een jongeman van een jaar of 30 kent de dames en nodigt ons alle drie uit om bij zijn hostel (hij is de eigenaar) naar een groots feest te komen. Het ligt wel 10 minuten rijden buiten het dorp, maar hij belooft plechtig ons ook weer terug te brengen en wij hebben wel zin in een groots feest.

Lang verhaal kort: Het loopt helemaal verkeerd af. Het feest is een paar mensen rond een kampvuur. Lindsay belandt in bed met de jongeman i.p.v. met mij. Ik loop dronken en alleen de woestijn in om terug te keren naar het dorp. Ik zou doodgevroren zijn als een paar Chileense dames in een Jeep me niet hadden opgepikt en teruggebracht naar het hostel. De avond eindigt in een chaos waarbij de dames hun spullen uit de dorm halen, de helft vergeten en verdwijnen.

De volgende dag pakte ik met een enorme kater de eerstvolgende bus naar Argentinië. Chili heeft nu even een zure smaak in mijn mond achtergelaten, maar ik zal vast nog wel terugkomen voor betere ervaringen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *